ก่อนจะมี Google เราเคยใช้ “สมุดหน้าเหลือง” | เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 EP.8

ความเดิมจากตอนที่แล้ว ....
เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 Ep.7
ตอน ... อ่านทุกตัวอักษรในปกเทป  

วันนี้ ก็จะเป็นเรื่องของการอ่านเหมือนกันครับ
 
ก่อนจะมี Google ...
ถ้าอยากค้นหาข้อมูล ร้านอะไรสักร้าน
เราต้องเปิด “หนังสือ” เล่มหนึ่ง ครับ
มันเป็นหนังสือเล่มหนามากๆ
หนาจนบางบ้านเอาไว้หนุนโทรศัพท์บ้านได้เลย
หนังสือเล่มหนาๆ นั้นชื่อว่า

“สมุดหน้าเหลือง”

สมุดหน้าเหลือง ในยุคนั้น แทบจะมีอยู่ทุกบ้าน 
ขนาดของมันใหญ่มากๆ 
เนื้อกระดาษแสนที่จะบาง
แต่จำนวนหน้ามหาศาล
ข้างในเต็มไปด้วยรายชื่อและเบอร์โทร

-ร้านอาหาร
-ร้านซ่อมรถ
-ร้านถ่ายเอกสาร
-โรงพยาบาล
-โรงแรม
-บริษัทต่าง ๆ

ทุกอย่างถูกจัดเรียงไว้ตามหมวดหมู่
และตามตัวอักษร  เหมือนเป็น
Google เลยครับ แต่เป็นเวอร์ชันกระดาษ

เวลาจะหาข้อมูลเบอร์โทร ร้านอะไรสักร้าน
เราต้องใช้เวลา นั่งเปิด แล้วไล่ดูทีละหน้า

บางทีก็ต้องเดาเอาว่า ...
ร้านที่เราหา มันควรจะอยู่ในหมวดไหน
พอหาเจอแล้ว สิ่งต่อไปที่ต้องทำก็คือ
ยกหูโทรศัพท์บ้านขึ้นมา แล้วก็โทร...  


หลายบ้านจะมีภาพจำแบบนี้ ..... 

โต๊ะตัวหนึ่งในบ้าน
บนโต๊ะมี
1.โทรศัพท์บ้าน 1 เครื่อง
2. สมุดหน้าเหลืองเล่มใหญ่ 1 เล่ม
3. ปากกา 1 ด้าม และกระดาษโน๊ต

เวลาจะโทรหาร้าน ก็ต้องเปิดสมุด
แล้วจดเบอร์ไว้ที่สมุดโน๊ตก่อน 
เพราะตอนนั้น โทรศัพท์บ้านยังไม่มี
ปุ่มบันทึกเบอร์ ครับ
 
ทุกวันนี้  ถ้าอยากหาร้านอะไร
เราก็แค่หยิบมือถือ  พิมพ์คำไม่กี่คำ ...  
ไม่กี่วินาที  ก็รู้หมดทั้ง....
เบอร์โทร - แผนที่ - รีวิว

แต่ในยุคหนึ่งของชีวิต ตอนนั้น .... 

การหาข้อมูล ต้องเริ่มจากการเปิดหนังสือเล่มหนาๆ
แล้วค่อยๆ ไล่หา ทีละหน้า ทีละหน้า.... 
ใน สมุดหน้าเหลือง เล่มโตๆ หนาๆ นั่นแหละครับ 
 
แล้วคุณล่ะครับ จำได้ไหมว่า
ครั้งสุดท้ายที่เปิดสมุดหน้าเหลือง คือเมื่อไหร่
หรือบางคน
อาจจะยังจำภาพได้ดีว่า มันเคยวางอยู่ข้าง
โทรศัพท์บ้านในบ้านเรา เสมอ ....



ถ้ามีคนสนใจ...
ตอนต่อไป....

สมัยก่อน ไม่ใช่ว่าทุกคนจะถ่ายรูปสวย
หรือถ่ายได้ชัดเสมอไปนะครับ
เพราะกล้องสมัยก่อน
ไม่ได้เอื้อให้ใช้ง่ายขนาดนั้น ....  

ถ่ายรูปที ต้องลุ้นตอนล้างฟิล์ม | เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90  EP.9

ติดตามกันนะครับ