บทสรุปของวัย… ในยุคหนึ่ง | เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 Ep.21 ( จบ )

ถ้ามองย้อนกลับไป.....
จากเรื่องราวทั้งหมดที่เล่ามา… จำนวน 20 ตอน....   
มันไม่ใช่แค่ “ความทรงจำ”  ครับ 
แต่มันคือ “วิธีการเติบโต” ของเด็กยุคนั้น..... 

เราเติบโตมาในโลกที่อะไรๆ มันช้ากว่านี้มาก ....
ยุคเราไม่มีมือถือ ไม่มีอินเทอร์เน็ต
การรอคอย =  คือเรื่องปกติ
ความผิดพลาด =  แปลว่า ต้องยอมรับจริงๆ ว่าพลาด....
ก็แก้ไขกันไป...
และการจะได้อะไรบางอย่างมา… มันต้อง  = “อดทนรอ ให้ถึงเวลา”
 
เราเคยดีใจกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ  ....และเรา
...ก็เคยเสียใจ แม้แค่กับเรื่องง่ายๆ .... ก็มี

และหลายครั้ง… เราก็ต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง
โดยไม่มีใครมาโอ๋  มาปลอบประโลม หรืออธิบายให้ฟัง ....
บางช่วงบางตอนในชีวิต ...  เราก็ไม่ได้เข้าใจมันในตอนนั้นหรอกครับ .....


แต่พอโตขึ้น ถึงเริ่มรู้ว่า…

-  วันที่โดนดุ ถูกตำหนิ   = เรากำลังถูกสอน  -ไม่ได้เหมาว่าสิ่งเหล่านี้ คือ “คำด่า” หรือ Toxic
-  วันที่โดนล้อ  = เรากำลังเรียนรู้การยืนให้ได้ และเข้าใจมัน เราไม่โยนทุกปัญหาว่า นี่คือ การ บูลลี่
-  วันที่ไม่มี   = เรากำลังรู้จักคำว่า “พอ”
 
มันไม่ได้สวยงามทุกวัน หรอกครับ ....แต่มันแค่ “จริง”  เท่านั้นเอง ....

พอมองกลับมาที่วันนี้ .. โลกมันเปลี่ยนไปเร็วมากๆ 

เด็กยุคนี้ เก่งขึ้นมาก เร็วขึ้น เข้าถึงทุกอย่างได้ง่ายมากขึ้น ....
แต่ในความง่ายนั้น   มันก็มีความกดดันในแบบใหม่…
ในแบบที่คนยุคของเรา ก็ไม่เคยเจอเหมือนกัน ....
และบางทีเราก็ไม่ค่อยเข้าใจมันเท่าไหร่ ..... 


เพราะงั้น….... 

การเอาสองยุคมาเทียบกันตรงๆ มันอาจจะ “ไม่แฟร์” กับใครเลย
ยุคเรา… ไม่ได้ดีกว่า
ยุคนี้… ก็ไม่ได้แย่กว่า

มันแค่ “ต่างกัน”
ต่างในจังหวะ
ต่างในวิธีโต
ต่างในบทเรียนที่ต้องเจอ
 
แต่....  สิ่งที่เหมือนกันจริงๆ มีอย่างเดียวคือ
ไม่ว่ายุคไหน…

".... ทุกคนก็แค่กำลังพยายามใช้ชีวิต
ด้วยสิ่งที่ตัวเองมี… ให้ดีที่สุดเท่านั้นเอง ...."
 
ถ้าใครที่เคยผ่านยุคนั้นมา ..... 
เรื่องพวกนี้… อาจจะเป็นแค่รอยยิ้มบางๆ

แต่สำหรับใคร ที่ไม่เคยเจอ
ผมหวังว่า… อย่างน้อยมันจะทำให้คุณ “เข้าใจ” มากกว่าที่จะ “เปรียบเทียบ”

และสุดท้าย…
ขอบคุณช่วงเวลาหนึ่ง ที่อาจจะไม่ได้สมบูรณ์แบบอะไร ..... 
แต่มันก็ทำให้เรา  ได้กลายเป็นเรา… ในวันนี้
 
 
สวัสดี.... 



ผมได้รวบรวม กระทู้ทั้งหมดทั้ง 20 ตอน ไว้ในคอมเม้นท์นะครับ ....