เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (16) ก้าวเดิน
ฤกษ์ดีที่สุดคือเสาร์-อาทิตย์หน้า “ไม่ต้องดูวันนะกัน ทุกวันคือวันที่ดี วันที่ดีคือวันที่เราะสะดวกไงล่ะ”
ห้องพักเริ่มถูกจัดเรียงข้าวของตามใจปรารถนาของปาลิดา แม้จะไม่ลงตัวนัก แต่ไม่รีบร้อน เท่าที่ห้องนี้จัดไว้ถือว่าสวยพอสำหรับปาลิดา กันติชาตามมา
ส่งและอยู่เป็นเพื่อน จังหวะดีจริง ๆ ที่สามีเธอไปดูงานที่ต่างประเทศ
สองสาวหยิบข้าวของเอามาจัดเรียง เสียงเพลงบรรเลงแผ่วเบาจากสเตริโอ ปาลิดาจดรายการที่เธอต้องการเพิ่ม ตู้เย็นขนาดกลางวางชิดผนังเลย
พื้นที่เตรียมอาหารไม่ไกลนักยังมีพื้นที่ว่าง “ปาจดรายการของในตู้เย็นด้วย เธอผอมลงไปต้องบำรุงกันหน่อยนะ เอ! น้ำดื่มไม่ต้องซื้อนี่” ปาลิดาขมวดคิ้ว
หันไปที่อ่างล้างจาน เพิ่งสังเกตว่ามีหัวก๊อกสองหัวซ้ายขวา ขวามือมีขนาดเล็กเป็นก้านสูงขึ้นมาเหนือซิงค์น้ำ เปิดตูด้านล่างที่ยังว่างอยู่ นี่คงไว้สำหรับ
เก็บผ้าเช็ดมือ ยาล้างจาน สบู่ล้างมือ อื่น ๆ จิปาทะ กันติชานั่งลงมองเข้าไป “กันดูซินั่นเขาติดเครื่องกรองน้ำไว้ เราก็เปิดใส่ขวดใส่ตู้เย็นไว้กินได้ ฮือ!
ห้องคนสวยทำไมมีออปชันเพิ่มขึ้นขนาดนี้” ทั้งคู่ประหลาดใจ สีหน้าปาลิดาเริ่มออกอาการหงุดหงิด
“ไม่เอาน่า อย่างเพิ่งอารมณ์เสีย เขาให้มาเราก็รับไว้ด้วยความยินดีนะ ๆ ”
“แต่ปาไม่ได้ขออะไรเพิ่มขนาดนี้ นายวรชิตนี่แปลกจริง ว่างมากหรือไง มาสรรสร้างผลงานทิ้งไว้ในห้องฉัน พิลึกคน”
“ปาว่าไหมว่าเขาคงอยากมอบสิ่งดี ๆ ให้เธอกระมัง อาจจะ...เอ่อ ๆ ”
“เขาเป็นใครปารู้ดี และไม่อยากข้องเกี่ยวด้วย ไม่ใช่ยังเครียดแค้นหรืออะไร แต่ขอเถอะชาตินี้แค่รู้จักกันห่าง ๆ ก็เกินพอแล้ว” กันติชาเงียบ
เธอเห็นด้วยกับปาลิดา แต่นั้นแหละหากผู้ชายคนนี้เป็นคนดีพอ ก็ไม่แปลกที่จะคบกันเป็นเพื่อนได้ ที่น่าแปลกใจคือเมื่อเขาบวชอยู่ และปาลิดาไปทำ
บุญครั้งแรกอาจจำเขาไม่ได้ แต่...
“ปาจำคุณวรชิตได้ตั้งแต่เมื่อไรล่ะ”
“ปาเริ่มคุ้นหน้าและกลับไปดูแฟ้มข่าวเก่า ๆ ถึงรู้ว่านายคนนี้คืออดีตลูกเขยเจ้าสัว เขาเลิกรากันไปแล้ว คิดอะไรนะถึงอยากมาชดเชยตอบแทน
ฉันอีกคน” ท่าทีสงสัยของปาลิดา ทำให้เพื่อนเริ่มกังวล ที่กังวลคือเทปวันเกิดเหตุที่สันทานเคยเอามาให้เธอดู ปาลิดาไม่รู้ว่ามันมีอยู่ และบันทึกราย
ละเอียดในช่วงเกิดเหตุไว้มากพอสมควร ทั้งกันติชาและสันทานไม่ต้องการให้ปาลิดาได้รู้เห็น เพียงเพื่อไม่อยากให้เธอต้องสะเทือนใจ
“สันทานพี่กันนะคะ เทปอุบัติเหตุอันที่เคยเปิดให้พี่กันดู พี่ว่าเราไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรอีกแล้ว และนี่ก็นานมากแล้ว เอาทั้งเทปและเอกสาร
ไปทำลายเสียเถอะนะ พี่คิดว่าทุกอย่างควรยุติได้แล้ว”
นั่นคือวันแรกของสัปดาห์ที่สันทานปวดหัวที่สุด เมื่อขอกุญแจจากเลขาหัวหน้าเพื่อไปเอาสิ่งต่าง ๆ ไปทำลายตามคำขอของกันติชา แต่ในลิ้น
ชั้นนั้นเปิดออกมากับมีแต่ความว่างเปล่า...มันเกิดอะไรขึ้นกันนี่
วิสัยแปลกใจที่จู่ๆ ปาลิดาโทรมานัดกินอาหารเย็น...
ทั้งคู่มาถึงร้านที่นัดหมายเกือบพร้อมกัน ปาลิดาเลือกมุมในสุดที่ค่อนข้างเงียบและเป็นส่วนตัว ร้านอาหารชื่อดังตกแต่งสวยงาม อาหารอร่อย
ปาลิดาขอสั่งเครื่องดื่มก่อน “พี่เอามะนาวโซดา”
“ผมด้วยครับเป็นสองที่”
ปาลิดาไม่เริ่มบทสนทนาถามไถ่ให้เสียเวลา เธอเข้าเรื่องที่ต้องการรู้ทันที “ดิฉันมีเทปจะให้คุณดู” โน๊ตบุ๊คถูกเปิดใช้งาน หญิงสาวสอดแผ่นซีดี
แล้วกดเปิด วิสัยอึ้ง...นานขนาดนี้แล้วปาลิดายังต้องการอะไรอีก นัดเขาอย่างฉุกละหุก ไม่มีคำอธิบาย สีหน้าสับสนของวิสัย ทำให้ปาลิดาหายใจเข้า
ออกช้า ๆ ผ่อนคลายและย้ำกับตัวเองว่า เธอต้องการถามให้รู้ สำหรับความแค้นใจ เจ็บปวดเธอ สลัดมันออกไปแล้ว เธอไม่ต้องการฟื้นฝอยหาตะเข็บ
มันจบแล้วจริง ๆ สิ่งที่คาใจคือ “คุณอยู่ในที่เกิดเหตุไม่ห่างจากสามีดิฉัน ฉันอยากรู้ว่าคุณวรชิตพูดอะไรกับเขา สามีฉันสั่งเสียอะไรหรือคะ” คำพูดชัด
เจนฟังเหมือนการสนทนากันตามปกติ น้ำเสียงไม่พุ่งปรี๊ดจรดเพดานอย่างที่วิสัยคาดเดา
วิสัยเล่าถึงเรื่องเก่าให้ปาลิดารับรู้...”วันนั้นวรชิตติดตามไปที่เกิดเหตุทันทีที่รู้ข่าว เขากับทีมกู้ภัยเข้าไปประคองตัวคุณณภัทรออกมา สามีคุณ
ดึงแขนวรชิตและถามหาลูกสาว วรชิตรู้ว่าสามีคุณคงไม่รอดแน่ ด้วยความหวังดีให้เขาหมดห่วงเพื่อไปสู่สุขติโดยบอกว่าลูกสาวปลอดภัย และเขาให้
สัญญาว่าตัวเองจะดูแลครอบครัวคุณณภัทรเองขออย่าได้ห่วงเลย” เป็นเช่นนี้นี่เองณภัทรจึงมีแววตาแห่งความสุขสงบทอแสงขึ้นเห็นชัดจากวิดีโอที่มี
...ก่อนจะหลับตาสิ้นใจไปในอ้อมแขนวรชิต ดวงตาปาลิดาเพ่งมองไปเบื้องหน้าน้ำตาวาววับเพียงครู่ เสียงถอนใจยาว
อาหารข้างหน้าที่สั่งมาถูกตักเข้าปากไร้บทสนทนา “ขอบคุณมากที่ให้ความกระจ่างกับฉัน”
ปาลิดาจากมาด้วยใจที่สงบ เธอเดินผ่านแมกไม้ในสวนสาธารณะใกล้คอนโดฯ ไม้ใหญ่ขึ้นเขียวครึ้ม ร่มรื่น กอดอกดาวกระจายสีสดใสปลูกเป็น
แนวรอบวงเวียนกลางสวน ต้นปีบคู่...ใกล้คลองน้ำ ได้รับแดดตลอดวัน ออกดอกเป็นพวงขาวก้านดอกยาว ส่งกลิ่นกรุ่นกำจาย คลองน้ำใส...มีเด็ก
และผู้ใหญ่มานั่งพักผ่อนและโยนอาหารให้ปลา เสียงผู้คน สายลมที่พัดมาสัมผัสตัวเธอ และแสงแดดที่กำลังลาลับจากขอบฟ้า...ลาก่อนสามีและลูก
อันเป็นสุดที่รักของปาลิดา พรุ่งนี้คือชีวิตใหม่ที่เธอพร้อมจะก้าวเดินต่อไปด้วยใจที่มุ่งมั่น ไม่ย่อท้อ
“นายรู้ไหมเมื่อวาน คุณปาลิดานัดพบฉัน”...เขาเล่าเรื่องให้วรชิตฟัง
“ดีแล้วมันจะได้กระจ่างเสียทีฉันว่าเธอพร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้วนะ ฉันดีใจกับเธอด้วย”
“นายเองเมื่อหมดหน้าที่แล้วก็อย่าไปยุ่งอะไรอีกเลย คนทำผิดก็จบชีวิตไปแล้ว เงินค่าชดเชยทางเจ้าสัวก็โอนเงินเข้าบัญชีปาลิดาแล้ว มากพอ
ที่เธอจะอยู่สบายโดยไม่ต้องทำงาน ทีแรกฉันเห็นยอดเงินที่โอนมากขนาดนั้น ฉันแปลกใจ แต่ก่อนมาเจ้าสัวใช่ว่าจะให้เงินใครง่าย ๆ แต่เจ้าสัวผ่าน
หลายอย่างในชีวิต ทำให้เขารู้ว่าความสุขไม่ได้อยู่ที่การมีเงินมหาศาล ลุงฉันเอ่ยว่า...เงินมันชดเชยความผิดของพันวาไม่ได้เลย ปาลิดาไม่เปิดบัญชี
ออมทรัพย์เล่มนั้นดูเลยแต่กลับเอาไปฝากกับเพื่อนสนิท” น้ำเสียงคล้ายห่วงใย
“เขาสองคนสนิทกันมาก เงินไม่หายหรอกและสามีของคุณกันติชามาจากครอบครัวที่มีเงิน” วิสัยพยักหน้ารับรู้
“ฉันย้ายของเข้าไปที่คอนโดฯ แล้วนะ และขอบใจที่ไปงานแต่งน้องสาวฉัน”
“เขมกรก็เหมือนน้องสาวฉันด้วย ไปแสดงความยินดีกับเขม ได้เจอเจ้าบ่าวด้วย เธอว่าเขาเป็นคนใต้ หน้าตาคมเข้มดี เหมาะกันแล้ว” พี่ชายยิ้ม
ใช่แล้วเขาห่วงใยน้องสาวเสมอ เมื่อพบว่าที่สามีเขมกร...นับตั้งแต่ที่เขาสองคนคบกันมา นับวาเขมกรเลือกคนที่ดีมาเป็นคู่ชีวิต ในงานแต่งของเขมกร.
..ทุกอย่างผ่านไปด้วยความเรียบร้อย กามเทพชักนำให้คนใต้ภูเก็ตมาพบสาวเมืองกรุง สายสัมพันธ์แน่นแฟ้นมั่นคง เท่านี้ก็เพียงพอและหมดห่วง...
วรชิตคิดแล้วยิ้มอย่างมีความสุข
ห้องวรชิตเป็นห้องซ้ายมือสุด ส่วนห้องปาลิดาเป็นห้องขวามือสุดห้องสุดท้ายของชั้นห้าเช่นกัน ห้องของชายหนุ่มแต่งเหมือนห้องปาลิดา ความ
ชอบของเธอดูจะถูกใจเขา เขาจึงตกแต่งห้องแบบเดียวกัน ต่างกันที่ข้าวของเครื่องใช้ การตกแต่งในรายละเอียด
สันทานได้รับแฟ้มข่าวกับแผ่นซีดีที่หายไปจากมือปาลิดา เขามีสีหน้ากังวล เนื่องด้วยยังห่วงใยความรู้สึกของเธอ
“อย่าห่วงพี่อีกเลย พี่ปาจะเริ่มต้นชีวิตใหม่และก้าวต่อไปอย่างมีความสุข ได้ข่าวดีมาว่าสันทานจะได้ลูกคนแรกแล้ว พี่ดีใจด้วย”
“ครับลูกชาย...ผมคุยกับแฟนว่าอยากยกให้พี่ปาเป็นแม่ทูนหัว...แม่บุญธรรมของลูกนะครับ” ปาลิดายิ้ม
“ได้เลย ขอบคุณนะที่นึกถึงพี่เป็นคนแรก” นี่ก็ข่าวดีอีกข่าวหนึ่งที่ทำให้หน้าสวยสดใสไปกับรอยยิ้มที่เห็นบ่อยขึ้น หลายคนเคยเอ่ยกับสันทานว่า
ปาลิดาเข้มแข็ง เห็นได้จากรอยยิ้มที่มีเพิ่มขึ้น มีกันติชาอยู่เป็นเพื่อนได้อาทิตย์เดียว แต่ยามนี้เมื่อกลับถึงห้องหลังเลิกงาน เธอเปิดเพลงฟัง อ่านหนังสือ
และบางครั้งก็เอางานมาทำต่อที่คอนโดฯ
หลายครั้งที่เธอเหมือนจะเห็นวรชิตออกจากห้องมาแต่เขาเดินลงทางบันไดหนีไฟข้างห้อง “จะใช่หรือเปล่านะ หรือตาฝาด”เสียงเอ่ยขึ้นกับตัว
เองที่เคาเตอร์พนักงานรักษาความปลอดภัย...”คุณผู้หญิงมีอะไรให้รับใช้ครับ”
“เอ่อ! คุณลุงคะดิฉันอยู่ชั้นห้า อยากทราบว่าเพื่อนข้างห้องมีใครบ้างคะ”
“ผมต้องขออภัยที่ไม่สามารถบอกได้ครับ เป็นกฎเพื่อความเป็นส่วนตัวและความปลอดภัยของทุกคนครับผม”
“ก็ถูกของเขา...แล้วเราจะใส่ใจทำไม” เธอคิด
วันเสาร์นี้ช่วงเช้าว่าง ปาลิดาแต่งกายในชุดแอโรบิกสีเทาดำ รองเท้ากีฬาสีสดที่กันติชาซื้อมาฝาก สีแจ่มสว่างดังเช่นความชอบของคนซื้อ สอด
บัตรผ่านเข้าไป มีคนลงมาออกกำลังแต่เช้าไม่มากนัก ดีทีเดียว ปาลิดาวอร์มอัพด้วยลู่วิ่งสามสิบนาที เหงื่อออกเต็มจนชุ่ม แม้ห้องจะเปิดแอร์ เธอลง
จากลู่กำลังจะตรงไปที่อุปกรณ์อื่น มัวแต่ก้มมองเชือกรองเท้าจึงชนเข้ากับอีกคนที่สวนมา ปาลิดาโดนแรงชนจนเกือบหงายหลังแต่อ้อแขนแข็งแรงดึง
เธอไว้เข้ามาประชิดตัว “ขอโทษครับ ผมไม่ระวังเอง”
“ไม่ ๆ ค่ะ ดิฉันเป็นฝ่ายชนคุณ”
ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันปาลิดาถึงกับผงะ “คุณวรชิต”
“ปาลิดา” อ้า! นี่แหละคำตอบที่เธอตามหา ความจริงก็คือเขาซื้อคอนโดชั้นห้าชั้นเดียวกับเธอนี่เอง...ทำไมโลกมันแคบหรือไงต้องมาเจอนาย
วรชิตอีก ในความรู้สึกหงุดหงิด ปาลิดาปฏิเสธไม่ได้ว่า แขนแข็งแรง และอ้อมอกกว้างนั้นช่างอบอุ่นนัก
โลกมันแคบหรือมันคือพรหมลิขิต
หรือมันเป็นงานอีกชิ้นหนึ่งของกามเทพ
เงื่อนรักกามเทพ Cupid Knot (16) ก้าวเดืน
เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (16) ก้าวเดิน
ฤกษ์ดีที่สุดคือเสาร์-อาทิตย์หน้า “ไม่ต้องดูวันนะกัน ทุกวันคือวันที่ดี วันที่ดีคือวันที่เราะสะดวกไงล่ะ”
ห้องพักเริ่มถูกจัดเรียงข้าวของตามใจปรารถนาของปาลิดา แม้จะไม่ลงตัวนัก แต่ไม่รีบร้อน เท่าที่ห้องนี้จัดไว้ถือว่าสวยพอสำหรับปาลิดา กันติชาตามมา
ส่งและอยู่เป็นเพื่อน จังหวะดีจริง ๆ ที่สามีเธอไปดูงานที่ต่างประเทศ
สองสาวหยิบข้าวของเอามาจัดเรียง เสียงเพลงบรรเลงแผ่วเบาจากสเตริโอ ปาลิดาจดรายการที่เธอต้องการเพิ่ม ตู้เย็นขนาดกลางวางชิดผนังเลย
พื้นที่เตรียมอาหารไม่ไกลนักยังมีพื้นที่ว่าง “ปาจดรายการของในตู้เย็นด้วย เธอผอมลงไปต้องบำรุงกันหน่อยนะ เอ! น้ำดื่มไม่ต้องซื้อนี่” ปาลิดาขมวดคิ้ว
หันไปที่อ่างล้างจาน เพิ่งสังเกตว่ามีหัวก๊อกสองหัวซ้ายขวา ขวามือมีขนาดเล็กเป็นก้านสูงขึ้นมาเหนือซิงค์น้ำ เปิดตูด้านล่างที่ยังว่างอยู่ นี่คงไว้สำหรับ
เก็บผ้าเช็ดมือ ยาล้างจาน สบู่ล้างมือ อื่น ๆ จิปาทะ กันติชานั่งลงมองเข้าไป “กันดูซินั่นเขาติดเครื่องกรองน้ำไว้ เราก็เปิดใส่ขวดใส่ตู้เย็นไว้กินได้ ฮือ!
ห้องคนสวยทำไมมีออปชันเพิ่มขึ้นขนาดนี้” ทั้งคู่ประหลาดใจ สีหน้าปาลิดาเริ่มออกอาการหงุดหงิด
“ไม่เอาน่า อย่างเพิ่งอารมณ์เสีย เขาให้มาเราก็รับไว้ด้วยความยินดีนะ ๆ ”
“แต่ปาไม่ได้ขออะไรเพิ่มขนาดนี้ นายวรชิตนี่แปลกจริง ว่างมากหรือไง มาสรรสร้างผลงานทิ้งไว้ในห้องฉัน พิลึกคน”
“ปาว่าไหมว่าเขาคงอยากมอบสิ่งดี ๆ ให้เธอกระมัง อาจจะ...เอ่อ ๆ ”
“เขาเป็นใครปารู้ดี และไม่อยากข้องเกี่ยวด้วย ไม่ใช่ยังเครียดแค้นหรืออะไร แต่ขอเถอะชาตินี้แค่รู้จักกันห่าง ๆ ก็เกินพอแล้ว” กันติชาเงียบ
เธอเห็นด้วยกับปาลิดา แต่นั้นแหละหากผู้ชายคนนี้เป็นคนดีพอ ก็ไม่แปลกที่จะคบกันเป็นเพื่อนได้ ที่น่าแปลกใจคือเมื่อเขาบวชอยู่ และปาลิดาไปทำ
บุญครั้งแรกอาจจำเขาไม่ได้ แต่...
“ปาจำคุณวรชิตได้ตั้งแต่เมื่อไรล่ะ”
“ปาเริ่มคุ้นหน้าและกลับไปดูแฟ้มข่าวเก่า ๆ ถึงรู้ว่านายคนนี้คืออดีตลูกเขยเจ้าสัว เขาเลิกรากันไปแล้ว คิดอะไรนะถึงอยากมาชดเชยตอบแทน
ฉันอีกคน” ท่าทีสงสัยของปาลิดา ทำให้เพื่อนเริ่มกังวล ที่กังวลคือเทปวันเกิดเหตุที่สันทานเคยเอามาให้เธอดู ปาลิดาไม่รู้ว่ามันมีอยู่ และบันทึกราย
ละเอียดในช่วงเกิดเหตุไว้มากพอสมควร ทั้งกันติชาและสันทานไม่ต้องการให้ปาลิดาได้รู้เห็น เพียงเพื่อไม่อยากให้เธอต้องสะเทือนใจ
“สันทานพี่กันนะคะ เทปอุบัติเหตุอันที่เคยเปิดให้พี่กันดู พี่ว่าเราไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรอีกแล้ว และนี่ก็นานมากแล้ว เอาทั้งเทปและเอกสาร
ไปทำลายเสียเถอะนะ พี่คิดว่าทุกอย่างควรยุติได้แล้ว”
นั่นคือวันแรกของสัปดาห์ที่สันทานปวดหัวที่สุด เมื่อขอกุญแจจากเลขาหัวหน้าเพื่อไปเอาสิ่งต่าง ๆ ไปทำลายตามคำขอของกันติชา แต่ในลิ้น
ชั้นนั้นเปิดออกมากับมีแต่ความว่างเปล่า...มันเกิดอะไรขึ้นกันนี่
วิสัยแปลกใจที่จู่ๆ ปาลิดาโทรมานัดกินอาหารเย็น...
ทั้งคู่มาถึงร้านที่นัดหมายเกือบพร้อมกัน ปาลิดาเลือกมุมในสุดที่ค่อนข้างเงียบและเป็นส่วนตัว ร้านอาหารชื่อดังตกแต่งสวยงาม อาหารอร่อย
ปาลิดาขอสั่งเครื่องดื่มก่อน “พี่เอามะนาวโซดา”
“ผมด้วยครับเป็นสองที่”
ปาลิดาไม่เริ่มบทสนทนาถามไถ่ให้เสียเวลา เธอเข้าเรื่องที่ต้องการรู้ทันที “ดิฉันมีเทปจะให้คุณดู” โน๊ตบุ๊คถูกเปิดใช้งาน หญิงสาวสอดแผ่นซีดี
แล้วกดเปิด วิสัยอึ้ง...นานขนาดนี้แล้วปาลิดายังต้องการอะไรอีก นัดเขาอย่างฉุกละหุก ไม่มีคำอธิบาย สีหน้าสับสนของวิสัย ทำให้ปาลิดาหายใจเข้า
ออกช้า ๆ ผ่อนคลายและย้ำกับตัวเองว่า เธอต้องการถามให้รู้ สำหรับความแค้นใจ เจ็บปวดเธอ สลัดมันออกไปแล้ว เธอไม่ต้องการฟื้นฝอยหาตะเข็บ
มันจบแล้วจริง ๆ สิ่งที่คาใจคือ “คุณอยู่ในที่เกิดเหตุไม่ห่างจากสามีดิฉัน ฉันอยากรู้ว่าคุณวรชิตพูดอะไรกับเขา สามีฉันสั่งเสียอะไรหรือคะ” คำพูดชัด
เจนฟังเหมือนการสนทนากันตามปกติ น้ำเสียงไม่พุ่งปรี๊ดจรดเพดานอย่างที่วิสัยคาดเดา
วิสัยเล่าถึงเรื่องเก่าให้ปาลิดารับรู้...”วันนั้นวรชิตติดตามไปที่เกิดเหตุทันทีที่รู้ข่าว เขากับทีมกู้ภัยเข้าไปประคองตัวคุณณภัทรออกมา สามีคุณ
ดึงแขนวรชิตและถามหาลูกสาว วรชิตรู้ว่าสามีคุณคงไม่รอดแน่ ด้วยความหวังดีให้เขาหมดห่วงเพื่อไปสู่สุขติโดยบอกว่าลูกสาวปลอดภัย และเขาให้
สัญญาว่าตัวเองจะดูแลครอบครัวคุณณภัทรเองขออย่าได้ห่วงเลย” เป็นเช่นนี้นี่เองณภัทรจึงมีแววตาแห่งความสุขสงบทอแสงขึ้นเห็นชัดจากวิดีโอที่มี
...ก่อนจะหลับตาสิ้นใจไปในอ้อมแขนวรชิต ดวงตาปาลิดาเพ่งมองไปเบื้องหน้าน้ำตาวาววับเพียงครู่ เสียงถอนใจยาว
อาหารข้างหน้าที่สั่งมาถูกตักเข้าปากไร้บทสนทนา “ขอบคุณมากที่ให้ความกระจ่างกับฉัน”
ปาลิดาจากมาด้วยใจที่สงบ เธอเดินผ่านแมกไม้ในสวนสาธารณะใกล้คอนโดฯ ไม้ใหญ่ขึ้นเขียวครึ้ม ร่มรื่น กอดอกดาวกระจายสีสดใสปลูกเป็น
แนวรอบวงเวียนกลางสวน ต้นปีบคู่...ใกล้คลองน้ำ ได้รับแดดตลอดวัน ออกดอกเป็นพวงขาวก้านดอกยาว ส่งกลิ่นกรุ่นกำจาย คลองน้ำใส...มีเด็ก
และผู้ใหญ่มานั่งพักผ่อนและโยนอาหารให้ปลา เสียงผู้คน สายลมที่พัดมาสัมผัสตัวเธอ และแสงแดดที่กำลังลาลับจากขอบฟ้า...ลาก่อนสามีและลูก
อันเป็นสุดที่รักของปาลิดา พรุ่งนี้คือชีวิตใหม่ที่เธอพร้อมจะก้าวเดินต่อไปด้วยใจที่มุ่งมั่น ไม่ย่อท้อ
“นายรู้ไหมเมื่อวาน คุณปาลิดานัดพบฉัน”...เขาเล่าเรื่องให้วรชิตฟัง
“ดีแล้วมันจะได้กระจ่างเสียทีฉันว่าเธอพร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้วนะ ฉันดีใจกับเธอด้วย”
“นายเองเมื่อหมดหน้าที่แล้วก็อย่าไปยุ่งอะไรอีกเลย คนทำผิดก็จบชีวิตไปแล้ว เงินค่าชดเชยทางเจ้าสัวก็โอนเงินเข้าบัญชีปาลิดาแล้ว มากพอ
ที่เธอจะอยู่สบายโดยไม่ต้องทำงาน ทีแรกฉันเห็นยอดเงินที่โอนมากขนาดนั้น ฉันแปลกใจ แต่ก่อนมาเจ้าสัวใช่ว่าจะให้เงินใครง่าย ๆ แต่เจ้าสัวผ่าน
หลายอย่างในชีวิต ทำให้เขารู้ว่าความสุขไม่ได้อยู่ที่การมีเงินมหาศาล ลุงฉันเอ่ยว่า...เงินมันชดเชยความผิดของพันวาไม่ได้เลย ปาลิดาไม่เปิดบัญชี
ออมทรัพย์เล่มนั้นดูเลยแต่กลับเอาไปฝากกับเพื่อนสนิท” น้ำเสียงคล้ายห่วงใย
“เขาสองคนสนิทกันมาก เงินไม่หายหรอกและสามีของคุณกันติชามาจากครอบครัวที่มีเงิน” วิสัยพยักหน้ารับรู้
“ฉันย้ายของเข้าไปที่คอนโดฯ แล้วนะ และขอบใจที่ไปงานแต่งน้องสาวฉัน”
“เขมกรก็เหมือนน้องสาวฉันด้วย ไปแสดงความยินดีกับเขม ได้เจอเจ้าบ่าวด้วย เธอว่าเขาเป็นคนใต้ หน้าตาคมเข้มดี เหมาะกันแล้ว” พี่ชายยิ้ม
ใช่แล้วเขาห่วงใยน้องสาวเสมอ เมื่อพบว่าที่สามีเขมกร...นับตั้งแต่ที่เขาสองคนคบกันมา นับวาเขมกรเลือกคนที่ดีมาเป็นคู่ชีวิต ในงานแต่งของเขมกร.
..ทุกอย่างผ่านไปด้วยความเรียบร้อย กามเทพชักนำให้คนใต้ภูเก็ตมาพบสาวเมืองกรุง สายสัมพันธ์แน่นแฟ้นมั่นคง เท่านี้ก็เพียงพอและหมดห่วง...
วรชิตคิดแล้วยิ้มอย่างมีความสุข
ห้องวรชิตเป็นห้องซ้ายมือสุด ส่วนห้องปาลิดาเป็นห้องขวามือสุดห้องสุดท้ายของชั้นห้าเช่นกัน ห้องของชายหนุ่มแต่งเหมือนห้องปาลิดา ความ
ชอบของเธอดูจะถูกใจเขา เขาจึงตกแต่งห้องแบบเดียวกัน ต่างกันที่ข้าวของเครื่องใช้ การตกแต่งในรายละเอียด
สันทานได้รับแฟ้มข่าวกับแผ่นซีดีที่หายไปจากมือปาลิดา เขามีสีหน้ากังวล เนื่องด้วยยังห่วงใยความรู้สึกของเธอ
“อย่าห่วงพี่อีกเลย พี่ปาจะเริ่มต้นชีวิตใหม่และก้าวต่อไปอย่างมีความสุข ได้ข่าวดีมาว่าสันทานจะได้ลูกคนแรกแล้ว พี่ดีใจด้วย”
“ครับลูกชาย...ผมคุยกับแฟนว่าอยากยกให้พี่ปาเป็นแม่ทูนหัว...แม่บุญธรรมของลูกนะครับ” ปาลิดายิ้ม
“ได้เลย ขอบคุณนะที่นึกถึงพี่เป็นคนแรก” นี่ก็ข่าวดีอีกข่าวหนึ่งที่ทำให้หน้าสวยสดใสไปกับรอยยิ้มที่เห็นบ่อยขึ้น หลายคนเคยเอ่ยกับสันทานว่า
ปาลิดาเข้มแข็ง เห็นได้จากรอยยิ้มที่มีเพิ่มขึ้น มีกันติชาอยู่เป็นเพื่อนได้อาทิตย์เดียว แต่ยามนี้เมื่อกลับถึงห้องหลังเลิกงาน เธอเปิดเพลงฟัง อ่านหนังสือ
และบางครั้งก็เอางานมาทำต่อที่คอนโดฯ
หลายครั้งที่เธอเหมือนจะเห็นวรชิตออกจากห้องมาแต่เขาเดินลงทางบันไดหนีไฟข้างห้อง “จะใช่หรือเปล่านะ หรือตาฝาด”เสียงเอ่ยขึ้นกับตัว
เองที่เคาเตอร์พนักงานรักษาความปลอดภัย...”คุณผู้หญิงมีอะไรให้รับใช้ครับ”
“เอ่อ! คุณลุงคะดิฉันอยู่ชั้นห้า อยากทราบว่าเพื่อนข้างห้องมีใครบ้างคะ”
“ผมต้องขออภัยที่ไม่สามารถบอกได้ครับ เป็นกฎเพื่อความเป็นส่วนตัวและความปลอดภัยของทุกคนครับผม”
“ก็ถูกของเขา...แล้วเราจะใส่ใจทำไม” เธอคิด
วันเสาร์นี้ช่วงเช้าว่าง ปาลิดาแต่งกายในชุดแอโรบิกสีเทาดำ รองเท้ากีฬาสีสดที่กันติชาซื้อมาฝาก สีแจ่มสว่างดังเช่นความชอบของคนซื้อ สอด
บัตรผ่านเข้าไป มีคนลงมาออกกำลังแต่เช้าไม่มากนัก ดีทีเดียว ปาลิดาวอร์มอัพด้วยลู่วิ่งสามสิบนาที เหงื่อออกเต็มจนชุ่ม แม้ห้องจะเปิดแอร์ เธอลง
จากลู่กำลังจะตรงไปที่อุปกรณ์อื่น มัวแต่ก้มมองเชือกรองเท้าจึงชนเข้ากับอีกคนที่สวนมา ปาลิดาโดนแรงชนจนเกือบหงายหลังแต่อ้อแขนแข็งแรงดึง
เธอไว้เข้ามาประชิดตัว “ขอโทษครับ ผมไม่ระวังเอง”
“ไม่ ๆ ค่ะ ดิฉันเป็นฝ่ายชนคุณ”
ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันปาลิดาถึงกับผงะ “คุณวรชิต”
“ปาลิดา” อ้า! นี่แหละคำตอบที่เธอตามหา ความจริงก็คือเขาซื้อคอนโดชั้นห้าชั้นเดียวกับเธอนี่เอง...ทำไมโลกมันแคบหรือไงต้องมาเจอนาย
วรชิตอีก ในความรู้สึกหงุดหงิด ปาลิดาปฏิเสธไม่ได้ว่า แขนแข็งแรง และอ้อมอกกว้างนั้นช่างอบอุ่นนัก โลกมันแคบหรือมันคือพรหมลิขิต
หรือมันเป็นงานอีกชิ้นหนึ่งของกามเทพ