จากตอนที่แล้ว
"จีบกันยังไง ในยุคที่ยังไม่มี LINE ไม่มีมือถือ
| เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 Ep.1"
https://pantip.com/topic/44010933
พอมานึกต่อ ก็มีอีกเรื่องหนึ่ง
ที่เด็กยุคนี้อาจนึกภาพไม่ค่อยออก ... คือ
“การนัดกัน”
สมัยนี้ ... ถ้าจะนัดใครสักคน มันง่ายมาก
แค่ทักแชทไปถามว่า “ถึงไหนแล้ว”
หรือ “กำลังจะถึง” เดี๋ยวก็รู้กันทันที
แต่ในยุค 80–90 ตอนที่ยังไม่มีมือถือ
การนัดกัน ต้องคุยกันให้ชัด ตั้งแต่ก่อนออกจากบ้าน
เช่น
“เจอกันหน้าห้าง ตอนบ่ายสองนะ”
หรือ
“ถ้าไม่เจอ ไปยืนรอหน้าโรงหนังก็ได้”
แล้วหลังจากนั้น…
"ก็ต้องหวังว่าอีกฝ่ายจะมาถูกที่ ถูกเวลาเหมือนกัน"
เพราะถ้าไปถึงแล้ว หาเพื่อนไม่เจอ
มันไม่มีทางโทรถามกันได้เลย ว่า
“เฮ้ย อยู่ไหนวะ”
สิ่งที่ทำได้ มีไม่กี่อย่าง หลังจากนี้ คือ.....
อย่างแรก > คือยืนรอ
รอไปเรื่อย ๆ มองคนเดินผ่านไปผ่านมา เผื่อเพื่อนจะโผล่มา
อย่างที่สอง > คือเดินหา
บางคนเดินหาทั่วห้าง บางทีก็เดินสวนกันไปมาโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
บางครั้งก็เกิดเหตุการณ์ สุดคลาสสิก
เรามาถึงก่อน
เพื่อนยังไม่มา
รอไปสักพัก ก็เริ่มคิดฟุ้งซ่านแล้วว่า
“หรือมันอาจจะไปรออยู่อีกจุดหนึ่ง”
ก็เลยเดินออกไปหา
แต่จังหวะนั้นเอง
เพื่อนดันมาถึงพอดี…ที่จุดนัดเดิม !
สุดท้ายก็กลายเป็น
ต่างคนต่างเดินหา แต่หาไม่เจอกันสักที ...
บางทีก็ไม่ได้หาไม่เจอเพราะเดินสวนกัน
แต่เป็นเพราะ “เข้าใจเวลานัดไม่ตรงกัน”
เราคิดว่านัดกัน
บ่ายสอง
แต่พอมาเจอกันวันรุ่งขึ้น
เพื่อนบอกว่า
“ก็นัดบ่ายสามไม่ใช่เหรอวะ”
หรือบางทีนัดกันว่า
“เจอกันหน้าห้าง”
แต่พอไปถึงจริงๆ ถึงได้รู้ว่า
ห้างฯ นั้นมีหน้าห้างอยู่หลายฝั่ง
สุดท้ายก็เลยกลายเป็นว่า
ต่างคนต่างยืนรอกันอยู่คนละที่
ท้ายสุด... ก็ต่างคนต่างกลับบ้านกันไปแบบงง ๆ ....
อีกเรื่องหนึ่ง ที่หลายคนน่าจะจำได้ คือ “จุดนัด”
แต่ละกลุ่มก๊วน มักจะมีจุดประจำของตัวเอง เช่น ....
- หน้าโรงหนัง
- หน้าห้างฯ มุมประจำ
- ร้านเกม
- หรือป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียน
บางคน ถ้ามาถึงก่อน ก็ไปยืนรอแถวตู้โทรศัพท์สาธารณะ
เผื่อจะได้โทรไปบ้านเพื่อนดูว่าออกมาหรือยัง ...
บางครั้ง ยังไม่ต้องโทรหาใครเลย
แค่เดินไปที่จุดนัด ก็จะเห็นเพื่อนนั่งรวมกันอยู่แล้ว
พอมานึกย้อนกลับไป
มันก็เป็นความวุ่นวายเล็กๆ ของวัยรุ่นในยุคนั้น
ที่ตอนนั้นอาจจะหงุดหงิด แต่ตอนนี้นึกถึงทีไรก็ขำทุกทีเลยครับ
เลยอยากชวนคนที่ทันยุคนั้นมาคุยกันครับ
- ใครเคยนัดเพื่อน แล้วหาเพื่อนไม่เจอบ้าง
- เคยรอเพื่อนนานที่สุดกี่ชั่วโมง
- แล้ว “จุดนัดประจำ” ของกลุ่มคุณอยู่ที่ไหนกันบ้างครับ
ตอนนั้นอาจจะขำปนเครียดอยู่เหมือนกัน
แต่พอมานึกย้อนกลับไปแล้ว
มันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งของวัยรุ่นยุค 90
ที่เด็กรุ่นนี้อาจไม่เคยเจอเลยก็ได้ครับ
ถ้ามีคนสนใจ...
ตอนหน้าเดี๋ยวมาชวนคุยเรื่อง
“ร้านเกม ร้านเทป และแหล่งรวมตัวของวัยรุ่นยุค 90”
ว่าตอนนั้น หลังเลิกเรียน
วัยรุ่นเขาไปนั่งรวมตัวกันอยู่ที่ไหนกันบ้างครับ
การนัดกันของวัยรุ่นยุค 90 ในวันที่ยังไม่มีมือถือ | เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 Ep.2
"จีบกันยังไง ในยุคที่ยังไม่มี LINE ไม่มีมือถือ
| เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 Ep.1"
https://pantip.com/topic/44010933
พอมานึกต่อ ก็มีอีกเรื่องหนึ่ง
ที่เด็กยุคนี้อาจนึกภาพไม่ค่อยออก ... คือ
“การนัดกัน”
สมัยนี้ ... ถ้าจะนัดใครสักคน มันง่ายมาก
แค่ทักแชทไปถามว่า “ถึงไหนแล้ว”
หรือ “กำลังจะถึง” เดี๋ยวก็รู้กันทันที
แต่ในยุค 80–90 ตอนที่ยังไม่มีมือถือ
การนัดกัน ต้องคุยกันให้ชัด ตั้งแต่ก่อนออกจากบ้าน
เช่น
“เจอกันหน้าห้าง ตอนบ่ายสองนะ”
หรือ
“ถ้าไม่เจอ ไปยืนรอหน้าโรงหนังก็ได้”
แล้วหลังจากนั้น…
"ก็ต้องหวังว่าอีกฝ่ายจะมาถูกที่ ถูกเวลาเหมือนกัน"
เพราะถ้าไปถึงแล้ว หาเพื่อนไม่เจอ
มันไม่มีทางโทรถามกันได้เลย ว่า
“เฮ้ย อยู่ไหนวะ”
สิ่งที่ทำได้ มีไม่กี่อย่าง หลังจากนี้ คือ.....
อย่างแรก > คือยืนรอ
รอไปเรื่อย ๆ มองคนเดินผ่านไปผ่านมา เผื่อเพื่อนจะโผล่มา
อย่างที่สอง > คือเดินหา
บางคนเดินหาทั่วห้าง บางทีก็เดินสวนกันไปมาโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
บางครั้งก็เกิดเหตุการณ์ สุดคลาสสิก
เรามาถึงก่อน
เพื่อนยังไม่มา
รอไปสักพัก ก็เริ่มคิดฟุ้งซ่านแล้วว่า
“หรือมันอาจจะไปรออยู่อีกจุดหนึ่ง”
ก็เลยเดินออกไปหา
แต่จังหวะนั้นเอง
เพื่อนดันมาถึงพอดี…ที่จุดนัดเดิม !
สุดท้ายก็กลายเป็น
ต่างคนต่างเดินหา แต่หาไม่เจอกันสักที ...
บางทีก็ไม่ได้หาไม่เจอเพราะเดินสวนกัน
แต่เป็นเพราะ “เข้าใจเวลานัดไม่ตรงกัน”
เราคิดว่านัดกัน บ่ายสอง
แต่พอมาเจอกันวันรุ่งขึ้น
เพื่อนบอกว่า
“ก็นัดบ่ายสามไม่ใช่เหรอวะ”
หรือบางทีนัดกันว่า
“เจอกันหน้าห้าง”
แต่พอไปถึงจริงๆ ถึงได้รู้ว่า
ห้างฯ นั้นมีหน้าห้างอยู่หลายฝั่ง
สุดท้ายก็เลยกลายเป็นว่า
ต่างคนต่างยืนรอกันอยู่คนละที่
ท้ายสุด... ก็ต่างคนต่างกลับบ้านกันไปแบบงง ๆ ....
อีกเรื่องหนึ่ง ที่หลายคนน่าจะจำได้ คือ “จุดนัด”
แต่ละกลุ่มก๊วน มักจะมีจุดประจำของตัวเอง เช่น ....
- หน้าโรงหนัง
- หน้าห้างฯ มุมประจำ
- ร้านเกม
- หรือป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียน
บางคน ถ้ามาถึงก่อน ก็ไปยืนรอแถวตู้โทรศัพท์สาธารณะ
เผื่อจะได้โทรไปบ้านเพื่อนดูว่าออกมาหรือยัง ...
บางครั้ง ยังไม่ต้องโทรหาใครเลย
แค่เดินไปที่จุดนัด ก็จะเห็นเพื่อนนั่งรวมกันอยู่แล้ว
พอมานึกย้อนกลับไป
มันก็เป็นความวุ่นวายเล็กๆ ของวัยรุ่นในยุคนั้น
ที่ตอนนั้นอาจจะหงุดหงิด แต่ตอนนี้นึกถึงทีไรก็ขำทุกทีเลยครับ
เลยอยากชวนคนที่ทันยุคนั้นมาคุยกันครับ
- ใครเคยนัดเพื่อน แล้วหาเพื่อนไม่เจอบ้าง
- เคยรอเพื่อนนานที่สุดกี่ชั่วโมง
- แล้ว “จุดนัดประจำ” ของกลุ่มคุณอยู่ที่ไหนกันบ้างครับ
ตอนนั้นอาจจะขำปนเครียดอยู่เหมือนกัน
แต่พอมานึกย้อนกลับไปแล้ว
มันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งของวัยรุ่นยุค 90
ที่เด็กรุ่นนี้อาจไม่เคยเจอเลยก็ได้ครับ
ถ้ามีคนสนใจ...
ตอนหน้าเดี๋ยวมาชวนคุยเรื่อง
“ร้านเกม ร้านเทป และแหล่งรวมตัวของวัยรุ่นยุค 90”
ว่าตอนนั้น หลังเลิกเรียน
วัยรุ่นเขาไปนั่งรวมตัวกันอยู่ที่ไหนกันบ้างครับ