เงื่อนรักกามเทพ Cupid Knot (28) กับวันดีๆ อีกวันหนึ่ง Happy Birthday

Cr.Youtube

เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (28) กับวันดี ๆ อีกวันหนึ่ง...Happy Birthday
 
          งานเริ่มต้นและจบลงจนค่ำมืดทุกวัน “พี่ปากลับเถอะครับมืดแล้วเดี๋ยวขับไปส่งหน้าคอนโดฯ ครับ”
          “ได้สิ รอพี่เก็บของเข้าที่ก่อนนะสันทาน”
          “วันหยุดไปเที่ยวกับคุณกันสนุกไหมครับ”
          “เอ่อ ๆ...สนุกสิจ๊ะ แล้วเราพาแฟนไปไหนล่ะ” เสียงเธอตะกุกตะกักเหมือนแมวขโมยกินปลาย่าง
          “กลับไปบ้านผมที่อ่างทอง อากาศเริ่มเย็นในตอนเช้า แต่พอแดดจ้าก็ร้อนเหมือนเดิม ได้กลับบ่อยครับเพราะไม่ไกลกรุงเทพ วันหลังพี่ปาว่าง
ไปด้วยกันนะครับ” ปาลิดาพยักหน้ารับคำเชิญ
 
          ตลอดอาทิตย์ที่ยุ่ง ทำงานจนตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต...ในเย็นวันศุกร์ ปาลิดาอาบน้ำเสร็จนั่งดูทีวีได้ไม่นาน เธออดคิดไม่ได้ว่าเพื่อนบ้านคน
นั้นเป็นอย่างไรบ้างนะ...กลับมาหรือยัง ทำอะไรอยู่ เธอเป็นห่วงเขา ส่วนวรชิตล่ะ...คิดถึงกันบ้างไหมหนอ

          ความคิดยังไม่ทันจางหายเสียงกดกริ่งดังขึ้น “ผมเองครับ...ผมซื้อข้าวเหนียวมะม่วง เจ้านี้อร่อยมาให้คุณปาด้วยเชิญที่ห้องครับ”
ไม่ต้องบอกก็ได้ว่าผมเอง ฉันทั้งเห็นและได้ยินเสียงคุณจากจอมอนิเตอร์ แถมฉันก็ไม่เอ๋อจนจำนายไม่ได้เพิ่งไปเที่ยวกันอยู่ ปาลิดาออกจะตกใจใน
ความคิดเกเรของเธอ เขามาอย่างสุภาพ นี่เราเริ่มหงุดหงิดในใจ เพียงแค่ไม่เจออาทิตย์เดียว แย่จังเหลวไหลใหญ่แล้ว เธอคว้าเสื้อปิยาม่าสวมทับ อด
ที่จะหันมามองตัวเองในกระจกก่อนเปิดประตูออกมา
          เขายิ้มเห็นฟันเรียงสวย ไรหนวดยังเขียว เพิ่งโกนเสร็จ กลิ่นโคโลญจน์จาง ๆ เสื้อยืดสีขาว กางเกงเลสีกรมท่า
          “ไม่ดีกว่าเดี๋ยวปาไปเอามากินที่ห้องนะคะ”
          “ผมใส่จานไว้ครับยังอุ่นอยู่ ทานก่อนแล้วค่อยกลับยังไม่ดึกเลยนะครับ” ช่างปะไร เอาจานมาแล้วคืนให้ก็จบ...คิดได้เท่านี้ก็ต้องใจอ่อนด้วยสีหน้า
ยินดีที่ได้พบเธอ แววตาสดใส...โธ่ ๆ ปาลิดาทำอย่างไรดีนะ
 
          เขากดรหัสเปิดประตู ผู้รออยู่อีกคนคือเขมกร “สวัสดีค่ะพี่ปา”
          “สวัสดีค่ะ เป็นไงท้องกี่เดือนแล้วคะ” ปาลิดาเห็นสีหน้าแววตาไม่ผิดกันเลยกับพี่ชายเมื่อครู่ อาการดีใจที่ได้เจอปาลิดา เธอเดินเข้าไปกอดเขมกร
          “หกเดือนแล้วค่ะ ไปตรวจมาเสร็จเรียบร้อย เขมขอมานอนเป็นเพื่อนพี่ชิต สามีก็มาส่งที่นี่เลยค่ะ”
          “หมอบอกว่าหลานชายผมแข็งแรงดีครับ”
          “ว้าว! ได้ลูกชายดีจัง คุณลุงคงเห่อน่าดู” เธอหันไปสบตา
          บทสนทนากับข้าวเหนียวมะม่วงน้ำดอกไม้แสนอร่อย จบด้วยชาเขียวร้อน
          “พรุ่งนี้เขมกับครอบครัวจะไปทำบุญวันเกิดพี่ชิต คุณปาไปด้วยไหมคะ”
          “พี่ปาไม่แน่ใจค่ะเพราะนัดกับพี่กันไว้รอให้พี่คุยกับเพื่อนก่อนนะคะ...สุขสันต์วันเกิดค่ะคุณวรชิต” “ขอบคุณครับ”
          “นั่งดูประเพณีลอยกระทงสวย ๆ ก่อนนะคะ แล้วค่อยกลับ” เขมกรมองสาวสวยคนเก่งอย่างปาลิดาและพี่ชาย วูบหนึ่งของความคิด...ช่างเหมาะสมเหลือเกิน
         
          ทุกคนย้ายมุมไปที่หน้าทีวี ประเพณียี่เป็งทางแถบพื้นที่ล้านนางดงามด้วยขบวนกระทง สีสันยามค่ำคืน และการติดตั้งประทีปโคมไฟ ต้นอ้อยและ
ชักตุงผ้าลายสวยบนพื้นขาวขึ้นหน้าบ้านเรือน ถวายดอกไม้เป็นพุทธบูชา “ยี่แปลว่าสอง เป็งหมายถึงจันทราเต็มดวงสว่างงาม วันเพ็ญเดือนสองซึ่งตรง
กับภาคกลางคือวันเพ็ญเดือนสิบสองครับ” สองสาวดูความงามของโคมไฟที่ปักตั้งรอบบริเวณลอยกระทง ผู้คนหลั่งไหลไปตามคูเมืองเชียงใหม่ และลำ
น้ำปิงที่มีน้ำเต็มตลิ่ง กับคำบรรยายทั้งในและนอกจอพาเพลิดเพลิน
          “ดูสิคะกระทงสาย ที่จังหวัดตากสวยจังเลย” ภาพประเพณีลอยกระทง ถ่ายทำจากพื้นที่ต่าง ๆ ในเมืองไทย
          “อือ! พี่เคยไปทำข่าวสมัยเพิ่งเข้าวงการ สนุกมากเลยค่ะ เห็นว่าสวย ๆ ทางทีวี คนไปทำข่าวได้สัมผัสของจริงกับบรรยากาศงดงามได้อารมณ์
มากเลย” ความหลังกับความสุขในวัยใส แววตาสุขใจที่เหลือบแลไปสบกับวรชิตที่มองอยู่ด้วยสายตาปลื้มใจ
          “เป็นไงคะ แววตาปลื้มเหมือนไปเองเลยนะคะ” ปาลิดาเอ่ยเป็นนัยประชดเอากับเขา
          “ผมชอบมองสายตาที่เปี่ยมสุขของคุณ มันวับวาวระยิบไหว”
เขมกรมองคนนั้นทีคนนี้ที...โอ้สวรรค์! พี่ชิตไม่เคยเอ่ยคำหวานกับใครเลยแม้แต่กับพันวา เกิดอะไรขึ้นแน่ระหว่างที่เธอวิ่งเข้าออกตรวจครรภ์ ดูแลแม่สา
มีที่ไม่แข็งแรงนัก...อย่าบอกนะว่าทั้งสองมีใจเอื้ออาทรต่อกัน ครั้งอดีตที่วรชิตบวช เวลาแวะไปทำบุญเขามักเล่าถึงปาลิดากับเพื่อนที่มาทำบุญและเจอ
กันอย่างบังเอิญให้น้องสาวฟังบ่อย ๆ เขมกรเริ่มไม่มั่นใจกับนิยายเรื่องนี้เสียแล้ว  บังเอิญหรือลิขิตสวรรค์ที่พาเขาทั้งสองมาพบกันที่วัด วัดในกรุงเทพ
กว่าสี่ร้อยกว่าแห่งยากนักจักเจอกันได้
 
          “เป็นไงจ๊ะ เพื่อนรัก ช่วงนี้มีน้ำมีนวล ใบหน้าสดใสจังเลย กันไม่ค่อยได้มาหามัวแต่ยุ่งโน่นนี่ คิดถึงกันบ้างหรือเปล่า” กันติชาเอ่ยและสวมกอด
เพื่อนอย่างที่เคยทำ
          “คิดถึงสิ...ไม่เคยทำตัวว่างให้ปาเลย อยากคุยจะแย่ แล้วนี่คุณสามีสบายดีนะ”
          “สบายมาก รายนั้นกินอยู่ง่ายเป็นผู้รับฟังที่ดี เขาพูดเยอะตอนสอนหนังสือ พอกลับมากันเล่าเรื่องอะไรเขาชอบฟังออก”
          “ฮือ! พูดให้อิจฉานะ”
          “เอ! ใครน่าอิจฉากว่ากันนะ ข่าวลอยมาว่าปาลิดาไม่ค่อยว่างต้องช่วยใครคนหนึ่งดูแลใครอีกคนหนึ่ง”
          “เผี้ยะ” เสียงตีเบา ๆ ที่แขนกันติชา แบบโกรธแต่สายตาปาลิดากลับสดใส เพื่อนหัวเราะอย่างสนุก
          “พูดมาเลย ใครให้ข่าวเธอยะหล่อน”
          “รู้น่า พาใครไปเที่ยวสัตหีบจนคนสัตหีบถึงกับโทรมาให้ช่วยเป็นหูเป็นตาให้หน่อย”
          “ต้องมาดูแลอะไร ปาโตแล้วนะ”
          “งั้นเหรอ นั้นไงหลบตาเชียว” กันติชายังไม่หยุดแหย่เพื่อนรัก 
          “หยุดได้แล้ว ไปกันเถอะปาหิวแล้วนะ” ปาลิดาหาทางเปลี่ยนเรื่อง ไยไหวหวั่นหรือเธอเริ่มพันผูกห่วงใยชายหนุ่มคนนั้นเข้าแล้ว...บ้าจริง
 
          “สั่งอาหารมาก้มหน้าก้มตากินใหญ่เลยนะ คุยกันบ้างสิ” ปาลิดาวางช้อนพลางถอนใจ
          “ก็ได้ ปาไปหาพี่ไกรกับคุณวรชิตก็เท่านั้น”
          “นายนั้นเป็นเด็กในปกครองหรือไงต้องกระเตงกันไปถึงสัตหีบ” ปาลิดาเล่าให้เพื่อนฟังว่าไม่มีใครอยู่ด้วย ขี้เกียจมานั่งห่วงเลยพาไปด้วย...
          “อือฮึ!” ใจจริงกันติชาสัมผัสได้ถึงความสุขใจของปาลิดา ความปวดร้าวแห่งการสูญเสียเลือนจาง ความสดใสเข้ามาแทนที่เป็นสิ่งที่กันติชากับพี่
ไกรเห็นตรงกัน
          “ปาเดี๋ยวแวะหาซื้อของวันเกิดให้คุณเผชิญหน่อยนะ”
          “อ้อ! อาทิตย์หน้าวันเกิดอาจารย์ใช่ ๆ นี่ถ้าไม่บอกลืมแน่ อาทิตย์ที่ผ่านมายุ่งเหลือเกินจนหมดแรง” “ปาลืมยังไม่เป็นไร ดีที่กันไม่ลืมเพราะมัน
ขึ้นเตือนทางไลน์ หาให้ทุกปี เขาคงเหมือนกับกันนะไม่รู้จะหาอะไรแล้ว” กันติชาบ่น พลางมือก็หยิบเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีสวย...สีฟ้าเทา มีลายตรงสีเทา
เข้ม
          “หรือจะเป็นตัวนี้ก็สวยนะกันสีเปลือกมังคุดลายสีม่วงอ่อน” ปาลิดาหยิบมาให้เพื่อนเลือก ในใจคิดถึงคนเกิดวันนี้คงไปทำบุญที่วัดซึ่งตัวเคยบวชแน่
จะน้อยใจไหมนะที่เธอปฏิเสธไป 
          “วันนี้วันเกิดคุณวรชิต เขาชวนไปทำบุญแต่ปาปฏิเสธ”
          “อ้าว! ไม่บอกกันล่ะจะได้ไปทำบุญก่อนได้นะ...เสียดาย” กันติชาอมยิ้มด้วยคิดว่าปาลิดาคงรู้สึกไม่ดีแน่ สองสาวคบกันนานมองหน้าก็รู้ใจ
          “เอาอย่างนี้เย็นนี้ปาก็เลือกขนมเค้กไปให้ ส่วนกันจะซื้อดอกไม้ดีไหม ไหน ๆ ก็มีคอนโดฯ อยู่ชั้นเดียวกันจะได้ฝากดูแลปาด้วยไง”
          “ล้อเล่นใช่ไหม ทั้งของที่จะให้เขาวันเกิด กับฝากดูแลปาน่ะ...ดูแลตัวเองให้ได้ก่อนเถอะนะ” ปาลิดาขว้างคอนใส่ ลงท้ายก็ได้ของตามต้องการ
         
          เสียงกดกริ่งหน้าห้อง... “เชิญครับ” ท่าทางกระตือรือร้น
          “อ้าว! น้องเขมล่ะคะ” ปาลิดาขมวดคิ้ว
          “คุณแม่สามีน้ำตาลขึ้นต้องแอดมิดฯ เข้าโรงพยาบาล ผมเลยให้น้องกลับไปดูแลครอบครัวเธอน่ะครับ”
          “งั้นคุณก็ไม่ได้ไปทำบุญหรือคะ”
          “ไปครับอยู่คุยกับหลวงพ่อด้วย เย็นนี้กะจะไปทานข้าวด้วยแต่เธอต้องกลับซะก่อน”
          “สุขสันต์วันเกิดค่ะ จำกันติชาได้ไหมคะ” เพื่อนปาลิดาเอ่ยพร้อมยื่นช่อดอกไม้ให้
          “จำได้ครับ เห็นทีแรกยังคิดอยู่ว่าคุ้นหน้า ขอบคุณคุณกันครับ”
          “ของปามีชอกโกแล็ตเค้กมาค่ะ”
          “ผมนึกว่าต้องอุ่นอาหารกล่องทานคนเดียวแน่ แต่โชคดีที่พบทั้งสองคน เชิญที่ห้องรับแขก ผมจะเตรียมจานกับช้อนให้ครับ”
          “กันสั่งอาหารมาให้ดีกว่า มีร้านเพื่อนเขาเอามาส่งให้ได้อาหารอร่อยด้วย” ปาลิดาช่วยเขาจัดอาหารลงจาน จัดชุดกินข้าวสามชุดที่โต๊ะอาหาร
เสียงเพลงบรรเลง Happy Birthday...จากโทรศัพท์มือถือปาลิดา
         
          ค่ำคืนที่เดียวดายของวรชิต กลับมาครื้นเครงอีกครั้งพร้อมสองสาวที่คุ้นเคย ความรู้สึกดี ๆ เปล่งประกายออกมาทางแววตา อาหารฝรั่งทั้งสเต็กหมู
และสเต็กปลากับสลัดน้ำใสในชามแก้วลายสวยใบใหญ่สีสันผักสด พริกหวาน แตงกวา มะเขือเทศเชอรี และแครอทดูน่ากิน
          “ไปเที่ยวสัตหีบสนุกไหมคะ”
          “สนุกและมีความสุขมากเลยครับ” สีหน้าเพื่อนสาวที่ดูห่วงใยเมื่อรู้ว่าวรชิตถูกปล่อยให้อยู่คนเดียว กลับมาสดใสเมื่อลงมือกินอาหารอร่อยร่วมกัน
          “ก่อนเรามาถึงคุณทำอะไรอยู่หรือคะ”
          “ผมนั่งดูหนังเพิ่งจบ และกำลังคิดว่าจะกินอะไรดี”
          “ไม่เหงาหรือคะ วันสำคัญต้องอยู่คนเดียวอย่างนี้” กันติชาถามแล้วลอบมองปาลิดา สีหน้ารู้สึกผิดและเห็นใจเขาชัดเจนเหลือเกิน เธอจำได้เมื่อ
ครั้งเขาอยู่คนเดียวนั่งชันเข่าใช้สองมือโอบขาไว้ตาเหม่อลอย กันติชาเห็นอาการที่เพื่อนแสดงออกโดยไม่รู้ว่าโดนผู้ช่วยผู้ปกครองแอบมองอยู่ เธอ
ยอมรับว่าหนักใจ...ปาเอ๋ยปา
         
          “เรื่องเหงาไม่เท่าไร เพียงแค่คว้าง ๆ อยู่ครู่หนึ่งเมื่อเขมต้องไป ผมเลยอาบน้ำก่อนแล้วดูหนังสนุกเรื่องหนึ่งจบ คุณปากับคุณก็มาพอดี”
          “ดีใจใช่ไหมล่ะ กันรู้นะ” กันติชายังจี้ถามไม่ปล่อยจำเลย เขายิ้มกว้างแววตาระยิบไหวอย่างคนมีความสุข...ปาลิดามองแล้วยิ้มก็น่าหรอกนะวัน
เกิดอยู่คนเดียว หากปกติคงไม่มีเวลานึกถึงวัน ๆ นี้เพราะ แต่ละวันทำงานตั้งแต่เช้าจรดเย็น เคยได้ยินวิสัยเล่าว่าหากงานเร่งถึงกับนอนที่ออฟฟิศเลย
 
            วันเกิด คนเกิดมา ฟ้าลิขิต
            ส่วนชีวิต ที่คงเหลือ เผื่อให้ฝัน
            ฝันอยากเป็น เป็นเช่นใด ใจเจริดพลัน
            แล้วมุ่งมั่น เดินก้าวสู่ ประตูชัย