# อย่าหันไปมองคนที่นั่งเบาะหลัง
ปกรณ์เป็นคนขับรถรับจ้างผ่านแอป เขามักรับงานในช่วงกลางคืน เพราะได้ค่าตอบแทนดีกว่ากลางวัน
คืนหนึ่ง เวลาประมาณตีหนึ่ง เขาได้รับงานจากผู้โดยสารหญิงคนหนึ่ง
จุดรับอยู่หน้าสุสานเก่า และจุดส่งอยู่ที่หมู่บ้านห่างออกไปประมาณ 20 กิโลเมตร
เมื่อไปถึงจุดรับ ปกรณ์เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ใต้เสาไฟ
เธอสวมชุดสีดำ ผมยาวปิดใบหน้า และถือกระเป๋าใบเล็ก
หญิงสาวเปิดประตูขึ้นมานั่งเบาะหลังโดยไม่พูดอะไร
ปกรณ์ถามตามปกติ
“ไปที่ไหนครับ”
เธอตอบเบา ๆ ว่า
“ตรงบ้านหลังที่มีต้นโพธิ์ค่ะ”
รถเริ่มเคลื่อนตัว
ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไร จนกระทั่งปกรณ์สังเกตเห็นบางอย่างจากกระจกมองหลัง
ผู้หญิงคนนั้นกำลังนั่งก้มหน้า แต่มีเส้นผมยาว ๆ ห้อยลงมาจนเกือบถึงพื้นรถ
ปกรณ์พยายามไม่สนใจ
จนกระทั่งมีเสียงผู้หญิงกระซิบขึ้นมาจากเบาะหลัง
“พี่คะ... อย่าหันมามองหนูนะ”
ปกรณ์สะดุ้งและถามว่า
“ทำไมครับ”
เธอตอบว่า
“เพราะถ้าพี่เห็นหน้าหนู พี่จะไม่อยากไปส่งหนูอีก”
ปกรณ์เริ่มขนลุก แต่ก็ยังขับรถต่อ
เมื่อถึงทางแยก หญิงสาวบอกให้เลี้ยวเข้าถนนเล็ก ๆ ที่ไม่มีไฟส่องทาง
เขาขับเข้าไปได้ไม่นาน ก็เห็นรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน
มีชายคนหนึ่งยืนโบกรถอยู่
ปกรณ์จอดถามว่าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่
ชายคนนั้นมองเข้าไปในรถ แล้วหน้าซีดทันที
“พี่รับใครมาครับ”
ปกรณ์ตอบว่ารับผู้หญิงมาจากหน้าสุสาน
ชายคนนั้นรีบถอยหลัง
“พี่ต้องกลับรถเดี๋ยวนี้ ผู้หญิงคนนั้นตายไปแล้ว!”
ปกรณ์รีบหันกลับไปมองเบาะหลัง
แต่ไม่มีใครอยู่
มีเพียงรอยน้ำเปียกบนเบาะ และกลิ่นดินเปียกโชยออกมา
เขารีบเหยียบคันเร่งกลับไปยังถนนใหญ่
แต่โทรศัพท์กลับมีข้อความจากผู้โดยสารส่งเข้ามา
‘ถึงบ้านแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ’
ปกรณ์งงมาก เพราะยังไม่ได้กดจบงาน
เขาเปิดดูรายละเอียดการเดินทาง และพบว่าระบบระบุว่างานเสร็จสมบูรณ์แล้ว
แต่สิ่งที่ทำให้เขาช็อกคือ ชื่อผู้โดยสารเป็นชื่อของหญิงสาวที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน
เขาจอดรถและรีบโทรหาเพื่อนเพื่อเล่าเรื่องทั้งหมด
เพื่อนถามกลับว่า
“แล้วตอนนี้อยู่ไหน”
ปกรณ์ตอบว่าอยู่บนถนนสายเปลี่ยว
เพื่อนจึงพูดว่า
“ดูเบาะหลังให้ดีนะ”
ปกรณ์ค่อย ๆ มองกระจก
มีผู้หญิงคนเดิมนั่งอยู่ตรงนั้น
แต่คราวนี้เธอไม่ได้ก้มหน้า
เธอกำลังยิ้มให้เขา
แล้วพูดว่า
“พี่คะ... ถึงบ้านหนูแล้ว”
ปกรณ์หันไปมองด้านหน้า
สิ่งที่เห็นคือรถของเขากำลังจอดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง
บ้านหลังนั้นมีต้นโพธิ์ใหญ่ตั้งอยู่หน้าประตู
และมีรูปถ่ายหญิงสาวคนเดิมตั้งอยู่บนโต๊ะหน้าบ้าน
ใต้รูปมีพวงหรีดเก่า ๆ วางอยู่
ปกรณ์ยังไม่ทันได้ทำอะไร ประตูรถด้านหลังกลับเปิดออกเอง
เสียงหญิงสาวกระซิบข้างหูว่า
“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”
จากนั้นเสียงประตูรถก็ปิดดังปัง
ปกรณ์รีบขับรถหนีไปโดยไม่หันกลับมาอีกเลย
แต่หลังจากคืนนั้น ทุกครั้งที่เขารับงานตอนตีหนึ่ง
ระบบจะมีงานหนึ่งเด้งขึ้นมาเสมอ
จุดรับ... หน้าสุสานเก่า
จุดส่ง... บ้านหลังที่มีต้นโพธิ์
และผู้โดยสารใช้ชื่อเดิมทุกครั้ง
อย่าหันไปมองคนที่นั่งเบาะหลัง
ปกรณ์เป็นคนขับรถรับจ้างผ่านแอป เขามักรับงานในช่วงกลางคืน เพราะได้ค่าตอบแทนดีกว่ากลางวัน
คืนหนึ่ง เวลาประมาณตีหนึ่ง เขาได้รับงานจากผู้โดยสารหญิงคนหนึ่ง
จุดรับอยู่หน้าสุสานเก่า และจุดส่งอยู่ที่หมู่บ้านห่างออกไปประมาณ 20 กิโลเมตร
เมื่อไปถึงจุดรับ ปกรณ์เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ใต้เสาไฟ
เธอสวมชุดสีดำ ผมยาวปิดใบหน้า และถือกระเป๋าใบเล็ก
หญิงสาวเปิดประตูขึ้นมานั่งเบาะหลังโดยไม่พูดอะไร
ปกรณ์ถามตามปกติ
“ไปที่ไหนครับ”
เธอตอบเบา ๆ ว่า
“ตรงบ้านหลังที่มีต้นโพธิ์ค่ะ”
รถเริ่มเคลื่อนตัว
ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไร จนกระทั่งปกรณ์สังเกตเห็นบางอย่างจากกระจกมองหลัง
ผู้หญิงคนนั้นกำลังนั่งก้มหน้า แต่มีเส้นผมยาว ๆ ห้อยลงมาจนเกือบถึงพื้นรถ
ปกรณ์พยายามไม่สนใจ
จนกระทั่งมีเสียงผู้หญิงกระซิบขึ้นมาจากเบาะหลัง
“พี่คะ... อย่าหันมามองหนูนะ”
ปกรณ์สะดุ้งและถามว่า
“ทำไมครับ”
เธอตอบว่า
“เพราะถ้าพี่เห็นหน้าหนู พี่จะไม่อยากไปส่งหนูอีก”
ปกรณ์เริ่มขนลุก แต่ก็ยังขับรถต่อ
เมื่อถึงทางแยก หญิงสาวบอกให้เลี้ยวเข้าถนนเล็ก ๆ ที่ไม่มีไฟส่องทาง
เขาขับเข้าไปได้ไม่นาน ก็เห็นรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน
มีชายคนหนึ่งยืนโบกรถอยู่
ปกรณ์จอดถามว่าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่
ชายคนนั้นมองเข้าไปในรถ แล้วหน้าซีดทันที
“พี่รับใครมาครับ”
ปกรณ์ตอบว่ารับผู้หญิงมาจากหน้าสุสาน
ชายคนนั้นรีบถอยหลัง
“พี่ต้องกลับรถเดี๋ยวนี้ ผู้หญิงคนนั้นตายไปแล้ว!”
ปกรณ์รีบหันกลับไปมองเบาะหลัง
แต่ไม่มีใครอยู่
มีเพียงรอยน้ำเปียกบนเบาะ และกลิ่นดินเปียกโชยออกมา
เขารีบเหยียบคันเร่งกลับไปยังถนนใหญ่
แต่โทรศัพท์กลับมีข้อความจากผู้โดยสารส่งเข้ามา
‘ถึงบ้านแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ’
ปกรณ์งงมาก เพราะยังไม่ได้กดจบงาน
เขาเปิดดูรายละเอียดการเดินทาง และพบว่าระบบระบุว่างานเสร็จสมบูรณ์แล้ว
แต่สิ่งที่ทำให้เขาช็อกคือ ชื่อผู้โดยสารเป็นชื่อของหญิงสาวที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน
เขาจอดรถและรีบโทรหาเพื่อนเพื่อเล่าเรื่องทั้งหมด
เพื่อนถามกลับว่า
“แล้วตอนนี้อยู่ไหน”
ปกรณ์ตอบว่าอยู่บนถนนสายเปลี่ยว
เพื่อนจึงพูดว่า
“ดูเบาะหลังให้ดีนะ”
ปกรณ์ค่อย ๆ มองกระจก
มีผู้หญิงคนเดิมนั่งอยู่ตรงนั้น
แต่คราวนี้เธอไม่ได้ก้มหน้า
เธอกำลังยิ้มให้เขา
แล้วพูดว่า
“พี่คะ... ถึงบ้านหนูแล้ว”
ปกรณ์หันไปมองด้านหน้า
สิ่งที่เห็นคือรถของเขากำลังจอดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง
บ้านหลังนั้นมีต้นโพธิ์ใหญ่ตั้งอยู่หน้าประตู
และมีรูปถ่ายหญิงสาวคนเดิมตั้งอยู่บนโต๊ะหน้าบ้าน
ใต้รูปมีพวงหรีดเก่า ๆ วางอยู่
ปกรณ์ยังไม่ทันได้ทำอะไร ประตูรถด้านหลังกลับเปิดออกเอง
เสียงหญิงสาวกระซิบข้างหูว่า
“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”
จากนั้นเสียงประตูรถก็ปิดดังปัง
ปกรณ์รีบขับรถหนีไปโดยไม่หันกลับมาอีกเลย
แต่หลังจากคืนนั้น ทุกครั้งที่เขารับงานตอนตีหนึ่ง
ระบบจะมีงานหนึ่งเด้งขึ้นมาเสมอ
จุดรับ... หน้าสุสานเก่า
จุดส่ง... บ้านหลังที่มีต้นโพธิ์
และผู้โดยสารใช้ชื่อเดิมทุกครั้ง