จากความเดิมในตอนที่แล้ว
🎓 รั้วมหาวิทยาลัย…เส้นทางที่เริ่มไม่เหมือนกัน | เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 EP.16
https://pantip.com/topic/44030173
วันแรกๆ ของชีวิตในมหาวิทยาลัย
หลายคน มักจะเริ่มต้นด้วยความงง ๆ .....
ตึกเรียนก็ไม่คุ้น คนรอบตัวก็ไม่รู้จัก
ทุกอย่างใหม่ไปหมด ....
แล้ว..... อยู่ดี ๆ
ก็มีเสียงเรียกให้ไปรวมตัวกัน ??!!
“รับน้องครับน้องๆ มาทางนี้เลย”
คำประโยคสั้นๆ ที่ในตอนนั้น
เราเองก็พอจะรู้มาบ้าง แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ....
มันคืออะไรกันแน่ ???
บรรยากาศของการรับน้องในยุคนั้น ....
มันไม่ได้ซับซ้อนอะไรมากนัก ....
มีการนั่งรวมกันเป็นกลุ่มใหญ่
มีรุ่นพี่คอยจัดกิจกรรม
- ให้แนะนำตัว
- ให้เล่นเกม
- ให้ร้องเพลง
บางครั้งก็มีเสียงหัวเราะ
บางครั้งก็มีความเก้ๆ กังๆ
แต่ภาพรวม มันคือความพยายาม
ที่จะทำให้ “คนแปลกหน้า”
เริ่มผ่อนคลาย และอยากทำความรู้จักกัน
ระบบพี่-น้อง
ก็เป็นอีกอย่าง ที่เกิดขึ้นในช่วงนั้น
รุ่นพี่จะคอยดูแล คอยแนะนำ
ตั้งแต่เรื่องเรียน ทั่วๆไป...
ไปจนถึงเรื่องเล็กๆ การใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย
สำหรับบางคน มันคือความอุ่นใจ .....
ในที่ ที่ทุกอย่างยังใหม่หมด .....
อย่างน้อยก็มี “ใครสักคน”
ที่เราพอจะเรียกว่า “พี่” ได้
และก็ต้องยอมรับตรงๆ ว่า
ช่วงเวลานั้น ทำให้หลายคน
ได้เพื่อนที่สนิทที่สุดในชีวิต
เพื่อนที่นั่งข้างกันวันแรก
อาจกลายเป็นเพื่อนที่ยังคุยกันอยู่
แม้เวลาจะผ่านไปหลายสิบปีแล้วก็ตาม
แต่ในอีกด้านหนึ่ง ก็ไม่ใช่ทุกคนนะครับ
ที่รู้สึกสบายใจกับมัน ....
บางคนแค่ไม่กล้าแสดงออก
แต่ต้องถูกผลักให้ทำ .....
บางคนไม่อินกับกิจกรรม
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ ......
รอยยิ้มบางรอย .....
อาจไม่ได้มาจากความสนุก
แต่มาจากการ “พยายามให้ผ่านไป”
เรื่องแบบนี้ก็มีครับ......
เส้นแบ่งเล็กๆ นี่เอง
ระหว่าง “ความสนุก” กับ “ความอึดอัด”
มันอาจไม่ได้ชัดเจนสำหรับทุกคน
และในบางที่ ในบางช่วงเวลา
เส้นนั้น ก็เริ่มเลือนลงไปเรื่อยๆ
จากกิจกรรม ที่ตั้งใจให้ละลายพฤติกรรม
บางอย่างอาจเริ่มกลายเป็นการกดดัน .....
จากความสัมพันธ์แบบพี่น้อง
บางครั้งก็เริ่มมีลำดับชั้นที่ชัดเจนขึ้น
จากความสมัครใจ ค่อยๆ กลายเป็น
สิ่งที่ “ควรจะต้องทำ”
คำว่า “รับน้อง”
จึงเริ่มไม่ได้มีความหมายเดียว อีกต่อไป ....
เมื่อเวลาก้าวผ่าน ตามยุคสมัย.....
สำหรับบางคน...
มันยังคงเป็นความทรงจำที่ดี
แต่สำหรับอีกหลายคน
มันกลายเป็นประสบการณ์
ที่ไม่อยากย้อนกลับไปเจออีก
เมื่อเวลาผ่านไปยาวนานขึ้น ....
สังคมก็เริ่มตั้งคำถามมากขึ้น .....
กิจกรรมบางรูปแบบ
เริ่มนำมาถูกทบทวนใหม่ .....
เริ่มถูกยกเลิก .....
มหาวิทยาลัยหลายแห่ง
เริ่มปรับรูปแบบใหม่...
ให้เน้นความสมัครใจมากขึ้น
และเด็กรุ่นใหม่เอง ก็เริ่มกล้าที่จะพูด
กล้าที่จะปฏิเสธ ในสิ่งที่ตัวเองไม่สบายใจ
>>>> วันนี้ >>>>
คำว่า “รับน้อง” อาจไม่ได้หายไป
แต่มันกำลังเปลี่ยนรูปไปเรื่อยๆ ตามยุคสมัย
จริงๆ แล้ว
หัวใจของการรับน้อง คืออะไร ??
คือการทำให้คนรู้จักกัน ?
หรือคือการทำให้ใครบางคน ต้องยอมรับอะไรบางอย่าง ?
ถ้าวันหนึ่ง ....
เราตัดความกดดันออกไปทั้งหมด
เหลือไว้แค่ความตั้งใจดี ....
บางที คำว่า “รับน้อง”
อาจจะกลับไปเป็น
แค่พื้นที่เล็ก ๆ
ที่ทำให้คนแปลกหน้า
กลายเป็นเพื่อนกันได้จริง ๆ
แล้วคุณล่ะครับ ถ้าพูดถึง “รับน้อง”
ความทรงจำของคุณ
มันเป็นแบบไหน…?
ถ้ามีคนสนใจ ...
ตอนถัดไป ....
เราจะมาพูดเรื่องของสังคม โดยทั่วไปในยุคนั้น กันบ้างครับ
ส่วนจะเป็นเรื่องอะไร
รอติดตามกันนะครับ
รับน้อง… จากการทำความรู้จัก สู่คำถามของสังคม | เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 EP.17
🎓 รั้วมหาวิทยาลัย…เส้นทางที่เริ่มไม่เหมือนกัน | เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 EP.16
https://pantip.com/topic/44030173
วันแรกๆ ของชีวิตในมหาวิทยาลัย
หลายคน มักจะเริ่มต้นด้วยความงง ๆ .....
ตึกเรียนก็ไม่คุ้น คนรอบตัวก็ไม่รู้จัก
ทุกอย่างใหม่ไปหมด ....
แล้ว..... อยู่ดี ๆ
ก็มีเสียงเรียกให้ไปรวมตัวกัน ??!!
“รับน้องครับน้องๆ มาทางนี้เลย”
คำประโยคสั้นๆ ที่ในตอนนั้น
เราเองก็พอจะรู้มาบ้าง แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ....
มันคืออะไรกันแน่ ???
บรรยากาศของการรับน้องในยุคนั้น ....
มันไม่ได้ซับซ้อนอะไรมากนัก ....
มีการนั่งรวมกันเป็นกลุ่มใหญ่
มีรุ่นพี่คอยจัดกิจกรรม
- ให้แนะนำตัว
- ให้เล่นเกม
- ให้ร้องเพลง
บางครั้งก็มีเสียงหัวเราะ
บางครั้งก็มีความเก้ๆ กังๆ
แต่ภาพรวม มันคือความพยายาม
ที่จะทำให้ “คนแปลกหน้า”
เริ่มผ่อนคลาย และอยากทำความรู้จักกัน
ระบบพี่-น้อง
ก็เป็นอีกอย่าง ที่เกิดขึ้นในช่วงนั้น
รุ่นพี่จะคอยดูแล คอยแนะนำ
ตั้งแต่เรื่องเรียน ทั่วๆไป...
ไปจนถึงเรื่องเล็กๆ การใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย
สำหรับบางคน มันคือความอุ่นใจ .....
ในที่ ที่ทุกอย่างยังใหม่หมด .....
อย่างน้อยก็มี “ใครสักคน”
ที่เราพอจะเรียกว่า “พี่” ได้
และก็ต้องยอมรับตรงๆ ว่า
ช่วงเวลานั้น ทำให้หลายคน
ได้เพื่อนที่สนิทที่สุดในชีวิต
เพื่อนที่นั่งข้างกันวันแรก
อาจกลายเป็นเพื่อนที่ยังคุยกันอยู่
แม้เวลาจะผ่านไปหลายสิบปีแล้วก็ตาม
แต่ในอีกด้านหนึ่ง ก็ไม่ใช่ทุกคนนะครับ
ที่รู้สึกสบายใจกับมัน ....
บางคนแค่ไม่กล้าแสดงออก
แต่ต้องถูกผลักให้ทำ .....
บางคนไม่อินกับกิจกรรม
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ ......
รอยยิ้มบางรอย .....
อาจไม่ได้มาจากความสนุก
แต่มาจากการ “พยายามให้ผ่านไป”
เรื่องแบบนี้ก็มีครับ......
เส้นแบ่งเล็กๆ นี่เอง
ระหว่าง “ความสนุก” กับ “ความอึดอัด”
มันอาจไม่ได้ชัดเจนสำหรับทุกคน
และในบางที่ ในบางช่วงเวลา
เส้นนั้น ก็เริ่มเลือนลงไปเรื่อยๆ
จากกิจกรรม ที่ตั้งใจให้ละลายพฤติกรรม
บางอย่างอาจเริ่มกลายเป็นการกดดัน .....
จากความสัมพันธ์แบบพี่น้อง
บางครั้งก็เริ่มมีลำดับชั้นที่ชัดเจนขึ้น
จากความสมัครใจ ค่อยๆ กลายเป็น
สิ่งที่ “ควรจะต้องทำ”
คำว่า “รับน้อง”
จึงเริ่มไม่ได้มีความหมายเดียว อีกต่อไป ....
เมื่อเวลาก้าวผ่าน ตามยุคสมัย.....
สำหรับบางคน...
มันยังคงเป็นความทรงจำที่ดี
แต่สำหรับอีกหลายคน
มันกลายเป็นประสบการณ์
ที่ไม่อยากย้อนกลับไปเจออีก
เมื่อเวลาผ่านไปยาวนานขึ้น ....
สังคมก็เริ่มตั้งคำถามมากขึ้น .....
กิจกรรมบางรูปแบบ
เริ่มนำมาถูกทบทวนใหม่ .....
เริ่มถูกยกเลิก .....
มหาวิทยาลัยหลายแห่ง
เริ่มปรับรูปแบบใหม่...
ให้เน้นความสมัครใจมากขึ้น
และเด็กรุ่นใหม่เอง ก็เริ่มกล้าที่จะพูด
กล้าที่จะปฏิเสธ ในสิ่งที่ตัวเองไม่สบายใจ
>>>> วันนี้ >>>>
คำว่า “รับน้อง” อาจไม่ได้หายไป
แต่มันกำลังเปลี่ยนรูปไปเรื่อยๆ ตามยุคสมัย
จริงๆ แล้ว
หัวใจของการรับน้อง คืออะไร ??
คือการทำให้คนรู้จักกัน ?
หรือคือการทำให้ใครบางคน ต้องยอมรับอะไรบางอย่าง ?
ถ้าวันหนึ่ง ....
เราตัดความกดดันออกไปทั้งหมด
เหลือไว้แค่ความตั้งใจดี ....
บางที คำว่า “รับน้อง”
อาจจะกลับไปเป็น
แค่พื้นที่เล็ก ๆ
ที่ทำให้คนแปลกหน้า
กลายเป็นเพื่อนกันได้จริง ๆ
แล้วคุณล่ะครับ ถ้าพูดถึง “รับน้อง”
ความทรงจำของคุณ
มันเป็นแบบไหน…?
ถ้ามีคนสนใจ ...
ตอนถัดไป ....
เราจะมาพูดเรื่องของสังคม โดยทั่วไปในยุคนั้น กันบ้างครับ
ส่วนจะเป็นเรื่องอะไร
รอติดตามกันนะครับ