Cr. Youtube
เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (25) ใกล้ชิด
หมอนัดวันเสาร์เช้าเมื่อได้ปรึกษากับทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ รวมทั้งวิสัยและปาลิดา การใช้คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าไม่จำเป็น การที่คนไข้ทำ MRI
ไปแล้ว บอกได้ว่าไม่มีสมองส่วนใดเสียหาย และจากการตรวจอีกครั้งที่บ่งชี้ว่าเขากำลังดีขึ้น
“พวกเราคิดว่าสิ่งที่เกิดคือการสูญเสียความจำชั่วขณะ จะไม่เกิดบ่อย จะลดลงเมื่อคนไข้อาการทั่วไปดีขึ้นและแข็งแรง พวกคุณต้องช่วยกันดูแล
ใส่ใจคุณวรชิตให้มาก เขาต้องการความมั่นใจและกำลังใจ” หมอมองมาที่วิสัยและปาลิดา...เอาล่ะงานเข้าแล้วเรา
“ทำไมต้องเป็นฉันด้วย...แปลก” แม้เสียงพูดของเธอเอ่ยเพียงเบา ๆ แต่สายตาวิชิตมองมาเหมือนไร้ที่ยึดเหนี่ยว...
“เอ่อ! ค่ะ ฉันจะช่วยดูแลคุณวิชิตอีกคน จนกว่าจะหายเป็นปกติ” ปาลิดาไม่ใจดำ ให้ช่วยก็ได้ แต่เมื่อใดที่หายเป็นปกติก็คือจบ
“อีกอย่างหนึ่งการที่เขาได้ไปไหนมาไหนกับคุณสองคนจะช่วยฟื้นฟูความสามารถของเขาได้ดีทีเดียวครับ”
ปาลิดาเบิกตาและอ้าปากเป็นครู่...นั่นหมายความว่าทั้งวิสัยและเธอมีหน้าที่พาเด็กชายวรชิตไปไหนมาไหนด้วยเพื่อเพิ่มศักยภาพ ขีดความ
สามารถเขาให้กลับมาดีโดยเร็ว... “โอ้พระเจ้า! ”
รถขับกลับมาที่คอนโดฯ ...ระหว่างทางคือความเงียบ วิสัยไม่มีปัญหาเพราะวรชิตเข้าไปที่ออฟฟิศก็ทำงานได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ เพราะงานที่ทำเป็น
ส่วนหนึ่งในชีวิตเขาและเขารักงานนี้มาก แต่บางครั้งที่วิสัยต้องแวะไปหาแม่และดูแลเจ้าสัวที่ป่วยด้วยโรคหลายโรคล่ะ ปาลิดาจะช่วยดูแลเพื่อนเขา
ได้ไหม
“ผมว่าคงไม่ต้องรบกวนคุณปาหรอกนะครับ ถ้าไม่มีวิสัยอยู่ด้วยผมอยู่ในห้องไม่ออกไปไหนก็คงไม่มีปัญหา ในห้องมีหนังสือมากมายผม
ชอบอ่าน” เสียงที่ทำลายความเงียบ หนักแน่น แววตามั่นคงจนทำให้ปาลิดาประหลาดใจ
“วันหยุด...ปามีเวลาจะแวะไปที่ห้องให้บ่อยนะคะ” เสียงพูดขึ้นด้วยรู้สึกผิดกับความเงียบในรถที่ทำให้คนกลางอย่างวรชิตต้องคิดหาทางออกเอง
ว่าไปก็ไม่เลวเมื่ออยู่ที่ห้องก็ไม่หายไปไหนแล้วสินะ...ปาลิดาออกอาการโล่งใจก่อนจะผละจากกันที่หน้าห้องวรชิตแล้วกลับห้องตัว
อาบน้ำเสร็จ เปิดเพลงแล้วเทน้ำส้มสดมาดื่ม ในความรู้สึกโล่งใจเพียงครู่ ใจกลับไปคิดถึงเรื่องสาระพันสิ่ง...ไม่ละ ๆ ปัญหาใครเอามารกหัว
แล้วตัวเองก็หมดความสุขกันพอดี วันลาพักร้อนสองสามวัน แวะไปหาพี่ไกรที่สัตหีบดีกว่า...ปาลิดาวางแผน แล้วเตรียมเข้านอน แต่ก็ไม่หลับ
“เอาเถอะแวะไปดูอีกที”
“อ้าว! คุณวิสัยกลับไปแล้วหรือคะ”
“ครับ เขารอจนผมอาบน้ำทานข้าวแล้วบอกว่าคืนนี้ต้องไปนอนเฝ้าไข้คุณแม่” ปาลิดาเดินไปเปิดตู้เย็นดู มีของกิน มีนมกล่อง มีน้ำผลไม้ ผลไม้
สดและน้ำแร่แช่ไว้มากพอสมควร วิสัยแม้จะดูยุ่ง ๆ แต่เขาไม่ละเลยที่จะจัดหาข้าวของมาให้เพื่อน เธอปิดตู้เย็นหันมายิ้มกับเจ้าของห้อง...
“เขาห่วงผมเหมือนผมห่วงเขานั้นแหละ ตอนรับงานเมืองนอกมีอยู่ช่วงหนึ่งเขาป่วยเป็นภูมิแพ้ ผมก็คอยดูแลเขา เรารักกันมากครับ” เรื่องราว
บอกเล่าตรง ๆ สายตาเหมือนวนเวียนอบอุ่นอยู่กับความผูกพันนั้น สีหน้าปาลิดาสดชื่นตามไปกับความสัมพันธ์นั้นด้วย หัวใจที่ตั้งใจว่าจะไม่ยุ่งมัน
ยวบยาบเหมือนสำลี ช่างน่าอ่อนใจเสียจริง
“แล้วผู้ช่วยพยาบาลจะกลับมาเมื่อไรคะ”
“อ้อ! กลับมาไม่ได้แล้วครับ คุณแม่เธอไม่สบาย แต่ไม่ต้องห่วงหรอกครับผมไม่ออกไปไหนแน่นอน” เขาสบตาอย่างมั่นใจ แววตาใสซื่อจนใจ
ปาลิดาอดสงสารเขาไม่ได้ สองหรือสามวันต่อจากวันนี้ ที่นี่คือที่ซึ่งเขาจะกินและนอนไม่ไปไหนด้วย เพราะกลัวว่าตัวเองจะจำอะไรไม่ได้...โธ่ ๆ ๆ
เสียงคร่ำครวญในใจปาลิดา
“ไม่เป็นไรค่ะ ปาจะพาไปเที่ยวนะคะ” ใบหน้าระรื่นมีความหวัง รอยยิ้มกว้างช่างน่ามองนัก เอาเถอะ ฉันขอเป็นแม่ชีเทเรซาสักสองสามวันคงได้
บุญโขอยู่นะ...ปาลิดาสรุปในใจ
“มานี่ค่ะ ยังไม่ดึก มานั่งอ่านหนังสือกันดีกว่า” เขาเดินไปหยิบหนังสือ
ท่องเที่ยวไปตามเส้นทางสายไหม เล่มนี่สนุกครับ เขานั่งลงใกล้ ๆ ได้
กลิ่นอ่อนของโคโลนจ์
“นี่คือเส้นทางการค้าสมัยโบราณที่ยาวที่สุดก่อตั้งในสมัยราชวงศ์ฮั่น รัชสมัยพระเจ้าจักรพรรดิ์ฮั่นอู่ตี้ สมัยก่อนพ่อค้าใช้ม้าเป็นพาหนะขนสินค้า”
“อ้าว! ไม่ใช้รถบรรทุกละคะ” ปาลิดาแกล้งเอ่ย
“เอ! สมัยก่อนไม่มีครับ ม้าและลาเป็นสัตว์ที่อดทนและขนของหนัก ขึ้นลงตามภูเขา หรือทางแคบได้”
“ใช่เนาะสมัยก่อนจะมีรถบรรทุกได้ไง ปานี้โง่จริง ๆ ”
“คุณปาฉลาด ใจดี มีน้ำใจ ไม่โง่หรอกครับ ที่ถามแกล้งผมใช่ไหม” ตามองสบตาสวยตรง ๆ ไม่มีแววเจ้าชู้แต่ไยใจเธอหวั่นหรือเขานั่งชิดเธอ
เกินไป สุดจะเข้าใจหัวใจดวงนี้ได้
เรื่องราวทั้งอ่านและเล่าอย่างสนุก กับชี้ให้ดูเส้นทางสายไหมที่เริ่มมีในราชวงศ์ฮั่น จากจีนขยายสู่อินเดีย ยุโรป และชุมชนชาวอาหรับ
“มันน่าอัศจรรย์มากนะคุณปา เกิดการติดต่อค้าขายและการผสมผสานกันทางอารยะธรรมและวิวัฒนาการต่าง ๆ มากมาย”
“คุณเล่าสนุกจัง” ปาลิดาพูดจากใจจริง
“การอ่านทำให้คนฉลาดครับผมจำได้พ่อพูดกับเราสองพี่น้องเสมอ บ้านเรามีหนังสือให้อ่านมากมาย”
“ดีค่ะที่คุณถึงรักการอ่าน ปาจะกลับละ ถ้าง่วงก็อย่าลืมแปรงฟันก่อนนะคะ สวดมนต์แล้วนอนฝันดี พรุ่งนี้ปาจะพาไปเที่ยว...โอเคนะ”
“ครับ ขอบคุณที่มาอยู่เป็นเพื่อน”
ปาลิดาในชุดเสื้อยืดสีมะนาว กางเกงยีนห้าส่วน รองเท้าผ้าลายสวย มาเคาะประตูแต่เช้า “คนเปิดประตูหน้าใส เพื่อนเขาสอนให้ใช้ที่โกนหนวด
ใบหน้าเกลี้ยงเกลา เสื้อยืดสีขาว กางเกยีน รองเท้าผ้าใบ เป้ และแว่นกันแดด เขาส่งกระติกกาแฟร้อนให้ ของเขามีแบบเดียวกันใส่ไว้ในตาข่ายข้าง
ซ้ายของเป้และขวดน้ำ
รถของกันติชาที่ทิ้งไว้เผื่อใช้งานในยามนี้ หญิงสาวขับเข้าทางหลวง ตะวันดวงโตลอยตัวเจิดจ้าบนฟ้าใส อากาศสดชื่น กับกรุ่นกลิ่นกาแฟที่ริน
ส่งให้ปาลิดา “ไปถึงสัตหีบ ปาจะสอนคุณขับรถ ความจริงก็ขับได้อยู่แล้ว แค่ให้คุ้นเคยมากขึ้นนะคะ” เขาพยักหน้าสบตาสวย เธอคนนี้คงเป็นเพื่อนรัก
อีกคนของเขา แม้บางทีเธอมีทีท่ารำคาญ แต่ตลอดเวลาเธอให้ความใส่ใจและห่วงไยเขาเสมอ สายตาคมมองใบหน้าสวยที่สวมแว่นกันแดด เธอระมัด
ระวังแม้จะจิบกาแฟในถ้วยไปด้วย...
“อ้า! ความสุขที่ต่างมีกันและกัน กับอากาศดีในยามเช้า...ขอบคุณสวรรค์ที่เขามีเธออยู่เคียงข้าง”...ชายหนุ่มคิดคำนึง
การเดินทางกับคนรู้ใจ เป็นไปอย่างราบรื่น ปาลิดาคิดไม่ออกหากเขาคือวรชิตที่มีอาการปกติ เราจะเป็นเพื่อนกันได้ไหมนะ นึกถึงยามที่เขาบวช
ทีท่าเคร่งครัด คำพูดชัดเจน การสอนนำมาจากหลวงพ่อเจ้าอาวาสและการได้เข้าถึงศาสนา ทุกคำล้วนแต่เอ่ยถึงความเป็นจริงที่เกิดบนโลกนี้ การยึด
ไว้ว่าเป็นของเรา เมื่อมันหายไปจึงมีแต่ความทุกข์ กับตอนที่พบกันที่คอนโดฯ ความคงเส้นคงวาอย่างสุภาพ หน้าตาหล่อแต่ไม่เรี่ยราดหวานไปทั่ว ออกจะระวังตัวด้วยซ้ำ ก็ดีหมดนี่นะ...ปาลิดาสรุป
“ง่วงไหมครับ แวะดื่มกาแฟหรือทานอะไรก่อนเข้าที่พักดีไหม”
“ไม่ง่วงค่ะ คิดอะไรเพลินไปหน่อย ปาว่าเราแวะทานอาหารที่ร้านข้างหน้าดีกว่านะคะ พี่ไกร...พี่ชายปาเคยพามา อาหารอร่อย ราคาไม่แพงนัก”
ทั้งปูม้าตัวใหญ่สด ๆ กับน้ำจิ้มรสจัดจ้านกลมกล่อม กุ้งราดกระเทียมพริกไทตัวใหญ่ ปลากะพงราดซอสสามรส และผัดผักรวม “สั่งเยอะเลยครับ
เห็นตัวเพรียว ๆ อย่างนี้กินเก่งเหมือนกัน” เขาเอ่ยจบแล้วยิ้มคล้ายหยอกล้อ
“ปากินคนเดียวที่ไหน คุณก็อร่อยใช่ไหมเห็นตักข้าวเพิ่ม” เสียงหัวเราะสดใสประสานกัน
“นี่ถ้ากันติชาไม่ติดไปเยี่ยมญาติกับคุณเผชิญ คงได้สั่งล้นโต๊ะแน่” เขาทำหน้าฉงน “คุณเผชิญตัวใหญ่กินจุอยู่แล้ว แต่คุณกับคุณกัน ไม่น่ากินจุ”
“ถ้าได้พักและอาหารอร่อยก็เบรกไม่อยู่หรอกค่ะ” พนักงานยกน้ำใส่ขันเงิน มีมะนาวลอยอยู่มาให้ล้างมือพร้อมผ้าแห้งเช็ด
“เช็คบิลด้วยครับน้อง” ปาลิดามองเฉย ๆ ดูว่าเขาจะทำอย่างไร ดูรายการแล้วเอาเงินสดออกมา
“ฮือ! ถูกด้วยเก่งจังใช้เงินเป็นแล้ว เช็ครายการอาหาร มีวางทิปอีกต่างหาก” ปาลิดาเอ่ยด้วยความทึ่ง “จะพาไปเที่ยวบ่อย ๆ จะได้ช่วยฟื้นความจำ
หายไวไงคะ”
“ถ้าผมหายแล้ว คุณปายังเป็นเพื่อนสนิทผมหรือเปล่านะ” เขาถามออกไปแต่ไม่มองหน้า ท่าทางครุ่นคิด
“ทั้งหมดคือความทรงจำที่ดีมาก ผมมีความสุขใจ จะจดจำไว้ตลอดไป” เอ่ยแล้วมองสาวสวยด้วยรอยยิ้มกว้าง...หายไว ๆ เถอะ ฉันจะได้ไม่ต้อง
พาคุณตระเวนไปด้วยกันอย่างนี้ ความคิดนี้ดูจะชะงักไป
เมื่อมีคำถามในใจว่าจริงเช่นนั้นหรือ
เงื่อนรักกามเทพ Cupid Knot (25) ใกล้ชิด
Cr. Youtube
เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (25) ใกล้ชิด
หมอนัดวันเสาร์เช้าเมื่อได้ปรึกษากับทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ รวมทั้งวิสัยและปาลิดา การใช้คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าไม่จำเป็น การที่คนไข้ทำ MRI
ไปแล้ว บอกได้ว่าไม่มีสมองส่วนใดเสียหาย และจากการตรวจอีกครั้งที่บ่งชี้ว่าเขากำลังดีขึ้น
“พวกเราคิดว่าสิ่งที่เกิดคือการสูญเสียความจำชั่วขณะ จะไม่เกิดบ่อย จะลดลงเมื่อคนไข้อาการทั่วไปดีขึ้นและแข็งแรง พวกคุณต้องช่วยกันดูแล
ใส่ใจคุณวรชิตให้มาก เขาต้องการความมั่นใจและกำลังใจ” หมอมองมาที่วิสัยและปาลิดา...เอาล่ะงานเข้าแล้วเรา
“ทำไมต้องเป็นฉันด้วย...แปลก” แม้เสียงพูดของเธอเอ่ยเพียงเบา ๆ แต่สายตาวิชิตมองมาเหมือนไร้ที่ยึดเหนี่ยว...
“เอ่อ! ค่ะ ฉันจะช่วยดูแลคุณวิชิตอีกคน จนกว่าจะหายเป็นปกติ” ปาลิดาไม่ใจดำ ให้ช่วยก็ได้ แต่เมื่อใดที่หายเป็นปกติก็คือจบ
“อีกอย่างหนึ่งการที่เขาได้ไปไหนมาไหนกับคุณสองคนจะช่วยฟื้นฟูความสามารถของเขาได้ดีทีเดียวครับ”
ปาลิดาเบิกตาและอ้าปากเป็นครู่...นั่นหมายความว่าทั้งวิสัยและเธอมีหน้าที่พาเด็กชายวรชิตไปไหนมาไหนด้วยเพื่อเพิ่มศักยภาพ ขีดความ
สามารถเขาให้กลับมาดีโดยเร็ว... “โอ้พระเจ้า! ”
รถขับกลับมาที่คอนโดฯ ...ระหว่างทางคือความเงียบ วิสัยไม่มีปัญหาเพราะวรชิตเข้าไปที่ออฟฟิศก็ทำงานได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ เพราะงานที่ทำเป็น
ส่วนหนึ่งในชีวิตเขาและเขารักงานนี้มาก แต่บางครั้งที่วิสัยต้องแวะไปหาแม่และดูแลเจ้าสัวที่ป่วยด้วยโรคหลายโรคล่ะ ปาลิดาจะช่วยดูแลเพื่อนเขา
ได้ไหม
“ผมว่าคงไม่ต้องรบกวนคุณปาหรอกนะครับ ถ้าไม่มีวิสัยอยู่ด้วยผมอยู่ในห้องไม่ออกไปไหนก็คงไม่มีปัญหา ในห้องมีหนังสือมากมายผม
ชอบอ่าน” เสียงที่ทำลายความเงียบ หนักแน่น แววตามั่นคงจนทำให้ปาลิดาประหลาดใจ
“วันหยุด...ปามีเวลาจะแวะไปที่ห้องให้บ่อยนะคะ” เสียงพูดขึ้นด้วยรู้สึกผิดกับความเงียบในรถที่ทำให้คนกลางอย่างวรชิตต้องคิดหาทางออกเอง
ว่าไปก็ไม่เลวเมื่ออยู่ที่ห้องก็ไม่หายไปไหนแล้วสินะ...ปาลิดาออกอาการโล่งใจก่อนจะผละจากกันที่หน้าห้องวรชิตแล้วกลับห้องตัว
อาบน้ำเสร็จ เปิดเพลงแล้วเทน้ำส้มสดมาดื่ม ในความรู้สึกโล่งใจเพียงครู่ ใจกลับไปคิดถึงเรื่องสาระพันสิ่ง...ไม่ละ ๆ ปัญหาใครเอามารกหัว
แล้วตัวเองก็หมดความสุขกันพอดี วันลาพักร้อนสองสามวัน แวะไปหาพี่ไกรที่สัตหีบดีกว่า...ปาลิดาวางแผน แล้วเตรียมเข้านอน แต่ก็ไม่หลับ
“เอาเถอะแวะไปดูอีกที”
“อ้าว! คุณวิสัยกลับไปแล้วหรือคะ”
“ครับ เขารอจนผมอาบน้ำทานข้าวแล้วบอกว่าคืนนี้ต้องไปนอนเฝ้าไข้คุณแม่” ปาลิดาเดินไปเปิดตู้เย็นดู มีของกิน มีนมกล่อง มีน้ำผลไม้ ผลไม้
สดและน้ำแร่แช่ไว้มากพอสมควร วิสัยแม้จะดูยุ่ง ๆ แต่เขาไม่ละเลยที่จะจัดหาข้าวของมาให้เพื่อน เธอปิดตู้เย็นหันมายิ้มกับเจ้าของห้อง...
“เขาห่วงผมเหมือนผมห่วงเขานั้นแหละ ตอนรับงานเมืองนอกมีอยู่ช่วงหนึ่งเขาป่วยเป็นภูมิแพ้ ผมก็คอยดูแลเขา เรารักกันมากครับ” เรื่องราว
บอกเล่าตรง ๆ สายตาเหมือนวนเวียนอบอุ่นอยู่กับความผูกพันนั้น สีหน้าปาลิดาสดชื่นตามไปกับความสัมพันธ์นั้นด้วย หัวใจที่ตั้งใจว่าจะไม่ยุ่งมัน
ยวบยาบเหมือนสำลี ช่างน่าอ่อนใจเสียจริง
“แล้วผู้ช่วยพยาบาลจะกลับมาเมื่อไรคะ”
“อ้อ! กลับมาไม่ได้แล้วครับ คุณแม่เธอไม่สบาย แต่ไม่ต้องห่วงหรอกครับผมไม่ออกไปไหนแน่นอน” เขาสบตาอย่างมั่นใจ แววตาใสซื่อจนใจ
ปาลิดาอดสงสารเขาไม่ได้ สองหรือสามวันต่อจากวันนี้ ที่นี่คือที่ซึ่งเขาจะกินและนอนไม่ไปไหนด้วย เพราะกลัวว่าตัวเองจะจำอะไรไม่ได้...โธ่ ๆ ๆ
เสียงคร่ำครวญในใจปาลิดา
“ไม่เป็นไรค่ะ ปาจะพาไปเที่ยวนะคะ” ใบหน้าระรื่นมีความหวัง รอยยิ้มกว้างช่างน่ามองนัก เอาเถอะ ฉันขอเป็นแม่ชีเทเรซาสักสองสามวันคงได้
บุญโขอยู่นะ...ปาลิดาสรุปในใจ
“มานี่ค่ะ ยังไม่ดึก มานั่งอ่านหนังสือกันดีกว่า” เขาเดินไปหยิบหนังสือ ท่องเที่ยวไปตามเส้นทางสายไหม เล่มนี่สนุกครับ เขานั่งลงใกล้ ๆ ได้
กลิ่นอ่อนของโคโลนจ์
“นี่คือเส้นทางการค้าสมัยโบราณที่ยาวที่สุดก่อตั้งในสมัยราชวงศ์ฮั่น รัชสมัยพระเจ้าจักรพรรดิ์ฮั่นอู่ตี้ สมัยก่อนพ่อค้าใช้ม้าเป็นพาหนะขนสินค้า”
“อ้าว! ไม่ใช้รถบรรทุกละคะ” ปาลิดาแกล้งเอ่ย
“เอ! สมัยก่อนไม่มีครับ ม้าและลาเป็นสัตว์ที่อดทนและขนของหนัก ขึ้นลงตามภูเขา หรือทางแคบได้”
“ใช่เนาะสมัยก่อนจะมีรถบรรทุกได้ไง ปานี้โง่จริง ๆ ”
“คุณปาฉลาด ใจดี มีน้ำใจ ไม่โง่หรอกครับ ที่ถามแกล้งผมใช่ไหม” ตามองสบตาสวยตรง ๆ ไม่มีแววเจ้าชู้แต่ไยใจเธอหวั่นหรือเขานั่งชิดเธอ
เกินไป สุดจะเข้าใจหัวใจดวงนี้ได้
เรื่องราวทั้งอ่านและเล่าอย่างสนุก กับชี้ให้ดูเส้นทางสายไหมที่เริ่มมีในราชวงศ์ฮั่น จากจีนขยายสู่อินเดีย ยุโรป และชุมชนชาวอาหรับ
“มันน่าอัศจรรย์มากนะคุณปา เกิดการติดต่อค้าขายและการผสมผสานกันทางอารยะธรรมและวิวัฒนาการต่าง ๆ มากมาย”
“คุณเล่าสนุกจัง” ปาลิดาพูดจากใจจริง
“การอ่านทำให้คนฉลาดครับผมจำได้พ่อพูดกับเราสองพี่น้องเสมอ บ้านเรามีหนังสือให้อ่านมากมาย”
“ดีค่ะที่คุณถึงรักการอ่าน ปาจะกลับละ ถ้าง่วงก็อย่าลืมแปรงฟันก่อนนะคะ สวดมนต์แล้วนอนฝันดี พรุ่งนี้ปาจะพาไปเที่ยว...โอเคนะ”
“ครับ ขอบคุณที่มาอยู่เป็นเพื่อน”
ปาลิดาในชุดเสื้อยืดสีมะนาว กางเกงยีนห้าส่วน รองเท้าผ้าลายสวย มาเคาะประตูแต่เช้า “คนเปิดประตูหน้าใส เพื่อนเขาสอนให้ใช้ที่โกนหนวด
ใบหน้าเกลี้ยงเกลา เสื้อยืดสีขาว กางเกยีน รองเท้าผ้าใบ เป้ และแว่นกันแดด เขาส่งกระติกกาแฟร้อนให้ ของเขามีแบบเดียวกันใส่ไว้ในตาข่ายข้าง
ซ้ายของเป้และขวดน้ำ
รถของกันติชาที่ทิ้งไว้เผื่อใช้งานในยามนี้ หญิงสาวขับเข้าทางหลวง ตะวันดวงโตลอยตัวเจิดจ้าบนฟ้าใส อากาศสดชื่น กับกรุ่นกลิ่นกาแฟที่ริน
ส่งให้ปาลิดา “ไปถึงสัตหีบ ปาจะสอนคุณขับรถ ความจริงก็ขับได้อยู่แล้ว แค่ให้คุ้นเคยมากขึ้นนะคะ” เขาพยักหน้าสบตาสวย เธอคนนี้คงเป็นเพื่อนรัก
อีกคนของเขา แม้บางทีเธอมีทีท่ารำคาญ แต่ตลอดเวลาเธอให้ความใส่ใจและห่วงไยเขาเสมอ สายตาคมมองใบหน้าสวยที่สวมแว่นกันแดด เธอระมัด
ระวังแม้จะจิบกาแฟในถ้วยไปด้วย...
“อ้า! ความสุขที่ต่างมีกันและกัน กับอากาศดีในยามเช้า...ขอบคุณสวรรค์ที่เขามีเธออยู่เคียงข้าง”...ชายหนุ่มคิดคำนึง
การเดินทางกับคนรู้ใจ เป็นไปอย่างราบรื่น ปาลิดาคิดไม่ออกหากเขาคือวรชิตที่มีอาการปกติ เราจะเป็นเพื่อนกันได้ไหมนะ นึกถึงยามที่เขาบวช
ทีท่าเคร่งครัด คำพูดชัดเจน การสอนนำมาจากหลวงพ่อเจ้าอาวาสและการได้เข้าถึงศาสนา ทุกคำล้วนแต่เอ่ยถึงความเป็นจริงที่เกิดบนโลกนี้ การยึด
ไว้ว่าเป็นของเรา เมื่อมันหายไปจึงมีแต่ความทุกข์ กับตอนที่พบกันที่คอนโดฯ ความคงเส้นคงวาอย่างสุภาพ หน้าตาหล่อแต่ไม่เรี่ยราดหวานไปทั่ว ออกจะระวังตัวด้วยซ้ำ ก็ดีหมดนี่นะ...ปาลิดาสรุป
“ง่วงไหมครับ แวะดื่มกาแฟหรือทานอะไรก่อนเข้าที่พักดีไหม”
“ไม่ง่วงค่ะ คิดอะไรเพลินไปหน่อย ปาว่าเราแวะทานอาหารที่ร้านข้างหน้าดีกว่านะคะ พี่ไกร...พี่ชายปาเคยพามา อาหารอร่อย ราคาไม่แพงนัก”
ทั้งปูม้าตัวใหญ่สด ๆ กับน้ำจิ้มรสจัดจ้านกลมกล่อม กุ้งราดกระเทียมพริกไทตัวใหญ่ ปลากะพงราดซอสสามรส และผัดผักรวม “สั่งเยอะเลยครับ
เห็นตัวเพรียว ๆ อย่างนี้กินเก่งเหมือนกัน” เขาเอ่ยจบแล้วยิ้มคล้ายหยอกล้อ
“ปากินคนเดียวที่ไหน คุณก็อร่อยใช่ไหมเห็นตักข้าวเพิ่ม” เสียงหัวเราะสดใสประสานกัน
“นี่ถ้ากันติชาไม่ติดไปเยี่ยมญาติกับคุณเผชิญ คงได้สั่งล้นโต๊ะแน่” เขาทำหน้าฉงน “คุณเผชิญตัวใหญ่กินจุอยู่แล้ว แต่คุณกับคุณกัน ไม่น่ากินจุ”
“ถ้าได้พักและอาหารอร่อยก็เบรกไม่อยู่หรอกค่ะ” พนักงานยกน้ำใส่ขันเงิน มีมะนาวลอยอยู่มาให้ล้างมือพร้อมผ้าแห้งเช็ด
“เช็คบิลด้วยครับน้อง” ปาลิดามองเฉย ๆ ดูว่าเขาจะทำอย่างไร ดูรายการแล้วเอาเงินสดออกมา
“ฮือ! ถูกด้วยเก่งจังใช้เงินเป็นแล้ว เช็ครายการอาหาร มีวางทิปอีกต่างหาก” ปาลิดาเอ่ยด้วยความทึ่ง “จะพาไปเที่ยวบ่อย ๆ จะได้ช่วยฟื้นความจำ
หายไวไงคะ”
“ถ้าผมหายแล้ว คุณปายังเป็นเพื่อนสนิทผมหรือเปล่านะ” เขาถามออกไปแต่ไม่มองหน้า ท่าทางครุ่นคิด
“ทั้งหมดคือความทรงจำที่ดีมาก ผมมีความสุขใจ จะจดจำไว้ตลอดไป” เอ่ยแล้วมองสาวสวยด้วยรอยยิ้มกว้าง...หายไว ๆ เถอะ ฉันจะได้ไม่ต้อง
พาคุณตระเวนไปด้วยกันอย่างนี้ ความคิดนี้ดูจะชะงักไป เมื่อมีคำถามในใจว่าจริงเช่นนั้นหรือ