คำนำ (เปิดซีรี่ส์)
เห็นน้องเด็กรุ่นใหม่หลายคน
สนใจชีวิตของคนยุค 80–90 กันมากขึ้น
(บางคนก็อยากรู้เฉยๆ บางคนก็อยากจะหาข้อมูลมาแต่งนิยาย )
ก็เลยเป็นแรงบันดาลใจในการเขียน เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 ชุดนี้ครับ
บางอย่างสำหรับคนในยุคนั้น
มันเป็นเรื่องธรรมดามาก
แต่พอเล่าให้เด็กยุคนี้ฟัง
กลับกลายเป็นเรื่องแปลกไปเลย
ผมจึงอยากลองตั้งกระทู้แนว
เล่าเรื่องชีวิตวัยรุ่นยุค 90
แต่ไม่ได้จะเล่าแบบ จริงๆจังๆ อะไรนะครับ
เล่าเท่าที่นึกออก และก็อยากชวนคนที่ทันยุคนั้น
มานั่งคุย มารื้อความทรงจำกันครับ
---------------------------------------------
Ep. แรก ขอเริ่มจากเรื่องคลาสสิกที่สุดเรื่องหนึ่ง
“การจีบกัน”
เพราะถ้าเทียบกับยุคนี้
ที่มี LINE มี Facebook มี Instagram
จะทัก จะคุย จะจีบ มันง่ายมาก ...
แต่สมัยก่อน
ตอนที่ยังไม่มีมือถือ ไม่มีอินเทอร์เน็ต
ถ้าหนุ่มๆ อยากคุยกับสาวสักคน ...
มันไม่ได้ง่ายแบบนั้นเลย ...
อย่างแรกเลย คือ
ต้องขอเบอร์โทรครับ ....
โทรไปที่โทรศัพท์บ้าน
หลายครั้ง คนที่รับสาย…ไม่ใช่เขา
แต่เป็น
พ่อเขา จากที่ตั้งใจจะโทรไปคุย
สุดท้ายกลายเป็น
“เอ่อ…ขอโทษครับ โทรผิดครับ”
แล้วรีบวางสายทันที
บางคนก็พยายามวางแผนใหม่
เช่น ....
โทรไปตอนดึกหน่อย เผื่อพ่อแม่เขาจะนอนแล้ว
แต่สุดท้าย…
พ่อเขารับสายเหมือนเดิม ((ไม่รู้พ่อเขาไม่ยอมหลับยอมนอนหรือยังไง))
แผนทั้งหมดจบใน 3 วินาที
หรือบางคน ก็เลือกใช้อีกวิธีคลาสสิก ไม่แพ้กัน.... คือ
- ฝากเพื่อนเป็นแม่สื่อ
- ฝากเพื่อนไปถาม นั่นโน้นนี่
- ฝากเพื่อนเอาของฝาก เอาขนมไปให้
- ถ้าเพื่อนช่วยดี .... เรื่องก็ไปต่อ
แต่ถ้าไม่ แล้วเพื่อน
ปากโป้ง ... บางทีเรื่องรู้กันทั้งห้องในวันเดียว !!!
พอมานึกย้อนกลับไป ...
มันก็เป็นสีสันของวัยรุ่นในยุคนั้นเหมือนกัน
เลยอยากชวนคนที่ทันยุค 80-90 มาคุย
และแชร์ประสบการณ์กันครับ
ใครเคยมีเหตุการณ์ประมาณนี้ไหม
- โทรไปบ้านแฟน แล้วพ่อเขารับสาย
- ฝากเพื่อนเป็นแม่สื่อ
- แอบเขียนจดหมายถึงกัน
- หรือมีวิธีจีบแบบอื่นที่เด็กยุคนี้อาจนึกไม่ถึง
แล้วเคยมีเหตุการณ์ไหนที่ตอนนั้นเครียด
แต่ตอนนี้นึกย้อนกลับมาแล้วขำบ้างครับ
ถ้ามีคนสนใจ
ตอนหน้าเดี๋ยวมาชวนคุย ตอนที่ 2 กัน
“การนัดกันของวัยรุ่นยุค 90 ในวันที่ยังไม่มีมือถือ”
... ว่าตอนนั้น เขานัดกันยังไง
แล้วเคยมีใครเคยโดน “เบี้ยวนัด”
เพราะหากันไม่เจอบ้าง ^___^
จีบกันยังไง ในยุคที่ยังไม่มี LINE ไม่มีมือถือ | เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 Ep.1
เห็นน้องเด็กรุ่นใหม่หลายคน
สนใจชีวิตของคนยุค 80–90 กันมากขึ้น (บางคนก็อยากรู้เฉยๆ บางคนก็อยากจะหาข้อมูลมาแต่งนิยาย )
ก็เลยเป็นแรงบันดาลใจในการเขียน เรื่องเล่าจากชีวิตวัยรุ่นยุค 90 ชุดนี้ครับ
บางอย่างสำหรับคนในยุคนั้น
มันเป็นเรื่องธรรมดามาก
แต่พอเล่าให้เด็กยุคนี้ฟัง
กลับกลายเป็นเรื่องแปลกไปเลย
ผมจึงอยากลองตั้งกระทู้แนว
เล่าเรื่องชีวิตวัยรุ่นยุค 90
แต่ไม่ได้จะเล่าแบบ จริงๆจังๆ อะไรนะครับ
เล่าเท่าที่นึกออก และก็อยากชวนคนที่ทันยุคนั้น
มานั่งคุย มารื้อความทรงจำกันครับ
---------------------------------------------
Ep. แรก ขอเริ่มจากเรื่องคลาสสิกที่สุดเรื่องหนึ่ง
“การจีบกัน”
เพราะถ้าเทียบกับยุคนี้
ที่มี LINE มี Facebook มี Instagram
จะทัก จะคุย จะจีบ มันง่ายมาก ...
แต่สมัยก่อน
ตอนที่ยังไม่มีมือถือ ไม่มีอินเทอร์เน็ต
ถ้าหนุ่มๆ อยากคุยกับสาวสักคน ...
มันไม่ได้ง่ายแบบนั้นเลย ...
อย่างแรกเลย คือ
ต้องขอเบอร์โทรครับ ....
โทรไปที่โทรศัพท์บ้าน
หลายครั้ง คนที่รับสาย…ไม่ใช่เขา
แต่เป็น พ่อเขา จากที่ตั้งใจจะโทรไปคุย
สุดท้ายกลายเป็น
“เอ่อ…ขอโทษครับ โทรผิดครับ”
แล้วรีบวางสายทันที
บางคนก็พยายามวางแผนใหม่
เช่น ....
โทรไปตอนดึกหน่อย เผื่อพ่อแม่เขาจะนอนแล้ว
แต่สุดท้าย…
พ่อเขารับสายเหมือนเดิม ((ไม่รู้พ่อเขาไม่ยอมหลับยอมนอนหรือยังไง))
แผนทั้งหมดจบใน 3 วินาที
หรือบางคน ก็เลือกใช้อีกวิธีคลาสสิก ไม่แพ้กัน.... คือ
- ฝากเพื่อนเป็นแม่สื่อ
- ฝากเพื่อนไปถาม นั่นโน้นนี่
- ฝากเพื่อนเอาของฝาก เอาขนมไปให้
- ถ้าเพื่อนช่วยดี .... เรื่องก็ไปต่อ
แต่ถ้าไม่ แล้วเพื่อน ปากโป้ง ... บางทีเรื่องรู้กันทั้งห้องในวันเดียว !!!
พอมานึกย้อนกลับไป ...
มันก็เป็นสีสันของวัยรุ่นในยุคนั้นเหมือนกัน
เลยอยากชวนคนที่ทันยุค 80-90 มาคุย
และแชร์ประสบการณ์กันครับ
ใครเคยมีเหตุการณ์ประมาณนี้ไหม
- โทรไปบ้านแฟน แล้วพ่อเขารับสาย
- ฝากเพื่อนเป็นแม่สื่อ
- แอบเขียนจดหมายถึงกัน
- หรือมีวิธีจีบแบบอื่นที่เด็กยุคนี้อาจนึกไม่ถึง
แล้วเคยมีเหตุการณ์ไหนที่ตอนนั้นเครียด
แต่ตอนนี้นึกย้อนกลับมาแล้วขำบ้างครับ
ถ้ามีคนสนใจ
ตอนหน้าเดี๋ยวมาชวนคุย ตอนที่ 2 กัน
“การนัดกันของวัยรุ่นยุค 90 ในวันที่ยังไม่มีมือถือ”
... ว่าตอนนั้น เขานัดกันยังไง
แล้วเคยมีใครเคยโดน “เบี้ยวนัด”
เพราะหากันไม่เจอบ้าง ^___^