นคินทร์ที่รัก (ตอนที่ ๔๖. เหนือคุณธรรม)

กระทู้สนทนา

แต่งนิยาย นิยายออนไลน์ นวนิยายรัก นักเขียน นิยายไทย

ตอนที่ ๔๖.เหนือคุณธรรม

          ภายในห้องขังลับ เสี่ยซาน กร ทัศนะและโจอี้ ทั้งสี่คนถูกจับตัวมาไว้ที่นี่ ต่างก็ได้แต่มองหน้ากันไปมา อีกทั้งทุกคนก็ยังรู้สึกไม่หายมึนงง เสี่ยซานถึงกับบ่นพึมพำกับตัวเอง

          ทัศนะพูดแล้วก็ถอนหายใจที่เสียรู้จนได้ “นึกไม่ถึงว่าไอ้พลจะหลอกให้พวกเราเข้ามาที่นี่”

         เสี่ยซานส่ายหน้า นึกแล้วก็เจ็บใจตัวเอง “เสียดายฉันไม่มีลูกน้องดี ๆ อย่างชาญ”

         ทัศนะฟังแล้วก็ได้แต่นิ่งเงียบไป เมื่อหวนนึกถึงคำพูดของชาญ อดีตลูกน้องผู้ภักดีของเขา

         โจอี้นั่งมองหน้าทัศนะสลับกับเสี่ยซาน สภาพคนทั้งคู่นั้นเหมือนคนนั่งอมทุกข์ แลไร้ซึ่งเขี้ยวเล็บ

         ” เสี่ยน่าจะดีใจ ถึงแม้ไม่มีลูกน้องข้างกาย แต่เสี่ยมีลูกเขยที่ภักดีอยู่ข้างตัว”

          คำพูดของโจอี้ ทำให้เสี่ยซานต้องหันไปมองหน้าของเด็กหนุ่มที่ช่วยชีวิตเขามาหลายครั้ง รวมทั้งครั้งล่าสุดก็ช่วยให้รอดจากการถูกวางยาพิษ แถมยังคอยติดสอยห้อยตามมาช่วยเหลือถึงด้านในนี้อีก พ่อค้าหน้าขาวจึงเอ่ยถามกับกรซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ

           “ทำไมลื้อถึงไม่หนีไป”

           ฝ่ายหนุ่มหน้ามนนั้นมัวแต่อ้ำอึ้งไม่รู้จะพูดอย่างไร โจอี้เลยพูดแทรกขึ้นมาเป็นคำตอบให้แทน

          “ดูท่า..กรมันคงจะห่วงคนเป็นพ่อตานะสิ”

           คนฟังถึงกับพูดไม่ออก สายตาของเสี่ยซานนั้นเริ่มแปรเปลี่ยน มองเด็กหนุ่มคนนี้ด้วยความชื่นชมในน้ำใจ

         ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ ทำให้คนในห้องนี้ถึงกับชะเง้อมองไปทางต้นเสียงนั้น ชายชุดเครื่องแบบสีเข้มสามคนพร้อมอาวุธเดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของห้องขังแห่งนี้ เหมือนจะมีใครอีกคนที่ถูกควบคุมตัวมาด้วย ชายคนนั้นถูกสวมผ้าคลุมหน้าไว้ คออ่อนคอพับ ดูราวกับหมดสิ้นเรี่ยวแรง คนคุมได้ไขกุญแจเปิดประตู ส่วนชายชุดเข้มสองคนหิ้วปีกลากตัวชายคนนั้นเข้ามาด้วย เสียงรองเท้าของชายผู้ถูกจับกุมตัวมานั้นลากกระทบกับพื้นเป็นเสียงดังครูด

          “คุณซาเซลส่งของขวัญมาให้” เมื่อคนที่พูดได้บอกวัตถุประสงค์แล้ว “ของขวัญ” ที่เอ่ยถึงก็ถูกเหวี่ยงเข้ามาด้านในห้องทันทีราวกับโยนผักโยนปลา

           “โอ๊ย!” เสียงของชายที่หล่นฟุบกองอยู่ที่พื้นตรงหน้าร้องดังขึ้นด้วยความเจ็บระบม ร่างนั้นพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล

           ชายชุดเข้มคนหนึ่งหันมามองหน้าโจอี้ หนุ่มนักแม่นปืนดูเหมือนคุ้นตาชายในชุดเข้มคนนั้น สายตาที่มองมาเหมือนส่งสัญญาณบางอย่าง โจอี้เหลือบตามองลงไปที่พื้นแล้วขยับเท้าของตัวเองเหยียบของสิ่งนั้นเอาไว้ ครั้นเงยหน้าขึ้นมา ชายชุดเข้มทั้งสองคนนั้นได้ทำหน้าที่ของตนเองเรียบร้อยก็รีบเดินออกไปแล้ว

           เสี่ยซานลุกขึ้น พยายามเพ่งดูคนที่ถูกโยนเข้ามาเมื่อสักครู่

           “ใครกันวะ” พ่อค้าหน้าขาวกระซิบถามกับโจอี้ แต่สายตายังมองไปที่คนซึ่งล้มฟุบตัวอยู่ จึงเดินไปช่วยเปิดผ้าคลุมหน้าออก

           เพียงแค่ครู่เดียวที่ชายคนนั้นขยับตัวอย่างยากลำบาก เมื่อเสี่ยซานได้เห็นใบหน้าที่เงยขึ้นมาอย่างช้า ๆ แม้ว่าสภาพใบหน้าจะปูดโปน พกช้ำดำเขียว รอยเลือดเกรอะกรังจนแทบจะไม่เหลือสภาพ แต่เสี่ยซานยังคงจดจำเค้าหน้าของคนผู้นี้ได้เป็นอย่างดี

           “ไอ้พล!”

           เสียงเรียกของเสี่ยซานทำให้ทั้งทัศนะ โจอี้และกร ต่างก็ขยับตัวแล้วเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ พวกเขาถึงกับไม่อยากเชื่อสายตาว่าคนที่อยู่ตรงหน้าก็คือ "พล"

           ”คนอย่างแกคิดจะทำการใหญ่ ยิงนกทีเดียวหลายตัว สุดท้ายแกเลยปีกหักซะเอง”

           เสี่ยซานเค้นเสียงหัวเราะ มองอดีตลูกน้องผู้ทรยศด้วยความสมเพช พลคิดจะกำจัดหอกข้างแคร่ ทุกคนที่ขวางทางเพื่อที่พาตัวเองให้ได้ครอบครองในทุกสิ่ง เป็นสิ่งที่คนทะเยอทะยานทำได้ทุกวิถีทาง

           ตอนนี้คนที่นอนอยู่ที่พื้นรู้สึกเจ็บปวดราวกับร่างกายของเขานั้นจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ได้แต่ตะเกียกตะกาย พยายามขยับตัว เพราะขาข้างหนึ่งนั้นก็หักเสียแล้ว มืออีกข้างก็ใช้การไม่ได้เช่นกัน

           ทัศนะมองดูสภาพพลแล้วรู้สึกสมน้ำหน้า เจ็บใจตัวเองที่ยอมไว้ใจคนแบบนี้ แล้วหันไปถามกับเสี่ยซาน “ทำยังไงกับมันดี”

           พ่อค้าหน้าขาวถอนหายใจ เบือนหน้าไม่อยากจะมองอดีตลูกน้องผู้คิดคด แม้ว่าเขาจะเคยรู้สึกชิงชังพลมาก่อน ถ้าหากเป็นเมื่อก่อนคงต้องได้ลงมือจัดการอดีตลูกน้องผู้ทรยศให้สาสมถึงจะหายแค้น แต่มาในบัดนี้เสี่ยซานคิดว่าเขาคงไม่ต้องทำอะไรอีกต่อไป และไม่คิดแยแสในตัวคนทรยศอีกแล้ว

           “เราจะออกไปได้ยังไงล่ะ ลื้อติดต่อกับนคินทร์ได้ไหม” เสี่ยซานหันกลับไปถามโจอี้แทน

           โจอี้ส่ายหน้า แต่ยื่นของในมือให้เสี่ยซานดู “ผมจะพาพวกคุณออกไป”