Cr.Youtube
เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (27) สัญญานจากหัวใจ
รุ่งเช้าตะวันพ้นขอบน้ำ หาดทรายขาวในเวิ้งน้ำทะเลสีมรกตที่อ่าวเตยงาม ทั้งสามพากันหอบกล่องโฟมใหญ่บรรจุอาหาร ผลไม้ และเครื่องดื่ม
ปาลิดาเดินตามมาในมือถือผ้าปูนั่งอย่างดี สาวสวยในชุดเสื้อแขนล้ำสีส้ม กางเกงขาสั้นสีขาว และรองเท้าแตะ
“วันนี้มากับแฝดพี่น้อง ดีจังต้องสนุกแน่ คนก็ยังไม่มาเงียบดีนะคะ”
“ครับ แล้วแฝดคือใครครับ” วรชิตมองพี่ชายปาลิดาและก้มดูตัวเอง
“อ้อ! ใช่ ๆ ผมยืมเสื้อยืดสีกรมกับกางเกงเลของคุณไกรมาใส่ เราแต่งตัวเหมือนกันจริงด้วยครับ” เขายิ้มกว้าง ใบหน้าสดใส วรชิตช่วยปาลิดาปูผ้า
และขยับของมาวางใกล้มือ กาแฟหอมกรุ่นในกระติกส่งกลิ่นยวนใจในยามเช้า
“ดื่มกาแฟก่อนนะคะ” ปาลิดาเสิร์ฟให้สองหนุ่มพร้อมทูน่าแซนวิช สามคนตกอยู่ในภวังค์ของความงามในยามเช้า ความละเอียดขาวของหาด สีน้ำ
ทะเลใส ตะวันไต่พื้นฟ้าเจิดจ้างดงามแทรกตัวขึ้นเด่นชัดในหมู่เมฆที่กระจายเกลื่อน อากาศดีเหลือเกิน...วรชิตคุ้น ๆ เหมือนเคยมานั่งดื่มด่ำความงาม
เช่นนี้ที่ไหนนะ หรือเป็นที่ฐานเรือสัตหีบ เขาขมวดคิ้วท่าทางครุ่นคิด
“เติมกาแฟไหมคะ...ใจลอยไปไหนแล้ว”
“เหมือนว่าผมเคยมาแต่งสวนที่สัตหีบนะครับ...อ้อ! ใช่แล้วสวนหย่อมที่สำนักทำการฐานเรือสัตหีบ”
วรชิตเอ่ยและเงียบไป สองพี่น้องมองหน้ากัน มันเป็นช่วงเวลาหลังเกิดเหตุกับครอบครัวปาลิดา งานชะงักไปพักหนึ่ง เขาจำได้ว่าวรชิตเคยมา
ตรวจงานเอง แต่ช่วงที่งานล่าช้าวิสัยเข้ามาดูแลแทนและวรชิตหายเงียบไป นั้นเป็นเวลาที่ภายหลังเรืองไกรได้ข่าวว่าเขาไปบวช ประกายตาสดใส
กลายเป็นวูบหม่น วรชิตเงียบเหมือนพยายามร้อยเรียงเรื่องราว ปาลิดาเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้
“เชื่อปานะคะ อะไรที่ผ่านไปแล้วและทำให้คุณต้องเศร้าลืมมันเสียเถอะ เราอยู่วันนี้อย่างมีความสุขสำคัญกว่า” เสียงปลอบประโลมใจให้วรชิตรู้
สึกดีขึ้น เขาสลัดหัวไปมาแล้วยิ้มให้
“ครับ ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้ผม” เรืองไกร...ผู้ปกครองปาลิดาเริ่มหนักใจ เสียงอ่อนโยนอย่างนี้เขาได้ยินเธอใช้กับคนใกล้ชิดเท่านั้น เอาเถอะ
ก่อนกลับเขาคงต้องคุยกับปาลิดาสักหน่อยคงดีกว่าคอยเป็นห่วงอย่างนี้
เกือบเที่ยงสองพี่น้องเตรียมขึ้นมาจากการเล่นน้ำ คลื่นไม่แรง แดดไม่ร้อนนัก วรชิตว่ายน้ำห่างออกไปอย่างเพลิดเพลิน ปาลิดาโผล่ขึ้นมาชะเงื้อ
มอง แล้วใจหาย รู้ไหมว่ายิ่งว่ายยิ่งออกไปไกลฝั่ง
“พี่ไกร” เสียงตะโกนเรียกก่อนที่ปาลิดาจะโผตามออกไป
“ปาอย่าไปไกล เดี๋ยวพี่ไปตามเอง” ครู่หนึ่งวรชิตนึกได้ว่าไม่ควรไปไกลเกิน คนอื่นจะเป็นห่วง แต่เขาไม่เหนื่อยเลย และชอบการว่ายน้ำมาก
วรชิตหันมาว่ายกลับด้วยความเร็วเพราะมองเห็นปาลิดาว่ายตามมากับเสียงเรียกที่เขาไม่ได้ยินใกล้เข้ามาจนคว้ามือเธอได้สีหน้าตระหนก
เปลี่ยนเป็นโกรธ คลื่นซัดโยกไปมาปาลิดาถึงกับหอบท่าทางเหนื่อยทำให้เขาเข้าประคอง ทั้งคู่ตีเท้าว่ายเข้าฝั่ง พอยืนได้ปาลิดาหันมาผลักเขาก้นจ้ำเป้า
แล้วเดินหนี พี่ไกรตามมายื่นมือให้
“ปาเป็นห่วงคุณนะ แต่ท่าทางคุณว่ายน้ำเก่งแรงดีด้วย”
“ครับผมเคยแข่งว่ายน้ำสมัยเรียนมหาวิทยาลัย...คุณปา ๆ ฟังผมหน่อย” เขาพูดยังไม่จบดีผละวิ่งตามปาลิดาที่กำลังโกรธ
“คุณสนุกคนเดียว เคยคิดไหมว่าปาเป็นห่วง สองมือทุบเข้าที่อกกว้าง เขาปล่อยจนเธอเริ่มรู้สึกตัว น้ำตารินยิ่งทำให้วรชิตรู้สึกผิดจนเอ่ยสิ่งใด
ออกมาไม่ได้อยู่พักหนึ่ง
“ปาผมขอโทษ อย่าโกรธนะครับ ผมสนุกเพลินเกินไปไม่ทันคิดถึงใจคนอื่น ผมนี่แย่จัง”
พี่ไกรตามมายื่นผ้าขนหนูผืนกลางให้ทั้งคู่...
“เอาน่าคนไม่ได้ตั้งใจและไม่รู้อย่าโกรธเขาเลย แค่นี้คงคิดหนักพอแล้วนะ ดูสินั่งซึมเลย” พี่ชายเดินตามมาไม่ห่างใช้มือโอบน้องสาวเดิน
คลอเคลียห่างออกไปไม่ไกลนัก
“พี่ไกร” เสียงเรียกหาพี่ชายไม่ต่างไปกว่าทุกครั้งที่เธอต้องการที่พึง
“ปาห่วงเขามากกว่าที่คิด และปาเองเริ่มสับสนกับความรู้สึกผูกพันและเป็นห่วง พี่พูดถูกใช่ไหมเธอซบลงที่อกพี่ชายผงกศีรษะ
“เอาเถอะ แต่ละเรื่องให้เวลากับตัวเองและเขา เราไม่ต้องรู้คำตอบวันนี้ก็ได้ แต่ที่พี่เป็นห่วงคือหากเขาจำทุกอย่างได้ แต่สนิทกับปาแค่เพื่อน
ปาต้องเตรียมใจไว้ด้วย พี่ไม่อยากเห็นน้องสาวพี่ต้องร้องไห้เพราะผิดหวัง...โอเคนะ” เรืองไกรไม่อยากให้ความหวังน้อง การตักเตือนฉุกคิด และเตรียม
รับมือ แต่ระหว่างชายเขารู้ดีว่าวรชิตมีใจเอนเอียงมาทางน้องสาวคนสวยมากทีเดียว นั่นแหละอะไรก็เกิดได้ เผื่อใจไว้ดีที่สุด
ในวันกลับกรุงเทพ “เมื่อใดคุณหายเป็นปกติจำไว้ด้วยครับ ช่วยโทรติดต่อมาที่เบอร์ผมนี่” คำสั่งเรียบ หนักแน่นสายตามองมาที่วรชิตมีแวว
จริงจัง
“ครับผมสัญญา...เมื่อผมเป็นปกติแล้วผมจะได้คุยกับคุณอีกครั้ง อย่างหนึ่งที่ผมพูดได้คือ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ผมจะไม่ทำให้คุณสองคน
พี่น้องผิดหวังครับ”
“ไปได้หรือยังคะพี่ไกรเดี๋ยวจะมืดเสียก่อน” ปาลิดาไม่รู้ว่าสองหนุ่มคุยอะไรกัน...แต่ช่างเถอะ ไม่เห็นอยากจะรู้เลย
ทั้งคู่เชคแฮนด์ แววตาที่มองพันเรือโทเรืองไกรแน่วแน่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้มศรีษะให้พี่ชายปาลิดาอย่างสุภาพ “โชดดีครับ เดินทางปลอดภัย
มีอะไรโทรหาพี่บ้างนะปา” ปาลิดายื่นหน้าออกนอกกระจกโอบคอพี่ชายและหอมที่แก้ม ช่างเป็นภาพน่ารักที่ทำให้เขาคิดถึงน้องสาว...เขมกรที่ชอบทำ
เช่นนี้เหมือนกัน
“คุณปาเหนื่อยไหมครับ ถ้าเหนื่อยเราแวะทานอาหารหรือกาแฟก่อนก็ได้” เงียบ...ปาลิดายังเคืองไม่หายงอน คนถามเริ่มไปไม่ถูก อาการเกาหัว
ขมวดคิ้ว ทำให้ปาลิดาค้อนให้ เขาค้นหาขนมปังไส้มันม่วง ฝีมือแม่บ้านทหารทำขายในซุปเปอร์มาร์เก็ต กลิ่นหอมน่ากิน แกะและส่งให้เธอ ไม่มีคำ
ขอบคุณ ปาลิดารับมากินท่าทางอร่อย
“กาแฟหรือน้ำดีครับ” วรชิตถามอย่างห่วงใย คนถูกถามชี้มาที่ขวดน้ำ เขาเปิดฝาใส่หลอดแล้วส่งให้
“ดีเหมือนกันอยากรู้ว่าจะหายงอนเมื่อไรนะ แต่ที่สงสัยคือทำไมคุณปายังไม่หายงอนผม ผมรู้ตัวครับว่าทำผิด ผมขอโทษแล้วนี่ครับ ผมสัญญา
จะไม่ทำอะไรให้คุณปาเป็นห่วงอีกนะครับ...หายโกรธเถอะผม ๆ ...เฮ้อ! ” เขาหมดปัญญาอธิบาย หัวสมองมันตื้อไปหมด กับภรรยาเก่าผู้ซึ่งเขาเริ่มจำได้
...เขาไม่เคยกังวลเหมือนครั้งนี้ พันวาทำร้ายตัวเอง ดื้อรั้น เอาแต่ใจ จนเขาขอเพียงอยู่ห่าง ๆ ก็มากพอแล้ว เสียงถอนใจเหมือนหมดปัญญากับเรื่องงอน
และการต้องง้อ ทำให้ปาลิดาหันมายิ้ม ในใจอดสงสารเขาไม่ได้ แล้วจะงอนเขาได้นาน ๆ กว่านี้อย่างไร
“สัญญาแน่นะ ถ้าทำอีก ทำให้เป็นห่วง ปาจะไม่เป็นเพื่อนคุณแล้ว...โอเคนะ”
“คร้าบผม สัญญาของลูกเสือครับ”
“พูดเหมือนเคยเรียน”
“เคยสิครับสนุกด้วย ยิ่งตอนเข้าค่ายเราสนุกมาก ช่วยกันทำกิจกรรมหลายอย่าง ความช่วยเหลือกันนี่ทำให้ลดความขัดแย้งไปได้เยอะเลย และเรา
ก็มีมิตรภาพที่ดีต่อกัน...คุณว่าไหม”
“พูดซะยาว ที่แท้ก็หาทางกลับมาถึงปาจนได้” สายตามองวรชิตแวววาว ทีท่าพอใจ...นี่ขนาดจำอะไรไม่ได้หมดยังช่างเจรจานัก
วรชิตมองสองข้างทางไปพักหนึ่ง “ผมว่าความเจริญย่างกรายไปถึงไหน ธรรมชาติก็หายไปอย่างน่าเสียดาย...ถนนถูกขยายออกไปซ้ายขวาสาม
ถึงสี่เลน เพื่อให้การเดินทางสะดวกขึ้น แต่ก่อนตอนผมเป็นเด็ก พ่อ แม่รับราชการ เราพอมีเงินเก็บก็จะพาครอบครัวไปเที่ยวแถบใกล้กรุงเทพ สัตหีบ
ยามนั้น ถนนวิ่งสวนกันสองเลน พอเข้าเขตทะเลและชายหาด มีมะพร้าวและสนขึ้นเป็นแนว...ทุกอย่างหายไปเมื่อขยายถนน” คนขับฟังอย่างตั้งใจ
สองวันที่ได้ใช้เวลาพักผ่อน ปาลิดาปฏิเสธไม่ได้ว่าผู้ชายคนนี้ สร้างสีสันและเสียงหัวเราะให้กับสองพี่น้อง นี่ถ้ากันติชามาด้วยจะสนุกแค่ไหนนะ
รถเข้าที่จอดในคอนโดฯ เธอคืนกุญแจให้เจ้าของ “พรุ่งนี้เริ่มงานอีกแล้ว คุณจะเข้าออฟฟิศแต่เช้าหรือคะ”
“ครับ ช่วงที่วิสัยยังยุ่งอยู่กับครอบครัวเขา ผมต้องเข้าไปดูแลงานแทน งานผมเริ่มเข้าที่ คงเป็นงานที่ทำจนมีแม่แบบในหัวแล้วจึงจำและสานต่อ
ไม่ยาก แล้วพบกันครับ...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างผมได้พักผ่อนจริง ๆในช่วงสองวันนี้ และมีความสุขด้วย” สายตาวรชิตมีแววอาวรณ์เกิดขึ้นเพียงครู่
แล้วจางหาย ปาลิดายิ้มให้ก่อนจะแยกเข้าห้องพัก ก้าวที่ผละไปให้หวั่นไหว...ไม่มีอะไรแน่นอนสักอย่าง อย่าคิดมากปาลิดา
เสียงย้ำเตือนใน
ความคิดของเธอ
เงื่อนรักกามเทพ Cupid Knot (27) สัญญานจากหัวใจ
Cr.Youtube
เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (27) สัญญานจากหัวใจ
รุ่งเช้าตะวันพ้นขอบน้ำ หาดทรายขาวในเวิ้งน้ำทะเลสีมรกตที่อ่าวเตยงาม ทั้งสามพากันหอบกล่องโฟมใหญ่บรรจุอาหาร ผลไม้ และเครื่องดื่ม
ปาลิดาเดินตามมาในมือถือผ้าปูนั่งอย่างดี สาวสวยในชุดเสื้อแขนล้ำสีส้ม กางเกงขาสั้นสีขาว และรองเท้าแตะ
“วันนี้มากับแฝดพี่น้อง ดีจังต้องสนุกแน่ คนก็ยังไม่มาเงียบดีนะคะ”
“ครับ แล้วแฝดคือใครครับ” วรชิตมองพี่ชายปาลิดาและก้มดูตัวเอง
“อ้อ! ใช่ ๆ ผมยืมเสื้อยืดสีกรมกับกางเกงเลของคุณไกรมาใส่ เราแต่งตัวเหมือนกันจริงด้วยครับ” เขายิ้มกว้าง ใบหน้าสดใส วรชิตช่วยปาลิดาปูผ้า
และขยับของมาวางใกล้มือ กาแฟหอมกรุ่นในกระติกส่งกลิ่นยวนใจในยามเช้า
“ดื่มกาแฟก่อนนะคะ” ปาลิดาเสิร์ฟให้สองหนุ่มพร้อมทูน่าแซนวิช สามคนตกอยู่ในภวังค์ของความงามในยามเช้า ความละเอียดขาวของหาด สีน้ำ
ทะเลใส ตะวันไต่พื้นฟ้าเจิดจ้างดงามแทรกตัวขึ้นเด่นชัดในหมู่เมฆที่กระจายเกลื่อน อากาศดีเหลือเกิน...วรชิตคุ้น ๆ เหมือนเคยมานั่งดื่มด่ำความงาม
เช่นนี้ที่ไหนนะ หรือเป็นที่ฐานเรือสัตหีบ เขาขมวดคิ้วท่าทางครุ่นคิด
“เติมกาแฟไหมคะ...ใจลอยไปไหนแล้ว”
“เหมือนว่าผมเคยมาแต่งสวนที่สัตหีบนะครับ...อ้อ! ใช่แล้วสวนหย่อมที่สำนักทำการฐานเรือสัตหีบ”
วรชิตเอ่ยและเงียบไป สองพี่น้องมองหน้ากัน มันเป็นช่วงเวลาหลังเกิดเหตุกับครอบครัวปาลิดา งานชะงักไปพักหนึ่ง เขาจำได้ว่าวรชิตเคยมา
ตรวจงานเอง แต่ช่วงที่งานล่าช้าวิสัยเข้ามาดูแลแทนและวรชิตหายเงียบไป นั้นเป็นเวลาที่ภายหลังเรืองไกรได้ข่าวว่าเขาไปบวช ประกายตาสดใส
กลายเป็นวูบหม่น วรชิตเงียบเหมือนพยายามร้อยเรียงเรื่องราว ปาลิดาเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้
“เชื่อปานะคะ อะไรที่ผ่านไปแล้วและทำให้คุณต้องเศร้าลืมมันเสียเถอะ เราอยู่วันนี้อย่างมีความสุขสำคัญกว่า” เสียงปลอบประโลมใจให้วรชิตรู้
สึกดีขึ้น เขาสลัดหัวไปมาแล้วยิ้มให้
“ครับ ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้ผม” เรืองไกร...ผู้ปกครองปาลิดาเริ่มหนักใจ เสียงอ่อนโยนอย่างนี้เขาได้ยินเธอใช้กับคนใกล้ชิดเท่านั้น เอาเถอะ
ก่อนกลับเขาคงต้องคุยกับปาลิดาสักหน่อยคงดีกว่าคอยเป็นห่วงอย่างนี้
เกือบเที่ยงสองพี่น้องเตรียมขึ้นมาจากการเล่นน้ำ คลื่นไม่แรง แดดไม่ร้อนนัก วรชิตว่ายน้ำห่างออกไปอย่างเพลิดเพลิน ปาลิดาโผล่ขึ้นมาชะเงื้อ
มอง แล้วใจหาย รู้ไหมว่ายิ่งว่ายยิ่งออกไปไกลฝั่ง
“พี่ไกร” เสียงตะโกนเรียกก่อนที่ปาลิดาจะโผตามออกไป
“ปาอย่าไปไกล เดี๋ยวพี่ไปตามเอง” ครู่หนึ่งวรชิตนึกได้ว่าไม่ควรไปไกลเกิน คนอื่นจะเป็นห่วง แต่เขาไม่เหนื่อยเลย และชอบการว่ายน้ำมาก
วรชิตหันมาว่ายกลับด้วยความเร็วเพราะมองเห็นปาลิดาว่ายตามมากับเสียงเรียกที่เขาไม่ได้ยินใกล้เข้ามาจนคว้ามือเธอได้สีหน้าตระหนก
เปลี่ยนเป็นโกรธ คลื่นซัดโยกไปมาปาลิดาถึงกับหอบท่าทางเหนื่อยทำให้เขาเข้าประคอง ทั้งคู่ตีเท้าว่ายเข้าฝั่ง พอยืนได้ปาลิดาหันมาผลักเขาก้นจ้ำเป้า
แล้วเดินหนี พี่ไกรตามมายื่นมือให้
“ปาเป็นห่วงคุณนะ แต่ท่าทางคุณว่ายน้ำเก่งแรงดีด้วย”
“ครับผมเคยแข่งว่ายน้ำสมัยเรียนมหาวิทยาลัย...คุณปา ๆ ฟังผมหน่อย” เขาพูดยังไม่จบดีผละวิ่งตามปาลิดาที่กำลังโกรธ
“คุณสนุกคนเดียว เคยคิดไหมว่าปาเป็นห่วง สองมือทุบเข้าที่อกกว้าง เขาปล่อยจนเธอเริ่มรู้สึกตัว น้ำตารินยิ่งทำให้วรชิตรู้สึกผิดจนเอ่ยสิ่งใด
ออกมาไม่ได้อยู่พักหนึ่ง
“ปาผมขอโทษ อย่าโกรธนะครับ ผมสนุกเพลินเกินไปไม่ทันคิดถึงใจคนอื่น ผมนี่แย่จัง”
พี่ไกรตามมายื่นผ้าขนหนูผืนกลางให้ทั้งคู่...
“เอาน่าคนไม่ได้ตั้งใจและไม่รู้อย่าโกรธเขาเลย แค่นี้คงคิดหนักพอแล้วนะ ดูสินั่งซึมเลย” พี่ชายเดินตามมาไม่ห่างใช้มือโอบน้องสาวเดิน
คลอเคลียห่างออกไปไม่ไกลนัก
“พี่ไกร” เสียงเรียกหาพี่ชายไม่ต่างไปกว่าทุกครั้งที่เธอต้องการที่พึง
“ปาห่วงเขามากกว่าที่คิด และปาเองเริ่มสับสนกับความรู้สึกผูกพันและเป็นห่วง พี่พูดถูกใช่ไหมเธอซบลงที่อกพี่ชายผงกศีรษะ
“เอาเถอะ แต่ละเรื่องให้เวลากับตัวเองและเขา เราไม่ต้องรู้คำตอบวันนี้ก็ได้ แต่ที่พี่เป็นห่วงคือหากเขาจำทุกอย่างได้ แต่สนิทกับปาแค่เพื่อน
ปาต้องเตรียมใจไว้ด้วย พี่ไม่อยากเห็นน้องสาวพี่ต้องร้องไห้เพราะผิดหวัง...โอเคนะ” เรืองไกรไม่อยากให้ความหวังน้อง การตักเตือนฉุกคิด และเตรียม
รับมือ แต่ระหว่างชายเขารู้ดีว่าวรชิตมีใจเอนเอียงมาทางน้องสาวคนสวยมากทีเดียว นั่นแหละอะไรก็เกิดได้ เผื่อใจไว้ดีที่สุด
ในวันกลับกรุงเทพ “เมื่อใดคุณหายเป็นปกติจำไว้ด้วยครับ ช่วยโทรติดต่อมาที่เบอร์ผมนี่” คำสั่งเรียบ หนักแน่นสายตามองมาที่วรชิตมีแวว
จริงจัง
“ครับผมสัญญา...เมื่อผมเป็นปกติแล้วผมจะได้คุยกับคุณอีกครั้ง อย่างหนึ่งที่ผมพูดได้คือ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ผมจะไม่ทำให้คุณสองคน
พี่น้องผิดหวังครับ”
“ไปได้หรือยังคะพี่ไกรเดี๋ยวจะมืดเสียก่อน” ปาลิดาไม่รู้ว่าสองหนุ่มคุยอะไรกัน...แต่ช่างเถอะ ไม่เห็นอยากจะรู้เลย
ทั้งคู่เชคแฮนด์ แววตาที่มองพันเรือโทเรืองไกรแน่วแน่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้มศรีษะให้พี่ชายปาลิดาอย่างสุภาพ “โชดดีครับ เดินทางปลอดภัย
มีอะไรโทรหาพี่บ้างนะปา” ปาลิดายื่นหน้าออกนอกกระจกโอบคอพี่ชายและหอมที่แก้ม ช่างเป็นภาพน่ารักที่ทำให้เขาคิดถึงน้องสาว...เขมกรที่ชอบทำ
เช่นนี้เหมือนกัน
“คุณปาเหนื่อยไหมครับ ถ้าเหนื่อยเราแวะทานอาหารหรือกาแฟก่อนก็ได้” เงียบ...ปาลิดายังเคืองไม่หายงอน คนถามเริ่มไปไม่ถูก อาการเกาหัว
ขมวดคิ้ว ทำให้ปาลิดาค้อนให้ เขาค้นหาขนมปังไส้มันม่วง ฝีมือแม่บ้านทหารทำขายในซุปเปอร์มาร์เก็ต กลิ่นหอมน่ากิน แกะและส่งให้เธอ ไม่มีคำ
ขอบคุณ ปาลิดารับมากินท่าทางอร่อย
“กาแฟหรือน้ำดีครับ” วรชิตถามอย่างห่วงใย คนถูกถามชี้มาที่ขวดน้ำ เขาเปิดฝาใส่หลอดแล้วส่งให้
“ดีเหมือนกันอยากรู้ว่าจะหายงอนเมื่อไรนะ แต่ที่สงสัยคือทำไมคุณปายังไม่หายงอนผม ผมรู้ตัวครับว่าทำผิด ผมขอโทษแล้วนี่ครับ ผมสัญญา
จะไม่ทำอะไรให้คุณปาเป็นห่วงอีกนะครับ...หายโกรธเถอะผม ๆ ...เฮ้อ! ” เขาหมดปัญญาอธิบาย หัวสมองมันตื้อไปหมด กับภรรยาเก่าผู้ซึ่งเขาเริ่มจำได้
...เขาไม่เคยกังวลเหมือนครั้งนี้ พันวาทำร้ายตัวเอง ดื้อรั้น เอาแต่ใจ จนเขาขอเพียงอยู่ห่าง ๆ ก็มากพอแล้ว เสียงถอนใจเหมือนหมดปัญญากับเรื่องงอน
และการต้องง้อ ทำให้ปาลิดาหันมายิ้ม ในใจอดสงสารเขาไม่ได้ แล้วจะงอนเขาได้นาน ๆ กว่านี้อย่างไร
“สัญญาแน่นะ ถ้าทำอีก ทำให้เป็นห่วง ปาจะไม่เป็นเพื่อนคุณแล้ว...โอเคนะ”
“คร้าบผม สัญญาของลูกเสือครับ”
“พูดเหมือนเคยเรียน”
“เคยสิครับสนุกด้วย ยิ่งตอนเข้าค่ายเราสนุกมาก ช่วยกันทำกิจกรรมหลายอย่าง ความช่วยเหลือกันนี่ทำให้ลดความขัดแย้งไปได้เยอะเลย และเรา
ก็มีมิตรภาพที่ดีต่อกัน...คุณว่าไหม”
“พูดซะยาว ที่แท้ก็หาทางกลับมาถึงปาจนได้” สายตามองวรชิตแวววาว ทีท่าพอใจ...นี่ขนาดจำอะไรไม่ได้หมดยังช่างเจรจานัก
วรชิตมองสองข้างทางไปพักหนึ่ง “ผมว่าความเจริญย่างกรายไปถึงไหน ธรรมชาติก็หายไปอย่างน่าเสียดาย...ถนนถูกขยายออกไปซ้ายขวาสาม
ถึงสี่เลน เพื่อให้การเดินทางสะดวกขึ้น แต่ก่อนตอนผมเป็นเด็ก พ่อ แม่รับราชการ เราพอมีเงินเก็บก็จะพาครอบครัวไปเที่ยวแถบใกล้กรุงเทพ สัตหีบ
ยามนั้น ถนนวิ่งสวนกันสองเลน พอเข้าเขตทะเลและชายหาด มีมะพร้าวและสนขึ้นเป็นแนว...ทุกอย่างหายไปเมื่อขยายถนน” คนขับฟังอย่างตั้งใจ
สองวันที่ได้ใช้เวลาพักผ่อน ปาลิดาปฏิเสธไม่ได้ว่าผู้ชายคนนี้ สร้างสีสันและเสียงหัวเราะให้กับสองพี่น้อง นี่ถ้ากันติชามาด้วยจะสนุกแค่ไหนนะ
รถเข้าที่จอดในคอนโดฯ เธอคืนกุญแจให้เจ้าของ “พรุ่งนี้เริ่มงานอีกแล้ว คุณจะเข้าออฟฟิศแต่เช้าหรือคะ”
“ครับ ช่วงที่วิสัยยังยุ่งอยู่กับครอบครัวเขา ผมต้องเข้าไปดูแลงานแทน งานผมเริ่มเข้าที่ คงเป็นงานที่ทำจนมีแม่แบบในหัวแล้วจึงจำและสานต่อ
ไม่ยาก แล้วพบกันครับ...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างผมได้พักผ่อนจริง ๆในช่วงสองวันนี้ และมีความสุขด้วย” สายตาวรชิตมีแววอาวรณ์เกิดขึ้นเพียงครู่
แล้วจางหาย ปาลิดายิ้มให้ก่อนจะแยกเข้าห้องพัก ก้าวที่ผละไปให้หวั่นไหว...ไม่มีอะไรแน่นอนสักอย่าง อย่าคิดมากปาลิดา เสียงย้ำเตือนใน
ความคิดของเธอ