Cr.Youtube
เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (18) อีกก้าวหนึ่ง
วิสัยช่วยปาลิดาจับตัวเพื่อนเช็ดตัว กินยา แล้วเขาก็หลับลง “ผมจะสั่งอาหารมาทานกันที่นี่ดีกว่า น่าจะสะดวกนี่ก็จะหนึ่งทุ่มแล้ว ดีไหมครับ”
“ค่ะ” ปาลิดาผุดลุกผุดนั่งเปลี่ยนน้ำเช็ดแขนขาคนไข้ วิสัยเห็นแล้วแอบยิ้ม เออหนอ! คนไม่ชอบกัน ไป ๆ มา ๆ ก็ต้องมาดูแลกัน ปาลิดาอาจรู้สึก
ผิดที่ทำให้เขาบาดเจ็บ แค่มาแวะดูก็พอสำหรับคนอื่น แต่นี่มาเช็ดตัว คอยเฝ้านับชั่วโมง ไม่ว่าจะเป็นเพราะนิสัยกับความที่เคยมีลูก หรืออีกอย่างที่อยู่ในใจ...วิสัยสุดรู้ได้ เธอนับว่าเป็นคนดีทีเดียว
“ไข้ลดแล้วค่ะ” คำพูดมีความดีใจ โล่งใจปรากฏในน้ำเสียง
“เขาเป็นคนมีความรับผิดชอบสูง อ่อนไหว หากรับปากใครไม่เคยผิดสัญญา งานที่รับมาแต่ละงานต้องออกมาดีที่สุด หลายงานถ้าเป็นการจัด
แต่งสวนสาธารณะ เขาบอกผมว่าจะทำฟรีเพราะประชาชนจะได้มาพักผ่อน ใช้ประโยชน์”
“อย่างนี้เขตฯ ก็เอาค่าจ้างไปแบ่งกันกินพุงกางแน่ ทำแบบนี้ดีแต่ทางอ้อมไปส่งเสริมการคอรัปชั่นนะคะ”
“ครับ ทีแรกผมก็คิดอย่างนั้น แต่จะมีสื่อมาทำข่าว การรับค่าจ้างแล้วส่งต่อเงินจำนวนนี้ไปที่โรงพยาบาลต่างจังหวัด”
“อ้อ! ”...ฉลาดนี่นะ คงข่าวย่อยที่รุ่นน้องนำเสนอ เธอเคยเห็นแต่งานยุ่งเกินจึงไม่ใส่ใจในรายละเอียด ก่อนกลับไปเธอให้วิสัยประคอง ช่วยกันส่ง
นมให้ดื่ม ดื่มน้ำและกินยาอีกชุด พร้อมกำชับให้วิสัยดูแลให้ดี
“คร้าบบบ” เขายิ้ม เธอค้อนให้วงใหญ่และกลับไปที่ห้อง
อาบน้ำเสร็จ...ปาลิดาเปิดเพลงบรรเลงแผ่วเบา ผ้าม่านเปิดกว้างเตียงนอนไม่ห่างจากระเบียงนัก นั่งชันเข่าเหม่อมองจันทราสุกสกาว วันที่เดือน
เด่น ดวงดาวหลบลี้แลเห็นประปรายบนผืนฟ้า ความสุขในความเงียบ ผืนฟ้างาม เพลงบรรเลงไพเราะ ใจสาวเจ้านึกถึงมือที่สัมผัสยามเช็ดตัววรชิต
อกกว้างแข็งแรง กล้ามเนื้อสวย ใบหน้าหล่อเข้มที่แดงก่ำเริ่มกลับเป็นปกติ อะไรไม่เท่าคำเฟ้อที่หลุดออกมายามไม่รู้สึกตัว มันทำให้เธอกระจ่างขึ้น
เข้าใจมากขึ้น
โอ้โอ๋กระไรเลย..........เคยมีบุญมาก่อนกาล
จิตใจก็เบิกบาน.........สุขสราญในหัวใจ
ไยเล่าช่างไหวหวั่น.....อกสะท้านแปลกจริงหนอ
เก็บไว้คะนึงคลอ........ระรื่นคิดจิตชื่นบาน
ค่ำคืนที่เคยเคว้งคว้างกลับอบอุ่นในใจปาลิดา หญิงสาวหลับไปกับรอยยิ้ม...หมอกควันจางลง เธอเห็นณภัทรเดินอุ้มลูกมา น้ำตาปาลิดาไหลริน
อ้อมแขนที่โอบสองคนที่เธอรักช่างอบอุ่นเหลือเกิน สามีเชยคางเธอขึ้น
“หมดห่วงเราได้แล้ว ใช่ไหมลูก” น้องปานยิ้มตาหยีพลางพยักหน้า
“ปาจำที่สั่งพี่ได้ไหม หากปาเป็นอะไรไปให้สัญญาว่า...ไงล่ะ ครั้งนี้พี่กับลูกมาขอบ้าง ขอให้ปาใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุข อย่าห่วงใยสิ่งใด
อีกแล้ว พี่กับลูกจะมีความสุขมากหากปาเริ่มต้นใหม่กับชีวิตที่มีความสุขในทุกวัน” แล้วทั้งสองก็หายไปในหมอกควัน เสียงสะอื้นจนเจ้าตัวตื่น สองมือ
เช็ดน้ำตา
“ค่ะปาจะเป็นคนที่มีความสุข ปาจะทิ้งความทุกข์ไปให้หมดค่ะพี่ภัทร”
ชีวิตที่เริ่มต้นใหม่ วันอาทิตย์เธอโทรเช็คกับวิสัยถามไถ่อาการวรชิต แล้วจึงออกไปข้างนอก เกือบบ่ายที่กลับมาพร้อมผมสั้นซอยทรงเก๋ ไม่ต้อง
ดัด เพราะมันขมวดตัวเป็นวงอย่างสวยงามตามลักษณะยักศกของผม เสื้อยืดสีเทา กางเกงยีน รองเท้าสีสด ใบหน้าแต่งบาง ๆ ดูสดใส
ปาลิดาทักทายกับเจ้าหน้าที่เคาน์เตอร์พร้อมของฝากก่อนขึ้นไปยังที่พัก เธอยืนลังเลอยู่ไม่นานก็ก้าวไปหยุดที่หน้าห้อง เสียงกดกริ่ง ประตูเปิด
ออก “ตัดผมมาหรือครับไว้ยาวก็ดูดี ซอยสั้นก็สวยเก๋” ปาลิดามองเหมือนชั่งใจ แล้วเธอก็รู้ว่าวิสัยกับวรชิตไม่ต่างกันเลยพูดจริงตามความรู้สึก ไม่
เหมือนหลายคนที่เธอรู้จัก พอเปลี่ยนลุคแล้วเอ่ยชมเพียงลมปาก
“เชิญข้างในก่อนครับ” เสียงเจ้าของห้องในชุดปิยาม่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขากลับเข้าไปพร้อมชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้น
“ฉันผ่านร้านก๋วยเตี๋ยวราดหน้าอร่อยเลยซื้อมาฝาก ลองทานดูนะคะ คุณวรชิตคงสบายดีแล้ว...ดื่มน้ำเยอะ ๆ นะคะ รู้จักรักตัวเองด้วย” น้ำเสียง
อ่อน แต่คำสั่งสุดท้ายแม้ห่วงใยแต่แข็งแรงเหมือนสั่งการ ชายหนุ่มเพื่อนซี้ยิ้มให้วรชิต
“ครับผม...เชิญเข้ามาก่อนเถอะครับ หากไม่รีบไปไหน”
“ครับเชิญมาทานพร้อมกันเลยดีกว่า อีกถุงนั้นแสดงว่าคุณก็ยังไม่ได้ทาน...เชิญครับ” เจ้าของห้องเอ่ยเสียงกระตือรือร้น จนทำให้ปาลิดาค่อน
ขอดในใจ...มาทำดีกับฉัน ยังไม่นับนายเป็นเพื่อนง่าย ๆ หรอก
“ก็ได้ แต่คงไม่นานมีงานเก็บกวาดห้องรออยู่ค่ะ” ระหว่างรอสองหนุ่มเทอาหารใส่จาน เธอเพิ่งมีโอกาสมองไปรอบ ๆ...โอ้! พระเจ้า นี่นายบังอาจ
ยังไงนะมาแต่งห้องเลียนแบบฉัน ก็ไม่ทั้งหมดเพราะกระเบื้องครัวใช้สีเทาน้ำเงินกระเบื้องมุมทแยงสีขาวลายตะกร้าใส่ผักเขียว แครอทสีส้ม พริก
หยวกสีสด...แดงเขียวเหลืองและหัวหอม สวยดีในความคิดของปาลิดา เหลือบแลไปที่ชั้นกั้นห้องครัวกับห้องรับแขก ชั้นเหล็กทาสีดำ รูปแบบทันสมัย
เปิดโล่งเห็นของที่ตกแต่งยังไม่เสร็จมีที่เหลือหลายแห่งในชั้น แต่เด่นชัดคือชั้นยาวระดับสายตา...เรียงหนังสืออกแบบ ตำรา และอื่น ๆ เป็นหมวดหมู่
แน่นเต็มไปหมด ห้องที่ลงวอลเปเปอร์สีครีมนวลตากระจายไปด้วยลายดวงดาวและเดือนเสี้ยวสีฟ้าเทางามตา เข้ากับสีม่านทำด้วยผ้าไหมสีเทาอ่อน
กระจ่างขึ้นด้วยลายดอกสีขาวที่กระจายตัวอยู่ทั่วไป เสียงถอนใจเมื่อคิดได้ว่า เขาจะแต่งเช่นไรก็ไม่เกี่ยวกับเธอ
“คิดอะไรครับ ทานอาหารก่อน กำลังร้อน ๆ ”
“กำลังคิดว่า น่าจะจดลิขสิทธิ์ตกแต่งห้องไว้ไม่ให้ใครเลียนแบบ” เอ่ยพลางมองสบตา ตาที่แดงกล่ำเมื่อวาน ดูสดใส ไม่มีเงื่อนงำจนปาลิดาก้ม
หน้ามองจานอาหาร
“คิดมากไปเอง ไร้สาระ” เสียงเอ่ยเบาๆ วรชิตหัวเราะ
“ดีขึ้นมากแล้วนี่คะ เห็นทีแรกนึกว่าจะไม่รอด” เอ่ยประชดด้วยความขัดใจกับเสียงหัวเราะนั่น เขายิ้มเลื่อนจานอาหารและแก้วน้ำให้ จานกระเบื้อง
เนื้อดีสีดำ ช้อนเมื่อสัมผัสก็เดาราคาได้ โต๊ะไม้มะค่าสีสวย ลายไม้ชัดเจนปูทับด้วยกระจก เก้าอี้นั่งรองด้วยเบาะลายสก๊อดสีเดียวกับห้องเธอ
“ขอบคุณนะครับ ไม่ได้คุณเมื่อวานผมคงตายอย่างที่คุณว่า” คำพูดตรง ๆ ไม่มีเสียงเอ่ยแบบตีรวนแต่น้ำเสียงมีเพียงความรู้สึกขอบคุณ เขาตื่นมา
วิสัยนอนในชุดนอนของวรชิต พอตื่นเรื่องราวเมื่อวานที่เล่าโดยวิสัย เขารู้สึกซาบซึ้งใจ เขาดูเธอไม่ผิด คนอย่างปาลิดาแข็งนอกแต่อ่อนในจิตใจดีงาม
“ข้อเท้าเมื่อเช้าไปหาหมอ เขาเลยใส่เฝือกอ่อนให้ มันไม่ฉีกขาดเพียงแค่เอ็นอักเสบแต่ต้องระวังครับ”
เสียงรายงานเหมือนกำลังส่งการบ้านให้คุณครู ปาลิดาลากลับเมื่อกินอาหารเที่ยงแล้ว สายตามองมาทางวิสัยเป็นเชิงบังคับให้ดูแลกัน เขาผงกศีรษะ
ปาลิดารีบกลับห้อง ไม่ต้องมาสนิทกันนัก ดีหรือไม่จะคบเป็นเพื่อนไหมยังต้องใช้เวลา เพราะเหตุนี้ปาลิดาจึงพยายามทิ้งระยะห่างไว้
ที่ห้องวรชิต... “ฉันถามนายจริง ๆ นะ นายสนใจคุณปาลิดาใช่ไหม” สายตาแบบต้องการเค้นเอาคำตอบของวิสัย เสียงถอนใจก่อนให้คำตอบ
“คุณปาลิดาเป็นคนดี คงไม่แปลกที่ฉันจะคบเธอเป็นเพื่อน”
“นายจะคบแค่เพื่อนคงไม่ยาก แต่หากต้องการเดินต่อจากจุดของคำว่าเพื่อน ตรงนั้นล่ะยาก เธอห่วงใยนายจริง ทีท่าดูแลนายอ่อนโยน ฉันมอง
ฉันยังชอบเธอเลย แต่รับรองไม่แย่งนายแน่
ที่ยากสุดคือเธอต้องใช้เวลา ยิ่งเธอหวั่นไหว เธอยิ่งจะพยายามห่างนายคอยดูสิ”
เงื่อนรักกามเทพ Cupid Knot (18) อีกก้าวหนึ่ง
Cr.Youtube
เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (18) อีกก้าวหนึ่ง
วิสัยช่วยปาลิดาจับตัวเพื่อนเช็ดตัว กินยา แล้วเขาก็หลับลง “ผมจะสั่งอาหารมาทานกันที่นี่ดีกว่า น่าจะสะดวกนี่ก็จะหนึ่งทุ่มแล้ว ดีไหมครับ”
“ค่ะ” ปาลิดาผุดลุกผุดนั่งเปลี่ยนน้ำเช็ดแขนขาคนไข้ วิสัยเห็นแล้วแอบยิ้ม เออหนอ! คนไม่ชอบกัน ไป ๆ มา ๆ ก็ต้องมาดูแลกัน ปาลิดาอาจรู้สึก
ผิดที่ทำให้เขาบาดเจ็บ แค่มาแวะดูก็พอสำหรับคนอื่น แต่นี่มาเช็ดตัว คอยเฝ้านับชั่วโมง ไม่ว่าจะเป็นเพราะนิสัยกับความที่เคยมีลูก หรืออีกอย่างที่อยู่ในใจ...วิสัยสุดรู้ได้ เธอนับว่าเป็นคนดีทีเดียว
“ไข้ลดแล้วค่ะ” คำพูดมีความดีใจ โล่งใจปรากฏในน้ำเสียง
“เขาเป็นคนมีความรับผิดชอบสูง อ่อนไหว หากรับปากใครไม่เคยผิดสัญญา งานที่รับมาแต่ละงานต้องออกมาดีที่สุด หลายงานถ้าเป็นการจัด
แต่งสวนสาธารณะ เขาบอกผมว่าจะทำฟรีเพราะประชาชนจะได้มาพักผ่อน ใช้ประโยชน์”
“อย่างนี้เขตฯ ก็เอาค่าจ้างไปแบ่งกันกินพุงกางแน่ ทำแบบนี้ดีแต่ทางอ้อมไปส่งเสริมการคอรัปชั่นนะคะ”
“ครับ ทีแรกผมก็คิดอย่างนั้น แต่จะมีสื่อมาทำข่าว การรับค่าจ้างแล้วส่งต่อเงินจำนวนนี้ไปที่โรงพยาบาลต่างจังหวัด”
“อ้อ! ”...ฉลาดนี่นะ คงข่าวย่อยที่รุ่นน้องนำเสนอ เธอเคยเห็นแต่งานยุ่งเกินจึงไม่ใส่ใจในรายละเอียด ก่อนกลับไปเธอให้วิสัยประคอง ช่วยกันส่ง
นมให้ดื่ม ดื่มน้ำและกินยาอีกชุด พร้อมกำชับให้วิสัยดูแลให้ดี
“คร้าบบบ” เขายิ้ม เธอค้อนให้วงใหญ่และกลับไปที่ห้อง
อาบน้ำเสร็จ...ปาลิดาเปิดเพลงบรรเลงแผ่วเบา ผ้าม่านเปิดกว้างเตียงนอนไม่ห่างจากระเบียงนัก นั่งชันเข่าเหม่อมองจันทราสุกสกาว วันที่เดือน
เด่น ดวงดาวหลบลี้แลเห็นประปรายบนผืนฟ้า ความสุขในความเงียบ ผืนฟ้างาม เพลงบรรเลงไพเราะ ใจสาวเจ้านึกถึงมือที่สัมผัสยามเช็ดตัววรชิต
อกกว้างแข็งแรง กล้ามเนื้อสวย ใบหน้าหล่อเข้มที่แดงก่ำเริ่มกลับเป็นปกติ อะไรไม่เท่าคำเฟ้อที่หลุดออกมายามไม่รู้สึกตัว มันทำให้เธอกระจ่างขึ้น
เข้าใจมากขึ้น
โอ้โอ๋กระไรเลย..........เคยมีบุญมาก่อนกาล
จิตใจก็เบิกบาน.........สุขสราญในหัวใจ
ไยเล่าช่างไหวหวั่น.....อกสะท้านแปลกจริงหนอ
เก็บไว้คะนึงคลอ........ระรื่นคิดจิตชื่นบาน
ค่ำคืนที่เคยเคว้งคว้างกลับอบอุ่นในใจปาลิดา หญิงสาวหลับไปกับรอยยิ้ม...หมอกควันจางลง เธอเห็นณภัทรเดินอุ้มลูกมา น้ำตาปาลิดาไหลริน
อ้อมแขนที่โอบสองคนที่เธอรักช่างอบอุ่นเหลือเกิน สามีเชยคางเธอขึ้น
“หมดห่วงเราได้แล้ว ใช่ไหมลูก” น้องปานยิ้มตาหยีพลางพยักหน้า
“ปาจำที่สั่งพี่ได้ไหม หากปาเป็นอะไรไปให้สัญญาว่า...ไงล่ะ ครั้งนี้พี่กับลูกมาขอบ้าง ขอให้ปาใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุข อย่าห่วงใยสิ่งใด
อีกแล้ว พี่กับลูกจะมีความสุขมากหากปาเริ่มต้นใหม่กับชีวิตที่มีความสุขในทุกวัน” แล้วทั้งสองก็หายไปในหมอกควัน เสียงสะอื้นจนเจ้าตัวตื่น สองมือ
เช็ดน้ำตา
“ค่ะปาจะเป็นคนที่มีความสุข ปาจะทิ้งความทุกข์ไปให้หมดค่ะพี่ภัทร”
ชีวิตที่เริ่มต้นใหม่ วันอาทิตย์เธอโทรเช็คกับวิสัยถามไถ่อาการวรชิต แล้วจึงออกไปข้างนอก เกือบบ่ายที่กลับมาพร้อมผมสั้นซอยทรงเก๋ ไม่ต้อง
ดัด เพราะมันขมวดตัวเป็นวงอย่างสวยงามตามลักษณะยักศกของผม เสื้อยืดสีเทา กางเกงยีน รองเท้าสีสด ใบหน้าแต่งบาง ๆ ดูสดใส
ปาลิดาทักทายกับเจ้าหน้าที่เคาน์เตอร์พร้อมของฝากก่อนขึ้นไปยังที่พัก เธอยืนลังเลอยู่ไม่นานก็ก้าวไปหยุดที่หน้าห้อง เสียงกดกริ่ง ประตูเปิด
ออก “ตัดผมมาหรือครับไว้ยาวก็ดูดี ซอยสั้นก็สวยเก๋” ปาลิดามองเหมือนชั่งใจ แล้วเธอก็รู้ว่าวิสัยกับวรชิตไม่ต่างกันเลยพูดจริงตามความรู้สึก ไม่
เหมือนหลายคนที่เธอรู้จัก พอเปลี่ยนลุคแล้วเอ่ยชมเพียงลมปาก
“เชิญข้างในก่อนครับ” เสียงเจ้าของห้องในชุดปิยาม่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขากลับเข้าไปพร้อมชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้น
“ฉันผ่านร้านก๋วยเตี๋ยวราดหน้าอร่อยเลยซื้อมาฝาก ลองทานดูนะคะ คุณวรชิตคงสบายดีแล้ว...ดื่มน้ำเยอะ ๆ นะคะ รู้จักรักตัวเองด้วย” น้ำเสียง
อ่อน แต่คำสั่งสุดท้ายแม้ห่วงใยแต่แข็งแรงเหมือนสั่งการ ชายหนุ่มเพื่อนซี้ยิ้มให้วรชิต
“ครับผม...เชิญเข้ามาก่อนเถอะครับ หากไม่รีบไปไหน”
“ครับเชิญมาทานพร้อมกันเลยดีกว่า อีกถุงนั้นแสดงว่าคุณก็ยังไม่ได้ทาน...เชิญครับ” เจ้าของห้องเอ่ยเสียงกระตือรือร้น จนทำให้ปาลิดาค่อน
ขอดในใจ...มาทำดีกับฉัน ยังไม่นับนายเป็นเพื่อนง่าย ๆ หรอก
“ก็ได้ แต่คงไม่นานมีงานเก็บกวาดห้องรออยู่ค่ะ” ระหว่างรอสองหนุ่มเทอาหารใส่จาน เธอเพิ่งมีโอกาสมองไปรอบ ๆ...โอ้! พระเจ้า นี่นายบังอาจ
ยังไงนะมาแต่งห้องเลียนแบบฉัน ก็ไม่ทั้งหมดเพราะกระเบื้องครัวใช้สีเทาน้ำเงินกระเบื้องมุมทแยงสีขาวลายตะกร้าใส่ผักเขียว แครอทสีส้ม พริก
หยวกสีสด...แดงเขียวเหลืองและหัวหอม สวยดีในความคิดของปาลิดา เหลือบแลไปที่ชั้นกั้นห้องครัวกับห้องรับแขก ชั้นเหล็กทาสีดำ รูปแบบทันสมัย
เปิดโล่งเห็นของที่ตกแต่งยังไม่เสร็จมีที่เหลือหลายแห่งในชั้น แต่เด่นชัดคือชั้นยาวระดับสายตา...เรียงหนังสืออกแบบ ตำรา และอื่น ๆ เป็นหมวดหมู่
แน่นเต็มไปหมด ห้องที่ลงวอลเปเปอร์สีครีมนวลตากระจายไปด้วยลายดวงดาวและเดือนเสี้ยวสีฟ้าเทางามตา เข้ากับสีม่านทำด้วยผ้าไหมสีเทาอ่อน
กระจ่างขึ้นด้วยลายดอกสีขาวที่กระจายตัวอยู่ทั่วไป เสียงถอนใจเมื่อคิดได้ว่า เขาจะแต่งเช่นไรก็ไม่เกี่ยวกับเธอ
“คิดอะไรครับ ทานอาหารก่อน กำลังร้อน ๆ ”
“กำลังคิดว่า น่าจะจดลิขสิทธิ์ตกแต่งห้องไว้ไม่ให้ใครเลียนแบบ” เอ่ยพลางมองสบตา ตาที่แดงกล่ำเมื่อวาน ดูสดใส ไม่มีเงื่อนงำจนปาลิดาก้ม
หน้ามองจานอาหาร
“คิดมากไปเอง ไร้สาระ” เสียงเอ่ยเบาๆ วรชิตหัวเราะ
“ดีขึ้นมากแล้วนี่คะ เห็นทีแรกนึกว่าจะไม่รอด” เอ่ยประชดด้วยความขัดใจกับเสียงหัวเราะนั่น เขายิ้มเลื่อนจานอาหารและแก้วน้ำให้ จานกระเบื้อง
เนื้อดีสีดำ ช้อนเมื่อสัมผัสก็เดาราคาได้ โต๊ะไม้มะค่าสีสวย ลายไม้ชัดเจนปูทับด้วยกระจก เก้าอี้นั่งรองด้วยเบาะลายสก๊อดสีเดียวกับห้องเธอ
“ขอบคุณนะครับ ไม่ได้คุณเมื่อวานผมคงตายอย่างที่คุณว่า” คำพูดตรง ๆ ไม่มีเสียงเอ่ยแบบตีรวนแต่น้ำเสียงมีเพียงความรู้สึกขอบคุณ เขาตื่นมา
วิสัยนอนในชุดนอนของวรชิต พอตื่นเรื่องราวเมื่อวานที่เล่าโดยวิสัย เขารู้สึกซาบซึ้งใจ เขาดูเธอไม่ผิด คนอย่างปาลิดาแข็งนอกแต่อ่อนในจิตใจดีงาม
“ข้อเท้าเมื่อเช้าไปหาหมอ เขาเลยใส่เฝือกอ่อนให้ มันไม่ฉีกขาดเพียงแค่เอ็นอักเสบแต่ต้องระวังครับ”
เสียงรายงานเหมือนกำลังส่งการบ้านให้คุณครู ปาลิดาลากลับเมื่อกินอาหารเที่ยงแล้ว สายตามองมาทางวิสัยเป็นเชิงบังคับให้ดูแลกัน เขาผงกศีรษะ
ปาลิดารีบกลับห้อง ไม่ต้องมาสนิทกันนัก ดีหรือไม่จะคบเป็นเพื่อนไหมยังต้องใช้เวลา เพราะเหตุนี้ปาลิดาจึงพยายามทิ้งระยะห่างไว้
ที่ห้องวรชิต... “ฉันถามนายจริง ๆ นะ นายสนใจคุณปาลิดาใช่ไหม” สายตาแบบต้องการเค้นเอาคำตอบของวิสัย เสียงถอนใจก่อนให้คำตอบ
“คุณปาลิดาเป็นคนดี คงไม่แปลกที่ฉันจะคบเธอเป็นเพื่อน”
“นายจะคบแค่เพื่อนคงไม่ยาก แต่หากต้องการเดินต่อจากจุดของคำว่าเพื่อน ตรงนั้นล่ะยาก เธอห่วงใยนายจริง ทีท่าดูแลนายอ่อนโยน ฉันมอง
ฉันยังชอบเธอเลย แต่รับรองไม่แย่งนายแน่ ที่ยากสุดคือเธอต้องใช้เวลา ยิ่งเธอหวั่นไหว เธอยิ่งจะพยายามห่างนายคอยดูสิ”