‘น้องหนู ทำบุญมาด้วยอะไรเนี่ยทั้งสวยทั้งหอม’ น้าวิวนึกชื่นชม
“พี่หนอยก็เนื้อหอมไม่เบานะคะดูสิ” เธอชี้ให้น้าวิวดู หนอยกำลังเก๊กท่าหล่อกับบรรดาสาว ๆ มีทั้งญี่ปุ่น มาเลย์ สิงคโปร์ เกาหลี ฝรั่ง แขก...ครบ
ทุกชาติ แล้วดวงเนตรก็หันไปเจอแอน เธอยืนรอถ่ายรูปเอากล้องตัวโปรดมาด้วย พอเริ่มว่างแอนเข้ามาทักทายเธอแล้วขอถ่ายรูป
“พี่พลคะรบกวนหน่อยค่ะ”
“ได้เลยครับ” เริ่มถ่ายโดยมีแอนยืนตรงกลาง ถ่ายครั้งที่สองกับดวงเนตรสองคน และภาพสุดท้ายขอถ่ายกับพี่หนอย แอนยืนจนชิดแถมเอียง
คอซบไหล่พี่หนอยเฉย ภาพนี้พี่หนอยไม่ยิ้มเลย
หลังจากเธอไปแล้ว...ดวงเนตรเอ่ยขึ้น “พี่หนอยเนื้อหอมเหมือนกันนะนี่ มีสาวทุกชาติมารอคิวถ่ายรูป ยิ่งตอนถ่ายกับแอน ถึงกับซบกันเลย”
เธอพูดยิ้ม ๆ แต่รอยยิ้มครั้งนี้ทำให้หนอยหนาวเข้าไปถึงข้างในเลย
“ระวังแอนหน่อยนะคะ เธอมาจากป่าหิมพานต์ กินเนื้อสัตว์เป็นภักษาหารโดยเฉพาะสัตว์เพศผู้ ไม่เชื่อถามพี่วิศาลกับภูมิศักดิ์ได้” หนอยว่ากาน้ำ
กำลังเดือดพล่าน และทั้งทีมกำลังลุ้นว่าจะออกหัวหรือก้อยเพราะนาน ๆ ทีดวงเนตรจะโกรธหนอยได้ขนาดนี้
และเอ่ยคำไม่น่ารักเลย...คุณครูน้อยคิด
“โธ่ ! ก็เขาทำท่านั้นเองพี่หนอยไม่ได้ยินยอมกับเขาสักหน่อย ดวงเนตรต้องเป็นคนหนักแน่นอย่าด่วนสรุปสิครับ”
เธอนั่งบนเก้าอี้ทำเฉยไม่ตอแยกับหนอย บรรยากาศโดยรอบงานดีขึ้นเพราะคนบางตาลงแล้ว แต่บรรยากาศโดยรอบบูธกำลังเข้าสู่จุดเดือด
น้าวิวมองทั้งคู่แล้วยิ้ม คิดถึงตัวเองในวัยนี้ก็งอนเอาเรื่องเช่นกัน
‘นึกสมน้ำหน้าตัวแสบ อยากดูว่าจะมีปัญญาแก้เกมนี้ยังไง’ หนอยหันไปหาน้าวิว
ให้ช่วย เธอยักไหล่แล้วเดินหนี
หนอยเดินออกจากที่เกิดเหตุ กลับมาพร้อมน้ำส้มคั้นเย็นเจี๊ยบกับเชอรี่สีเข้มน่ากิน
“ทานอะไรหน่อยนะครับเดี๋ยวจะหิว”
“ยังไม่หิวเลยค่ะ เชิญตามสบาย”
พี่น้อยเข้ามาไกล่เกลี่ย “น้องเนตรคะ...หนอยอุตส่าห์ไปหามาให้ทานเพราะห่วง ทานสักหน่อยนะคะอย่าทำหน้าอย่างนั้นสิคะ ไม่น่ารักเลย
ยิ้มหน่อย ๆ ” พี่น้อยยิ้มให้จนตาหยี หนอยนั่งลงข้าง ๆ ส่งถ้วยแก้วใส่เชอรี่ให้ดวงเนตรนั่งกินจนหมด พี่น้อยยังยืนคุมเกมอยู่ข้างหลังวางมือลงบน
ไหล่ดวงเนตรบีบเบา ๆ หนอยส่งแก้วน้ำส้มให้ เธอรับมาดื่มจนหมด “ขอบคุณค่ะ”
อีกสองชั่วโมงก็จะได้เวลาเก็บบูธแล้ว ทั้งทีมนั่งลงท่าทางจะเหนื่อยทุกคน “วันนี้น้าวิว พี่พล พี่ศิริลงขันไปกินแฮมเบอร์เกอร์กันนะคะ” เสียง
พี่ศิริประกาศ หลังงานเลิกทุกคนไปกินกันจนอิ่มแล้วแยกย้ายกันกลับ พวกที่อยู่หอโดมิโนบอกว่าจะเดินกลับเองทั้งกลุ่ม เพราะไม่ห่างจากอาคารจัด
งานนัก ถึงหอพักก็ทุ่มหนึ่งพอดี น้าวิวบอกให้ทุกคนพักผ่อนเยอะ ๆ จะได้มีแรงต่อพรุ่งนี้ เธอหันมาทางดวงเนตร
“พรุ่งนี้คู่เนตรกับหนอย..น้าวิวจะให้อยู่แค่ครึ่งวันอยากให้ทั้งสองคนพักมากหน่อย”
“ค่ะ”
ดวงเนตรอาบน้ำอุ่นนานกว่าทุกวันเพราะเพลียปล่อยให้น้ำไหลผ่านจนชื่นใจ แต่งชุดนอนเสร็จหวีผมใส่เสื้อคลุมตัวหนาทับเพราะอากาศเริ่มเย็น
ขึ้น...ก๊อก ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ ๆ
“เชิญค่ะ” ดวงเนตรเปิดประตูแล้วยิ้มให้
“หายโกรธพี่หนอยแล้วนะคนสวย” พี่หนอยตอแยด้วยคำหวาน
“เข้ามาดื่มชาอุ่น ๆ กับชีสเค้กกันดีกว่าค่ะ” เนตรชวนพี่หนอย ประตูยังเปิดกว้างอยู่
“พี่หนอยเอาแบรนด์รังนกมาให้แช่ไว้ในตู้เย็นนะ”
“ขอบคุณค่ะ เรามาดื่มชากันก่อนดีกว่า เนตรจะดื่มแบรนด์เองก่อนเข้านอน”
พี่หนอยถามขึ้นด้วยเสียงห่วงใย “เหนื่อยไหมครับ”
“ไม่เท่าไรแล้วค่ะ”
หัวใจสลายที่ปลายฟ้า (23)...ต่อ
“พี่หนอยก็เนื้อหอมไม่เบานะคะดูสิ” เธอชี้ให้น้าวิวดู หนอยกำลังเก๊กท่าหล่อกับบรรดาสาว ๆ มีทั้งญี่ปุ่น มาเลย์ สิงคโปร์ เกาหลี ฝรั่ง แขก...ครบ
ทุกชาติ แล้วดวงเนตรก็หันไปเจอแอน เธอยืนรอถ่ายรูปเอากล้องตัวโปรดมาด้วย พอเริ่มว่างแอนเข้ามาทักทายเธอแล้วขอถ่ายรูป
“พี่พลคะรบกวนหน่อยค่ะ”
“ได้เลยครับ” เริ่มถ่ายโดยมีแอนยืนตรงกลาง ถ่ายครั้งที่สองกับดวงเนตรสองคน และภาพสุดท้ายขอถ่ายกับพี่หนอย แอนยืนจนชิดแถมเอียง
คอซบไหล่พี่หนอยเฉย ภาพนี้พี่หนอยไม่ยิ้มเลย
หลังจากเธอไปแล้ว...ดวงเนตรเอ่ยขึ้น “พี่หนอยเนื้อหอมเหมือนกันนะนี่ มีสาวทุกชาติมารอคิวถ่ายรูป ยิ่งตอนถ่ายกับแอน ถึงกับซบกันเลย”
เธอพูดยิ้ม ๆ แต่รอยยิ้มครั้งนี้ทำให้หนอยหนาวเข้าไปถึงข้างในเลย
“ระวังแอนหน่อยนะคะ เธอมาจากป่าหิมพานต์ กินเนื้อสัตว์เป็นภักษาหารโดยเฉพาะสัตว์เพศผู้ ไม่เชื่อถามพี่วิศาลกับภูมิศักดิ์ได้” หนอยว่ากาน้ำ
กำลังเดือดพล่าน และทั้งทีมกำลังลุ้นว่าจะออกหัวหรือก้อยเพราะนาน ๆ ทีดวงเนตรจะโกรธหนอยได้ขนาดนี้ และเอ่ยคำไม่น่ารักเลย...คุณครูน้อยคิด
“โธ่ ! ก็เขาทำท่านั้นเองพี่หนอยไม่ได้ยินยอมกับเขาสักหน่อย ดวงเนตรต้องเป็นคนหนักแน่นอย่าด่วนสรุปสิครับ”
เธอนั่งบนเก้าอี้ทำเฉยไม่ตอแยกับหนอย บรรยากาศโดยรอบงานดีขึ้นเพราะคนบางตาลงแล้ว แต่บรรยากาศโดยรอบบูธกำลังเข้าสู่จุดเดือด
น้าวิวมองทั้งคู่แล้วยิ้ม คิดถึงตัวเองในวัยนี้ก็งอนเอาเรื่องเช่นกัน ‘นึกสมน้ำหน้าตัวแสบ อยากดูว่าจะมีปัญญาแก้เกมนี้ยังไง’ หนอยหันไปหาน้าวิว
ให้ช่วย เธอยักไหล่แล้วเดินหนี
หนอยเดินออกจากที่เกิดเหตุ กลับมาพร้อมน้ำส้มคั้นเย็นเจี๊ยบกับเชอรี่สีเข้มน่ากิน
“ทานอะไรหน่อยนะครับเดี๋ยวจะหิว”
“ยังไม่หิวเลยค่ะ เชิญตามสบาย”
พี่น้อยเข้ามาไกล่เกลี่ย “น้องเนตรคะ...หนอยอุตส่าห์ไปหามาให้ทานเพราะห่วง ทานสักหน่อยนะคะอย่าทำหน้าอย่างนั้นสิคะ ไม่น่ารักเลย
ยิ้มหน่อย ๆ ” พี่น้อยยิ้มให้จนตาหยี หนอยนั่งลงข้าง ๆ ส่งถ้วยแก้วใส่เชอรี่ให้ดวงเนตรนั่งกินจนหมด พี่น้อยยังยืนคุมเกมอยู่ข้างหลังวางมือลงบน
ไหล่ดวงเนตรบีบเบา ๆ หนอยส่งแก้วน้ำส้มให้ เธอรับมาดื่มจนหมด “ขอบคุณค่ะ”
อีกสองชั่วโมงก็จะได้เวลาเก็บบูธแล้ว ทั้งทีมนั่งลงท่าทางจะเหนื่อยทุกคน “วันนี้น้าวิว พี่พล พี่ศิริลงขันไปกินแฮมเบอร์เกอร์กันนะคะ” เสียง
พี่ศิริประกาศ หลังงานเลิกทุกคนไปกินกันจนอิ่มแล้วแยกย้ายกันกลับ พวกที่อยู่หอโดมิโนบอกว่าจะเดินกลับเองทั้งกลุ่ม เพราะไม่ห่างจากอาคารจัด
งานนัก ถึงหอพักก็ทุ่มหนึ่งพอดี น้าวิวบอกให้ทุกคนพักผ่อนเยอะ ๆ จะได้มีแรงต่อพรุ่งนี้ เธอหันมาทางดวงเนตร
“พรุ่งนี้คู่เนตรกับหนอย..น้าวิวจะให้อยู่แค่ครึ่งวันอยากให้ทั้งสองคนพักมากหน่อย”
“ค่ะ”
ดวงเนตรอาบน้ำอุ่นนานกว่าทุกวันเพราะเพลียปล่อยให้น้ำไหลผ่านจนชื่นใจ แต่งชุดนอนเสร็จหวีผมใส่เสื้อคลุมตัวหนาทับเพราะอากาศเริ่มเย็น
ขึ้น...ก๊อก ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ ๆ
“เชิญค่ะ” ดวงเนตรเปิดประตูแล้วยิ้มให้
“หายโกรธพี่หนอยแล้วนะคนสวย” พี่หนอยตอแยด้วยคำหวาน
“เข้ามาดื่มชาอุ่น ๆ กับชีสเค้กกันดีกว่าค่ะ” เนตรชวนพี่หนอย ประตูยังเปิดกว้างอยู่
“พี่หนอยเอาแบรนด์รังนกมาให้แช่ไว้ในตู้เย็นนะ”
“ขอบคุณค่ะ เรามาดื่มชากันก่อนดีกว่า เนตรจะดื่มแบรนด์เองก่อนเข้านอน”
พี่หนอยถามขึ้นด้วยเสียงห่วงใย “เหนื่อยไหมครับ”
“ไม่เท่าไรแล้วค่ะ”