Cr. Youtube
เงื่อนรักกามเทพ... Cupid Knot (20) หรือว่าจะหายไปอีกคน
วรชิตยังไม่ออกมาจากห้องผ่าตัด ท่าทางวิสัยเป็นกังวลและห่วงเพื่อนรักเห็นได้ชัดเจน ปาลิดาตรงเข้าไปแตะมือเขาเบา ๆ “ทำใจดี ๆ ไว้นะ
คะ คุณวรชิตเป็นคนดีพระย่อมคุ้มครอง” พูดออกไปแล้วอดใจหายไม่ได้ ณภัทรเป็นคนดีเช่นกันแต่เขาทำบุญมาเพียงเท่านั้นหรือไงนะ ถึงเวลาทุกชีวิต
ต่างต้องอำลาโลกกลม ๆ ใบนี้ไปตามวาระ ดวงตาร้อนผ่าวความรู้สึกสับสน ไม่ใช่ความผิดของวรชิตที่ทำให้ปาลิดาสูญเสียคนที่รักไป แต่เขารู้สึกผิด
เขาทำหลายอย่างเหมือนดั่งต้องการชดเชย แต่ในยามนี้ความเป็นความตายคาบเกี่ยวกันครึ่งต่อครึ่ง
การผ่าตัดดำเนินไปหลายชั่วโมง แล้วหมอก็ออกมาคุยกับวิสัย ชุดพยาบาลมารับเขาเข้าไปดูแลที่ห้องไอซียู “เรื่องอื่นของคุณวรชิตไม่มีปัญหา
ยกเว้นการผ่าตัดสมอง เราเป็นทีมแพทย์ผ่าตัดสมองที่ดีที่สุดในโรงพยาบาลนี้ แต่หมอไม่สามารถคาดเดาได้ว่าผลจะออกมาเป็นเช่นใด หลายรายนอน
เป็นเจ้าชายนิทรา บางรายหายอย่างอัศจรรย์ คนไข้ส่วนหนึ่งอยู่ต่อได้ไม่นานก็เสียชีวิต ผมบอกข้อมูลทั้งหมดให้ทราบแล้ว เราจะคอยระวังและสังเกต
อาการที่ห้องไอซียู พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ครับ” วิสัยทรุดตัวลงนั่งพร้อมปาลิดาเหมือนหมดกำลังใจ ทำไมโลกนี้โหดร้ายนัก
“คู่กรณีล่ะคะคุณวิสัย” เสียงแตกพร่าเอ่ยขึ้นอาการวิตกและห่วงใยปรากฏชัดเจน
“สามีภรรยา...สูงอายุแล้ว ตายในที่เกิดเหตุครับ ผมยังไม่กล้าบอกน้องสาววรชิต เพราะเขมกรตั้งครรภ์อยู่ รอดูอีกสักคืนแล้วค่อยว่ากัน”
“ดึกมากแล้วฉันคงต้องกลับก่อน”
สันทานขับรถมาส่งถึงที่พัก “พี่ปาครับอย่ากังวลเลย เราเป็นห่วงมากเกินไป ใช่ว่าจะช่วยอะไรได้” สันทานอยากจะพูดว่า...วรชิตเป็นแค่คนรู้จัก
เท่านั้น แต่ก็หยุดไว้ไม่เอ่ยสิ่งใดต่อ
“กลับเถอะ พี่ปาไม่เป็นอะไรหรอกแค่ห่วงใยเท่านั้น”
“ครับ”
สายน้ำเย็นที่ไหลชโลมผ่านยามอาบน้ำ ไม่ช่วยให้ความคิดฟุ้งซ่านในใจปาลิดาลดลงเลย พอเถอะวรชิตเป็นเพียงคนรู้จักเท่านั้น...เสียงในหัว
ดังขึ้น เธออดนึกย้อนไปไม่ได้ สภาพเส้นสายระโยงระยาง ถุงเลือดข้างเตียงที่ใช้รองรับเลือดที่คั่งค้างไหลออกจากร่างกายของวรชิต ท่อช่วยหายใจ
คิ้วเข้ม ดวงตาปิดสนิทลมหายใจแผ่วเบา ใบหน้าหล่อนั้นดูซีดเซียว สภาพของเขาทำให้ปาลิดาได้คิด ความตายของลูกและณภัทรคงดีแล้ว ไม่เช่น
นั้นความเป็นความตายที่คาบเกี่ยวกันอยู่เช่นกรณีของวรชิตคงทำให้หัวใจเธอยิ่งปวดร้าวกว่า เธอคงทนดูคนที่รักสองคนหายใจแผ่ว ทรมานกว่าจะจบ
ชีวิตลง...เสียงถอนใจยาว ปาลิดานอนไม่หลับพลิกไปมาจนต้องลุกมากินยาที่หมอให้มาแล้วหลับไป
เธอหลับไปไม่นาน...ปาลิดาก็ฝันเห็นวรชิต ที่ยังนอนบนเตียง ปรือตาขึ้นมองเธอแล้วกล่าวลา “ผมต้องไปแล้ว ผมขอโทษที่อยู่เป็นเพื่อนคุณ
อีกไม่ได้”
“ไม่นะ นายจะไปไหนไม่ได้ตราบใดที่ยังชดเชยให้ฉันไม่หมด ต้องอยู่ต่อนะ ๆ ” เสียงท้ายคล้ายเสียงครวญ ในหัวใจร่ำไห้สับสน มือจับมือวรชิต
ไว้ไม่ยอมปล่อย เธอสะดุ้งตื่นเหงื่อท่วมกายหยาดน้ำตายังค้างที่แก้มนวล หรือเขาจะต้องจากไปจึงมากล่าวลาเช่นในความฝันเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น...
”ปา ๆ เหรอ เป็นอะไรโทรมาเอาตอนนี้เพิ่งตีสี่เอง มีอะไรหรือเปล่า” เสียงเครือพูดเพียงให้กันติชามาหาที่คอนโดฯ
“คุณไปเถอะปาลิดาอาจมีเรื่องร้อนใจอะไร ไม่งั้นคงไม่โทรมาเวลานี้แน่” สามีเข้าใจในสายสัมพันธ์ของสองคนดี ในยามเดือดร้อนต่างฝ่ายต่าง
ต้องการกันและกันเป็นเช่นนี้มานานแล้ว
เสียงกดกริ่งดังเป็นดนตรีเบา ๆ ปาลิดาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เธอโผไปเปิดประตู
“กัน ๆ ”
“ปาเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น ท่าทางเหมือนจะร้องไห้ ใครไม่สบายเหรอปา” กันติชารอจนเพื่อนเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอนั่งลงแล้วเล่าเรื่องราวที่เกิดกับ
วรชิตและความฝันให้กันติชาฟัง น้ำตาคลอ จะทำอย่างไรดีหนอ...
กันติชาเคยพูดคำนี้กับย่าเล็กของเธอ ย่าเอ่ยว่าคนเรามาประสบพบกันด้วยบาปกรรมเก่า หรือบุญบารมีที่สร้างมาด้วยกัน ย่าให้ความเห็นเรื่อง
ปาลิดากับวรชิตว่าทั้งคู่เคยทำบุญร่วมกันมา
“เขาเป็นแค่คนรู้จักนะปา แต่เอาเถอะวันนี้วันหยุด กันจะขับรถพาไปดูอาการเขาก่อนก็แล้วกันนะ”
กันติชาและเพื่อนสะดุดกับคำว่า...
“แค่คนรู้จัก” เพราะในใจแล้วทั้งคู่ไม่เคยคิดเลยว่า คนแค่รู้จักคนนี้ทำให้สองสาวเป็นห่วงได้มากมาย เสียงถอนใจ
พร้อมกัน
เกือบถึงห้องไอซียู...เสียงร่ำไห้ของสาวที่กำลังท้อง เธอตัวอ่อนจนสามีและวิสัยต้องเข้าประคอง ยิ่งทำให้สองสาวตกใจหน้าสลด เพียงคืนเดียว
เขาก็จากไปแล้วหรือ โอ้ชีวิตช่างเปราะบางอะไรเช่นนี้...สองสาวนั่งตรงข้ามหน้าห้องไอซียูได้ยินเสียงสะอื้นแล้วปวดใจ
“พี่ชายเขมเป็นคนดี ทำไม ๆ ถึงเกิดเรื่องแบบนี้ เรื่องราวที่เกิดกับพี่ยังไม่เพียงพอหรือไง พี่ของเขมต้องตกนรกทั้งเป็นเมื่อแต่งงานไป ทุกครั้งที่
โทรคุยพี่มีแต่ปลอบโยนเขม เขมรู้ค่ะว่าเขาน่ะแสนทรมานและทนทุกข์มากมายที่แต่งงานไปกับพันวา” เสียงสะอื้นถี่
“ทำใจให้ดีไว้นะ พี่เชื่อว่าอย่างไรเสียคนดีอย่างวรชิตไม่ตายจากไปง่าย ๆ แน่”
“กว่าจะให้เราเยี่ยมก็ต้องเจ็ดโมง เวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน น่าสงสารคุณเขมนะ” ปาลิดาพยักหน้า เห็นน้องสาวเขาซึ่งผูกพันกันมากเจ็บปวดหัวใจปานนี้ ปาลิดาสัมผัสได้ว่าความปวดร้าวแทบหัวใจสลายมันเป็นเช่นใด
เธอลุกขึ้นเดินตรงไปที่เขมกร วิสัยลุกขึ้นให้ปาลิดานั่งข้าง ๆ อ้อมแขนปาลิดากอดเขมกรไว้ “คุณต้องเข้มแข็งนะคะ คุณต้องห่วงตัวเองและลูก
ก่อน คุณวรชิตต้องไม่เป็นอะไร เขายังมีเรื่องที่ต้องดูแลรับผิดชอบดิฉันอยู่ตามที่เขาสัญญากับสามีฉัน” แววตามุ่งมั่น อ้อมแขนอบอุ่น ช่วยให้เสียงสะอื้น
แผ่วลง
ได้เวลาเข้าเยี่ยม...ทุกคนมีสีหน้าตกใจไม่มีคนไข้ในห้อง เตียงว่างเปล่า เกิดอะไรขึ้น ปาลิดาเข้ามาไม่คิดว่าสิ่งที่เห็นเบื้องหน้าจะเหลือเพียง
ห้องว่างเปล่า ความว่างเปล่ากระชากความรู้สึกเธอได้ถึงเพียงนี้...ไม่นะเขายังไม่ตาย หรือเขาตายแล้วเพิ่งเคลื่อนย้ายศพ หากเป็นเช่นนั้นทำไมไม่มี
ใครติดต่อวิสัย ความคิดเพิ่งจบลงพร้อมเสียงโทรศัพท์ของวิสัยดังขึ้น... “โอ้พระเจ้า! ”
*** หรือพี่จาก ไปแล้ว เราแคล้วคลาด
ไยพิฆาต เข่นฆ่า ให้อาสัญ
ชีวิตหนึ่ง จากจร หายลับพลัน
ใครคนนั้น...ที่เคยดีมีน้ำใจ
ชายคนหนึ่ง ที่พักพิง ได้อบอุ่น
ใจยังวุ่น ไยเหว่ว้า เป็นไฉน
ยามพบเจอ คิดว่าเธอ คนห่างไกล
เป็นฉันใด แสนสลด หมดแรงใจ***
เงื่อนรักกามเทพ Cupid Knot (20) หรือว่าจะหายไปอีกคน
Cr. Youtube
เงื่อนรักกามเทพ... Cupid Knot (20) หรือว่าจะหายไปอีกคน
วรชิตยังไม่ออกมาจากห้องผ่าตัด ท่าทางวิสัยเป็นกังวลและห่วงเพื่อนรักเห็นได้ชัดเจน ปาลิดาตรงเข้าไปแตะมือเขาเบา ๆ “ทำใจดี ๆ ไว้นะ
คะ คุณวรชิตเป็นคนดีพระย่อมคุ้มครอง” พูดออกไปแล้วอดใจหายไม่ได้ ณภัทรเป็นคนดีเช่นกันแต่เขาทำบุญมาเพียงเท่านั้นหรือไงนะ ถึงเวลาทุกชีวิต
ต่างต้องอำลาโลกกลม ๆ ใบนี้ไปตามวาระ ดวงตาร้อนผ่าวความรู้สึกสับสน ไม่ใช่ความผิดของวรชิตที่ทำให้ปาลิดาสูญเสียคนที่รักไป แต่เขารู้สึกผิด
เขาทำหลายอย่างเหมือนดั่งต้องการชดเชย แต่ในยามนี้ความเป็นความตายคาบเกี่ยวกันครึ่งต่อครึ่ง
การผ่าตัดดำเนินไปหลายชั่วโมง แล้วหมอก็ออกมาคุยกับวิสัย ชุดพยาบาลมารับเขาเข้าไปดูแลที่ห้องไอซียู “เรื่องอื่นของคุณวรชิตไม่มีปัญหา
ยกเว้นการผ่าตัดสมอง เราเป็นทีมแพทย์ผ่าตัดสมองที่ดีที่สุดในโรงพยาบาลนี้ แต่หมอไม่สามารถคาดเดาได้ว่าผลจะออกมาเป็นเช่นใด หลายรายนอน
เป็นเจ้าชายนิทรา บางรายหายอย่างอัศจรรย์ คนไข้ส่วนหนึ่งอยู่ต่อได้ไม่นานก็เสียชีวิต ผมบอกข้อมูลทั้งหมดให้ทราบแล้ว เราจะคอยระวังและสังเกต
อาการที่ห้องไอซียู พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ครับ” วิสัยทรุดตัวลงนั่งพร้อมปาลิดาเหมือนหมดกำลังใจ ทำไมโลกนี้โหดร้ายนัก
“คู่กรณีล่ะคะคุณวิสัย” เสียงแตกพร่าเอ่ยขึ้นอาการวิตกและห่วงใยปรากฏชัดเจน
“สามีภรรยา...สูงอายุแล้ว ตายในที่เกิดเหตุครับ ผมยังไม่กล้าบอกน้องสาววรชิต เพราะเขมกรตั้งครรภ์อยู่ รอดูอีกสักคืนแล้วค่อยว่ากัน”
“ดึกมากแล้วฉันคงต้องกลับก่อน”
สันทานขับรถมาส่งถึงที่พัก “พี่ปาครับอย่ากังวลเลย เราเป็นห่วงมากเกินไป ใช่ว่าจะช่วยอะไรได้” สันทานอยากจะพูดว่า...วรชิตเป็นแค่คนรู้จัก
เท่านั้น แต่ก็หยุดไว้ไม่เอ่ยสิ่งใดต่อ
“กลับเถอะ พี่ปาไม่เป็นอะไรหรอกแค่ห่วงใยเท่านั้น”
“ครับ”
สายน้ำเย็นที่ไหลชโลมผ่านยามอาบน้ำ ไม่ช่วยให้ความคิดฟุ้งซ่านในใจปาลิดาลดลงเลย พอเถอะวรชิตเป็นเพียงคนรู้จักเท่านั้น...เสียงในหัว
ดังขึ้น เธออดนึกย้อนไปไม่ได้ สภาพเส้นสายระโยงระยาง ถุงเลือดข้างเตียงที่ใช้รองรับเลือดที่คั่งค้างไหลออกจากร่างกายของวรชิต ท่อช่วยหายใจ
คิ้วเข้ม ดวงตาปิดสนิทลมหายใจแผ่วเบา ใบหน้าหล่อนั้นดูซีดเซียว สภาพของเขาทำให้ปาลิดาได้คิด ความตายของลูกและณภัทรคงดีแล้ว ไม่เช่น
นั้นความเป็นความตายที่คาบเกี่ยวกันอยู่เช่นกรณีของวรชิตคงทำให้หัวใจเธอยิ่งปวดร้าวกว่า เธอคงทนดูคนที่รักสองคนหายใจแผ่ว ทรมานกว่าจะจบ
ชีวิตลง...เสียงถอนใจยาว ปาลิดานอนไม่หลับพลิกไปมาจนต้องลุกมากินยาที่หมอให้มาแล้วหลับไป
เธอหลับไปไม่นาน...ปาลิดาก็ฝันเห็นวรชิต ที่ยังนอนบนเตียง ปรือตาขึ้นมองเธอแล้วกล่าวลา “ผมต้องไปแล้ว ผมขอโทษที่อยู่เป็นเพื่อนคุณ
อีกไม่ได้”
“ไม่นะ นายจะไปไหนไม่ได้ตราบใดที่ยังชดเชยให้ฉันไม่หมด ต้องอยู่ต่อนะ ๆ ” เสียงท้ายคล้ายเสียงครวญ ในหัวใจร่ำไห้สับสน มือจับมือวรชิต
ไว้ไม่ยอมปล่อย เธอสะดุ้งตื่นเหงื่อท่วมกายหยาดน้ำตายังค้างที่แก้มนวล หรือเขาจะต้องจากไปจึงมากล่าวลาเช่นในความฝันเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น...
”ปา ๆ เหรอ เป็นอะไรโทรมาเอาตอนนี้เพิ่งตีสี่เอง มีอะไรหรือเปล่า” เสียงเครือพูดเพียงให้กันติชามาหาที่คอนโดฯ
“คุณไปเถอะปาลิดาอาจมีเรื่องร้อนใจอะไร ไม่งั้นคงไม่โทรมาเวลานี้แน่” สามีเข้าใจในสายสัมพันธ์ของสองคนดี ในยามเดือดร้อนต่างฝ่ายต่าง
ต้องการกันและกันเป็นเช่นนี้มานานแล้ว
เสียงกดกริ่งดังเป็นดนตรีเบา ๆ ปาลิดาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เธอโผไปเปิดประตู
“กัน ๆ ”
“ปาเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น ท่าทางเหมือนจะร้องไห้ ใครไม่สบายเหรอปา” กันติชารอจนเพื่อนเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอนั่งลงแล้วเล่าเรื่องราวที่เกิดกับ
วรชิตและความฝันให้กันติชาฟัง น้ำตาคลอ จะทำอย่างไรดีหนอ...
กันติชาเคยพูดคำนี้กับย่าเล็กของเธอ ย่าเอ่ยว่าคนเรามาประสบพบกันด้วยบาปกรรมเก่า หรือบุญบารมีที่สร้างมาด้วยกัน ย่าให้ความเห็นเรื่อง
ปาลิดากับวรชิตว่าทั้งคู่เคยทำบุญร่วมกันมา
“เขาเป็นแค่คนรู้จักนะปา แต่เอาเถอะวันนี้วันหยุด กันจะขับรถพาไปดูอาการเขาก่อนก็แล้วกันนะ”
กันติชาและเพื่อนสะดุดกับคำว่า... “แค่คนรู้จัก” เพราะในใจแล้วทั้งคู่ไม่เคยคิดเลยว่า คนแค่รู้จักคนนี้ทำให้สองสาวเป็นห่วงได้มากมาย เสียงถอนใจ
พร้อมกัน
เกือบถึงห้องไอซียู...เสียงร่ำไห้ของสาวที่กำลังท้อง เธอตัวอ่อนจนสามีและวิสัยต้องเข้าประคอง ยิ่งทำให้สองสาวตกใจหน้าสลด เพียงคืนเดียว
เขาก็จากไปแล้วหรือ โอ้ชีวิตช่างเปราะบางอะไรเช่นนี้...สองสาวนั่งตรงข้ามหน้าห้องไอซียูได้ยินเสียงสะอื้นแล้วปวดใจ
“พี่ชายเขมเป็นคนดี ทำไม ๆ ถึงเกิดเรื่องแบบนี้ เรื่องราวที่เกิดกับพี่ยังไม่เพียงพอหรือไง พี่ของเขมต้องตกนรกทั้งเป็นเมื่อแต่งงานไป ทุกครั้งที่
โทรคุยพี่มีแต่ปลอบโยนเขม เขมรู้ค่ะว่าเขาน่ะแสนทรมานและทนทุกข์มากมายที่แต่งงานไปกับพันวา” เสียงสะอื้นถี่
“ทำใจให้ดีไว้นะ พี่เชื่อว่าอย่างไรเสียคนดีอย่างวรชิตไม่ตายจากไปง่าย ๆ แน่”
“กว่าจะให้เราเยี่ยมก็ต้องเจ็ดโมง เวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน น่าสงสารคุณเขมนะ” ปาลิดาพยักหน้า เห็นน้องสาวเขาซึ่งผูกพันกันมากเจ็บปวดหัวใจปานนี้ ปาลิดาสัมผัสได้ว่าความปวดร้าวแทบหัวใจสลายมันเป็นเช่นใด
เธอลุกขึ้นเดินตรงไปที่เขมกร วิสัยลุกขึ้นให้ปาลิดานั่งข้าง ๆ อ้อมแขนปาลิดากอดเขมกรไว้ “คุณต้องเข้มแข็งนะคะ คุณต้องห่วงตัวเองและลูก
ก่อน คุณวรชิตต้องไม่เป็นอะไร เขายังมีเรื่องที่ต้องดูแลรับผิดชอบดิฉันอยู่ตามที่เขาสัญญากับสามีฉัน” แววตามุ่งมั่น อ้อมแขนอบอุ่น ช่วยให้เสียงสะอื้น
แผ่วลง
ได้เวลาเข้าเยี่ยม...ทุกคนมีสีหน้าตกใจไม่มีคนไข้ในห้อง เตียงว่างเปล่า เกิดอะไรขึ้น ปาลิดาเข้ามาไม่คิดว่าสิ่งที่เห็นเบื้องหน้าจะเหลือเพียง
ห้องว่างเปล่า ความว่างเปล่ากระชากความรู้สึกเธอได้ถึงเพียงนี้...ไม่นะเขายังไม่ตาย หรือเขาตายแล้วเพิ่งเคลื่อนย้ายศพ หากเป็นเช่นนั้นทำไมไม่มี
ใครติดต่อวิสัย ความคิดเพิ่งจบลงพร้อมเสียงโทรศัพท์ของวิสัยดังขึ้น... “โอ้พระเจ้า! ”
*** หรือพี่จาก ไปแล้ว เราแคล้วคลาด
ไยพิฆาต เข่นฆ่า ให้อาสัญ
ชีวิตหนึ่ง จากจร หายลับพลัน
ใครคนนั้น...ที่เคยดีมีน้ำใจ
ชายคนหนึ่ง ที่พักพิง ได้อบอุ่น
ใจยังวุ่น ไยเหว่ว้า เป็นไฉน
ยามพบเจอ คิดว่าเธอ คนห่างไกล
เป็นฉันใด แสนสลด หมดแรงใจ***