หลังจากยืนเลือกเทปเพลงอยู่ตั้งนาน ....
ใน Ep.6 ยืนเลือกเทปเพลงเป็นชั่วโมง
| เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 EP.6
https://pantip.com/topic/44017524
ในที่สุด..... เราก็ได้อัลบัมเพลง ที่ต้องการกลับบ้าน
บางคน รีบเปิดฟังทันที
และ สำหรับหลายคน
สิ่งต่อไปที่ทำ หลังจากการแกะเทปออกมาเปิดฟัง
คือ
"กางปกเทปออกมาอ่าน ....."
ปกเทปเพลง ในสมัยนั้น
ไม่ได้มีแค่ปกหน้าสวยๆ หรือมีแค่รายชื่อเพลงเท่านั้นนะครับ
แต่ในนั้น มันจะมีข้อมูลอยู่เต็มไปหมด คือ
- รายชื่อเพลง
- เนื้อเพลง
- คนแต่งเพลง
- คนเรียบเรียง
- โปรดิวเซอร์
- สตูดิโอที่ใช้บันทึกเสียง
บางอัลบั้มยังมี
- ข้อความขอบคุณ
- รายชื่อทีมงาน
หรือแม้แต่คำขอบคุณถึงแฟนเพลง
หลายคน อ่านมันทุกอย่างที่ปรากฎบนปกเทปนั้น
และไม่ได้อ่านครั้งเดียวด้วยนะครับ
อย่างผมเอง ก็มักจะอ่านเกือบทุกครั้ง
ที่หยิบเพลงอัลบัมนั้นมาเปิดฟัง ....
คือ
อ่านแบบ จริงๆจังๆ แบบ
ทุกตัวอักษร เลย
บ่อยครั้ง เราซื้อเทปมาใหม่ ยังไม่ได้กดฟังเพลงเลยด้วยซ้ำ
แต่นั่งอ่านปกเทปก่อน ก็เคยมี
อ่าน อ่าน อ่าน .....
บางคนอ่านไปถึงบรรทัดเล็ก ๆ ด้านล่างว่า
“ผลิตโดย…”
ในยุคนั้น
หลายคนคุ้นชื่อค่ายเพลงกันดี เช่น
- GMM Grammy
- RS Promotion
- Sony Music
- Kita Entertainment
บางอัลบั้ม ยังระบุไว้ด้วยว่า อัดเสียงที่สตูดิโอไหน
หรือแม้แต่
เทปผลิตที่โรงงานไหน
อ่านไปอ่านมา
เหมือนเราได้รู้จักเบื้องหลังของเพลงนั้นมากขึ้น
หลายคนยังจำได้ว่า ปกเทปบางอัน
พับออกมาเป็นแผ่นยาวเฟื้อยเลย ....
กางออกแล้ว
แทบจะกลายเป็นแผ่นโปสเตอร์เล็กๆ
บางคนเก็บมันอย่างดี บางคนเอาไปแปะผนังห้อง
บางคนเปิดเนื้อเพลงร้องตามไปด้วย
ทุกวันนี้ .....
ถ้าอยากรู้ว่าเพลงหนึ่งมีใครแต่ง
เราแค่เปิดดูในมือถือไม่กี่วินาที
แต่ในยุคนั้น
ข้อมูลทุกอย่าง
มันอยู่ใน
ปกเทป ครับ ....
และเราก็ใช้เวลาค่อยๆ อ่านมันทีละบรรทัด
เหมือนกำลังซึมซับ ทุกอย่างที่อยู่ในอัลบั้มนั้น
แล้วคุณล่ะครับ ....
สมัยก่อน เคยซื้อเทปเพลงมาใหม่
แล้วนั่ง
อ่านปกเทปทุกตัวอักษร แบบนี้บ้างไหม
ตั้งแต่รายชื่อเพลง
ไปจนถึงตัวหนังสือเล็กๆ ด้านล่าง
หรือบางคน
อ่านจนจำเนื้อเพลงได้
ก่อนจะฟังเพลงทั้งอัลบั้มเสียอีก ^^
ถ้ามีคนสนใจ...
ตอนต่อไป....
ถ้าอยากหาข้อมูลร้านอะไรสักร้าน
เราต้องเปิด “หนังสือ” เล่มหนึ่ง ครับ
มันเป็นหนังสือเล่มหนามากๆ
หนาจนบางบ้านเอาไว้หนุนโทรศัพท์บ้านได้เลย
หนังสือเล่มหนาๆ นั้นชื่อว่า
“สมุดหน้าเหลือง”
ก่อนจะมี Google เราเคยใช้ “สมุดหน้าเหลือง” | เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 EP.8
ติดตามกันนะครับ
อ่านทุกตัวอักษรในปกเทป | เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 Ep.7
ใน Ep.6 ยืนเลือกเทปเพลงเป็นชั่วโมง
| เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 EP.6
https://pantip.com/topic/44017524
ในที่สุด..... เราก็ได้อัลบัมเพลง ที่ต้องการกลับบ้าน
บางคน รีบเปิดฟังทันที
และ สำหรับหลายคน
สิ่งต่อไปที่ทำ หลังจากการแกะเทปออกมาเปิดฟัง
คือ
"กางปกเทปออกมาอ่าน ....."
ปกเทปเพลง ในสมัยนั้น
ไม่ได้มีแค่ปกหน้าสวยๆ หรือมีแค่รายชื่อเพลงเท่านั้นนะครับ
แต่ในนั้น มันจะมีข้อมูลอยู่เต็มไปหมด คือ
- รายชื่อเพลง
- เนื้อเพลง
- คนแต่งเพลง
- คนเรียบเรียง
- โปรดิวเซอร์
- สตูดิโอที่ใช้บันทึกเสียง
บางอัลบั้มยังมี
- ข้อความขอบคุณ
- รายชื่อทีมงาน
หรือแม้แต่คำขอบคุณถึงแฟนเพลง
หลายคน อ่านมันทุกอย่างที่ปรากฎบนปกเทปนั้น
และไม่ได้อ่านครั้งเดียวด้วยนะครับ
อย่างผมเอง ก็มักจะอ่านเกือบทุกครั้ง
ที่หยิบเพลงอัลบัมนั้นมาเปิดฟัง ....
คือ
อ่านแบบ จริงๆจังๆ แบบ ทุกตัวอักษร เลย
บ่อยครั้ง เราซื้อเทปมาใหม่ ยังไม่ได้กดฟังเพลงเลยด้วยซ้ำ
แต่นั่งอ่านปกเทปก่อน ก็เคยมี
อ่าน อ่าน อ่าน .....
บางคนอ่านไปถึงบรรทัดเล็ก ๆ ด้านล่างว่า
“ผลิตโดย…”
ในยุคนั้น
หลายคนคุ้นชื่อค่ายเพลงกันดี เช่น
- GMM Grammy
- RS Promotion
- Sony Music
- Kita Entertainment
บางอัลบั้ม ยังระบุไว้ด้วยว่า อัดเสียงที่สตูดิโอไหน
หรือแม้แต่ เทปผลิตที่โรงงานไหน
อ่านไปอ่านมา
เหมือนเราได้รู้จักเบื้องหลังของเพลงนั้นมากขึ้น
หลายคนยังจำได้ว่า ปกเทปบางอัน
พับออกมาเป็นแผ่นยาวเฟื้อยเลย ....
กางออกแล้ว
แทบจะกลายเป็นแผ่นโปสเตอร์เล็กๆ
บางคนเก็บมันอย่างดี บางคนเอาไปแปะผนังห้อง
บางคนเปิดเนื้อเพลงร้องตามไปด้วย
ทุกวันนี้ .....
ถ้าอยากรู้ว่าเพลงหนึ่งมีใครแต่ง
เราแค่เปิดดูในมือถือไม่กี่วินาที
แต่ในยุคนั้น
ข้อมูลทุกอย่าง
มันอยู่ใน ปกเทป ครับ ....
และเราก็ใช้เวลาค่อยๆ อ่านมันทีละบรรทัด
เหมือนกำลังซึมซับ ทุกอย่างที่อยู่ในอัลบั้มนั้น
แล้วคุณล่ะครับ ....
สมัยก่อน เคยซื้อเทปเพลงมาใหม่
แล้วนั่ง อ่านปกเทปทุกตัวอักษร แบบนี้บ้างไหม
ตั้งแต่รายชื่อเพลง
ไปจนถึงตัวหนังสือเล็กๆ ด้านล่าง
หรือบางคน
อ่านจนจำเนื้อเพลงได้
ก่อนจะฟังเพลงทั้งอัลบั้มเสียอีก ^^
ถ้ามีคนสนใจ...
ตอนต่อไป....
ถ้าอยากหาข้อมูลร้านอะไรสักร้าน
เราต้องเปิด “หนังสือ” เล่มหนึ่ง ครับ
มันเป็นหนังสือเล่มหนามากๆ
หนาจนบางบ้านเอาไว้หนุนโทรศัพท์บ้านได้เลย
หนังสือเล่มหนาๆ นั้นชื่อว่า
“สมุดหน้าเหลือง”
ก่อนจะมี Google เราเคยใช้ “สมุดหน้าเหลือง” | เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 EP.8
ติดตามกันนะครับ