ถ่ายรูปที ต้องลุ้นตอนล้างฟิล์ม | เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 EP.9

จากความเดิมตอนที่แล้ว



สมัยก่อน  ไม่ใช่ว่าทุกคนจะถ่ายรูปสวย
หรือถ่ายได้ชัดเป๊ะได้เสมอไปนะครับ ...

เพราะกล้องสมัยก่อน ไม่ได้เอื้อให้ใช้งานได้ง่ายขนาดนั้น เหมือนสมัยนี้
มันมีตั้งแต่ ....
-  การตั้งค่ารูรับแสง
-  ความเร็วชัตเตอร์
-  ระยะโฟกัส

ทั้งหมดนี้  ต้องตั้งค่า เองด้วยมือ ....  
บางครั้ง ตั้งค่าพลาดนิดเดียว
รูปก็อาจจะ มืดไป หรือ สว่างเกินไป
หรือ เบลอไปทั้งภาพ ก็มี

เพราะฉะนั้น คนที่ถ่ายรูปเก่งๆในยุคนั้น
ถือว่าเป็นคนที่  มีฝีมือจริงๆ ....  
จนต้องมีหลักสูตรการเรียน ถ่ายภาพ กันเป็นจริงเป็นจังเลยล่ะครับ 

 "และคนที่มีกล้อง และถ่ายรูปเก่งๆ ก็มักจะเป็นคนแรกๆ
ที่จะถูกชวนไปเที่ยวครับ ช่างภาพส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชาย
ซึ่งสาวๆ จะกริ๊ดมากครับ ....."
 
แต่ก็มีเหมือนกันครับ  กล้องอีกประเภทหนึ่ง
บางคนก็เรียกว่า “กล้องป๊อกแป๊ก”

หรือบางคนก็เรียกแบบขำๆ ว่า
“กล้องปัญญาอ่อน”

กล้องพวกนี้ แทบจะไม่มีอะไรให้ตั้งค่าอะไรเลย
ใส่ฟิล์ม แล้วก็กดถ่ายอย่างเดียว
ดูเหมือนจะเป็นออโต้ แต่จริงๆ ไม่ใช่

มันแค่ถ่ายทอด ไปตามที่มันเป็น
แสงจะพอดีหรือไม่
แสงไม่พอ มือสั่น โฟกัสหลุด = เบลอ
ก็แล้วแต่ดวง แล้วแต่จังหวะ
ผลลัพธ์ที่ได้
จึงมักจะเป็นภาพแบบ
“ตามมีตามเกิด”
แต่ก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบ
( และบอกให้ว่า กล้องแบบนี้ สาวไม่ปลื้มเท่าไหร่นะครับ หนุ่มๆ )


อีกเรื่องหนึ่งที่คนยุคฟิล์มจำได้ดี  คือ
จำนวนรูปในหนึ่งม้วน
ฟิล์มส่วนใหญ่จะมี 24 รูป  หรือ 36 รูป  เท่านั้น
ต่างจากสมัยนี้  ที่เรากดถ่ายได้เป็นร้อยเป็นพันรูป

สมัยนั้น .....
ก่อนกดชัตเตอร์
หลายคนจะต้อง "คิด" ก่อน และต้องคิดหนักมาก
ว่า Shot  นี้  ควรถ่ายหรือยัง ...

เพราะถ้าฟิล์มหมด ก็ต้องเปลี่ยนม้วนใหม่
การเปลี่ยนฟิล์ม ก็ต้องใช้เวลาพอสมควร....
บางกล้อง ต้องกรอฟิล์มกลับด้วยมือ ....หรูหน่อย ก็กรอให้อัตโนมัติ
แต่ทั้งสองอย่าง ก็ใช่เวลาเหมือนกัน มากหรือน้อยเท่านั้น

และอีกประเด็น ฟิล์มก็ไม่ใช่ของที่ราคาถูกๆซะด้วย ......
ที่สำคัญกว่านั้น คือ 
ตอนที่เรากดถ่ายแล้ว ....
เราไม่มีทาง ได้รู้เลยว่า  รูปจะออกมายังไง ....
เพราะมันไม่มีช่องรีวิวภาพน่ะครับ

- ไม่มีจอให้ดูทันที หลังจากกดถ่ายไปแล้ว
- ไม่มีปุ่มให้ลบ ถ้าไม่ถูกใจ ....

ถ่ายแล้ว = ก็คือถ่ายไปแล้ว

กว่าจะรู้ผลลัพธ์
ต้องรอจนฟิล์มหมดม้วน
แล้วเอาไปล้างที่ร้านถ่ายรูป


ตอนที่ไปรับรูป .....

ร้านจะให้  ซองกระดาษหนึ่งซอง
ข้างในก็จะมี .....
-  รูปถ่าย
-  ฟิล์มเนกาทีฟ

หลายคนจะเปิดดูทันที
แล้วก็มักจะมีเรื่องให้หัวเราะกัน
เช่น
รูปที่ทุกคนตั้งใจยืนโพสอย่างดี
แต่มีคนหนึ่งหลับตา
หรือบางรูป
มีคนเดินผ่านหลัง
โผล่เข้ามาในเฟรมแบบไม่ได้ตั้งใจ
บางรูปก็เบลอ เพราะมือสั่น.... สารพัด

 
แต่ถึงอย่างนั้น ....
รูปเหล่านั้น ก็แทบไม่มีใครทิ้งครับ .....
เพราะมันคือ  รูปเดียวที่มี ณ เวลานั้น


ทุกวันนี้  ....

เราถ่ายรูปได้แบบไม่จำกัด
ถ้าไม่ถูกใจ ก็แค่ลบแล้วถ่ายใหม่

แต่ในยุคหนึ่ง ของชีวิต 
การถ่ายรูป สักรูปหนึ่ง
ต้อง  .....

>>  คิด = ก่อนถ่าย
>>  รอ = ให้ล้าง
>> แล้วค่อยลุ้นผลลัพธ์

และบางที  รูปที่ไม่สมบูรณ์แบบเหล่านั้น
กลับกลายเป็น
รูปที่มีความทรงจำมากที่สุด
แม้ว่าบางรูป อาจจะมืดไปสว่างไป หรือเบลอๆ ก็ตาม

พอมองย้อนกลับไป .....

“กล้องฟิล์ม”
ก็เหมือนสอนอะไรบางอย่าง ให้กับเราเหมือนกันนะครับ ....

.... มันสอนให้เรารู้จัก .....

“คิดก่อนทำ”
>> ก่อนจะกดชัตเตอร์ลงไปสักครั้ง

“รู้จักรอ”
>> รอผลลัพธ์ของสิ่งที่เราได้ตัดสินใจไปแล้ว

“ยอมรับมัน”
>> เมื่อผลลัพธ์ (ภาพ) ออกมาแล้ว

บางรูป...
เราอาจจะรู้สึกภูมิใจ
บางรูป....
ก็อาจจะเป็นความผิดพลาด

แต่ไม่ว่า ผลจะเป็นแบบไหน....

อย่างน้อย ...มันก็กลายเป็น บทเรียนเล็ก ๆ

เพื่อให้ การถ่ายรูปครั้งต่อไป
ดีขึ้นกว่าเดิม....


แล้วคุณล่ะครับ
ยังเก็บ รูปจากกล้องฟิล์ม
ไว้บ้างหรือไม่ ...... 



ถ้ามีคนสนใจ...
ตอนต่อไป....

วัยรุ่นยุค 90 หลายคน น่าจะเคยผ่านช่วงหนึ่งของชีวิตมาแล้ว ....
ช่วงนั้น ที่เรียกว่า
“อกหักครั้งแรก”

วัยรุ่นยุค 90 อกหักครั้งแรก | เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 EP.10

ติดตามกันนะครับ