# ขบวนแห่ที่ไม่มีคนเป็น
ในหมู่บ้านทางภาคอีสานแห่งหนึ่ง ทุกปีจะมีประเพณีแห่บุญบั้งไฟ ชาวบ้านจะรวมตัวกันร้องรำทำเพลงไปตามถนน ก่อนนำบั้งไฟไปจุดเพื่อขอฝน
แต่มีถนนเส้นหนึ่งที่คนในหมู่บ้านไม่เคยใช้เป็นเส้นทางแห่
เพราะเมื่อหลายสิบปีก่อน เคยมีขบวนแห่เกิดอุบัติเหตุ รถบรรทุกบั้งไฟพลิกคว่ำ ทำให้ชาวบ้านเสียชีวิตหลายคน
หลังจากนั้นมีคำสั่งห้ามใช้ถนนเส้นนั้นในวันงานบุญ
ต้นเป็นชายหนุ่มที่กลับมาเยี่ยมบ้านในช่วงเทศกาล เขาไม่เคยเชื่อเรื่องผี และมักล้อเลียนคนเฒ่าคนแก่ว่ากลัวเรื่องไร้สาระ
คืนก่อนวันงาน ต้นออกไปซื้อของที่ตลาด ระหว่างทางกลับบ้าน เขาได้ยินเสียงกลองยาวดังมาจากถนนสายเก่า
ตุ้ม... ตุ้ม... ฉิ่ง... ฉับ...
เขามองไปเห็นขบวนแห่กำลังเดินเข้ามา
ผู้คนในขบวนแต่งกายด้วยชุดพื้นบ้าน ถือธงและฟ้อนรำอย่างสนุกสนาน
ต้นรู้สึกแปลกใจ เพราะถนนสายนี้ไม่มีใครใช้จัดขบวนมานานแล้ว
ชายแก่คนหนึ่งในขบวนเดินเข้ามาหาเขา
“พ่อหนุ่ม มาร่วมขบวนกับพวกเราบ่?”
ต้นหัวเราะแล้วตอบว่า
“ได้ครับ กำลังจะกลับบ้านพอดี”
ชายแก่ยิ้มกว้าง ก่อนยื่นผ้าขาวม้าให้เขาผืนหนึ่ง
“เอาไว้ผูกเอว จะได้เข้าพวกกัน”
ต้นรับผ้ามาแล้วเดินตามขบวนไป
ระหว่างทาง เขาสังเกตว่าคนในขบวนไม่มีใครพูดคุยกันเลย ทุกคนเอาแต่ยิ้มและร้องรำ บางคนมีรอยแผลตามใบหน้า บางคนเดินกะเผลก แต่ไม่มีใครสนใจ
เมื่อขบวนเดินผ่านหน้าบ้านหลังหนึ่ง หญิงชราที่นั่งอยู่หน้าบ้านรีบลุกขึ้นแล้วตะโกน
“อย่าไปกับมัน! นั่นไม่ใช่คน!”
ต้นหันไปมอง แต่ชายแก่กลับคว้าแขนเขาไว้แน่น
“อย่าฟังคนอื่น ขบวนกำลังจะถึงที่แล้ว”
ต้นเริ่มรู้สึกกลัว เขาพยายามเดินออกจากขบวน แต่คนรอบข้างกลับหันมามองเขาพร้อมกัน
ใบหน้าทุกคนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ
เสียงกลองดังหนักขึ้น
ตุ้ม! ตุ้ม! ตุ้ม!
ชายแก่กระซิบข้างหู
“อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว พวกเรารอคนมาแทนมานานมาก”
ต้นสะบัดแขนแล้ววิ่งหนี แต่ไม่ว่าจะวิ่งไปทางไหน เขาก็กลับมาอยู่กลางขบวนเหมือนเดิม
ในที่สุดขบวนก็หยุดลงที่ลานดินริมถนน
ตรงหน้ามีรถบรรทุกเก่าคันหนึ่งจอดอยู่ บนรถเต็มไปด้วยบั้งไฟและเศษไม้ไหม้เกรียม
ต้นมองเห็นป้ายทะเบียนแล้วจำได้ว่าเป็นรถคันเดียวกับที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อหลายสิบปีก่อน
ชายแก่เดินเข้ามาหาเขาอีกครั้ง
“วันนี้เป็นวันครบรอบที่พวกเราตาย พวกเราจะต้องมีคนร่วมขบวนให้ครบ”
ต้นก้มลงมองผ้าขาวม้าที่เอว แล้วพบว่ามันเปลี่ยนเป็นผ้าผืนเก่าที่เปื้อนเลือด
เขารีบแกะออก แต่กลับพบว่ามีมือเย็น ๆ หลายสิบมือจับขาเขาไว้
ทันใดนั้น มีเสียงผู้หญิงตะโกนมาจากท้ายขบวน
“ต้น! อย่ามองพวกมัน!”
เขาหันไปเห็นแม่ของตัวเองยืนอยู่ริมถนน ถือพระเครื่องและร้องไห้
แม่รีบวิ่งเข้ามาดึงเขาออกจากขบวน พร้อมสวดมนต์เสียงดัง
ผู้คนในขบวนเริ่มกรีดร้อง บางคนล้มลง บางคนคลานเข้าหาเขา ก่อนที่ทุกอย่างจะหายไปพร้อมเสียงกลองที่เงียบลง
ต้นกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย
แม่เล่าให้ฟังว่า คืนเกิดอุบัติเหตุเมื่อหลายสิบปีก่อน ปู่ของต้นเป็นหนึ่งในผู้เสียชีวิต และก่อนเสียชีวิตปู่เคยพูดว่า หากขบวนแห่ยังไม่ครบ คนตายจะต้องออกมาตามหาคนเป็น
ต้นถามแม่ว่า
“แล้วทำไมพวกมันถึงเลือกผม?”
แม่มองผ้าขาวม้าที่ต้นถือกลับมา ก่อนหน้าซีดลง
“เพราะผืนนั้นเป็นของปู่ แม่เผามันไปตั้งแต่วันที่ปู่ตายแล้ว”
คืนนั้น ต้นนอนไม่หลับ
จนใกล้รุ่งสาง เขาได้ยินเสียงกลองยาวดังมาจากหน้าบ้าน
ตุ้ม... ตุ้ม... ตุ้ม...
พร้อมเสียงชายแก่ที่คุ้นเคยพูดขึ้นว่า
“หลานเอ๊ย... รอบนี้ปู่มารับเองแล้ว”
ขบวนแห่ที่ไม่มีคนเป็น
ในหมู่บ้านทางภาคอีสานแห่งหนึ่ง ทุกปีจะมีประเพณีแห่บุญบั้งไฟ ชาวบ้านจะรวมตัวกันร้องรำทำเพลงไปตามถนน ก่อนนำบั้งไฟไปจุดเพื่อขอฝน
แต่มีถนนเส้นหนึ่งที่คนในหมู่บ้านไม่เคยใช้เป็นเส้นทางแห่
เพราะเมื่อหลายสิบปีก่อน เคยมีขบวนแห่เกิดอุบัติเหตุ รถบรรทุกบั้งไฟพลิกคว่ำ ทำให้ชาวบ้านเสียชีวิตหลายคน
หลังจากนั้นมีคำสั่งห้ามใช้ถนนเส้นนั้นในวันงานบุญ
ต้นเป็นชายหนุ่มที่กลับมาเยี่ยมบ้านในช่วงเทศกาล เขาไม่เคยเชื่อเรื่องผี และมักล้อเลียนคนเฒ่าคนแก่ว่ากลัวเรื่องไร้สาระ
คืนก่อนวันงาน ต้นออกไปซื้อของที่ตลาด ระหว่างทางกลับบ้าน เขาได้ยินเสียงกลองยาวดังมาจากถนนสายเก่า
ตุ้ม... ตุ้ม... ฉิ่ง... ฉับ...
เขามองไปเห็นขบวนแห่กำลังเดินเข้ามา
ผู้คนในขบวนแต่งกายด้วยชุดพื้นบ้าน ถือธงและฟ้อนรำอย่างสนุกสนาน
ต้นรู้สึกแปลกใจ เพราะถนนสายนี้ไม่มีใครใช้จัดขบวนมานานแล้ว
ชายแก่คนหนึ่งในขบวนเดินเข้ามาหาเขา
“พ่อหนุ่ม มาร่วมขบวนกับพวกเราบ่?”
ต้นหัวเราะแล้วตอบว่า
“ได้ครับ กำลังจะกลับบ้านพอดี”
ชายแก่ยิ้มกว้าง ก่อนยื่นผ้าขาวม้าให้เขาผืนหนึ่ง
“เอาไว้ผูกเอว จะได้เข้าพวกกัน”
ต้นรับผ้ามาแล้วเดินตามขบวนไป
ระหว่างทาง เขาสังเกตว่าคนในขบวนไม่มีใครพูดคุยกันเลย ทุกคนเอาแต่ยิ้มและร้องรำ บางคนมีรอยแผลตามใบหน้า บางคนเดินกะเผลก แต่ไม่มีใครสนใจ
เมื่อขบวนเดินผ่านหน้าบ้านหลังหนึ่ง หญิงชราที่นั่งอยู่หน้าบ้านรีบลุกขึ้นแล้วตะโกน
“อย่าไปกับมัน! นั่นไม่ใช่คน!”
ต้นหันไปมอง แต่ชายแก่กลับคว้าแขนเขาไว้แน่น
“อย่าฟังคนอื่น ขบวนกำลังจะถึงที่แล้ว”
ต้นเริ่มรู้สึกกลัว เขาพยายามเดินออกจากขบวน แต่คนรอบข้างกลับหันมามองเขาพร้อมกัน
ใบหน้าทุกคนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ
เสียงกลองดังหนักขึ้น
ตุ้ม! ตุ้ม! ตุ้ม!
ชายแก่กระซิบข้างหู
“อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว พวกเรารอคนมาแทนมานานมาก”
ต้นสะบัดแขนแล้ววิ่งหนี แต่ไม่ว่าจะวิ่งไปทางไหน เขาก็กลับมาอยู่กลางขบวนเหมือนเดิม
ในที่สุดขบวนก็หยุดลงที่ลานดินริมถนน
ตรงหน้ามีรถบรรทุกเก่าคันหนึ่งจอดอยู่ บนรถเต็มไปด้วยบั้งไฟและเศษไม้ไหม้เกรียม
ต้นมองเห็นป้ายทะเบียนแล้วจำได้ว่าเป็นรถคันเดียวกับที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อหลายสิบปีก่อน
ชายแก่เดินเข้ามาหาเขาอีกครั้ง
“วันนี้เป็นวันครบรอบที่พวกเราตาย พวกเราจะต้องมีคนร่วมขบวนให้ครบ”
ต้นก้มลงมองผ้าขาวม้าที่เอว แล้วพบว่ามันเปลี่ยนเป็นผ้าผืนเก่าที่เปื้อนเลือด
เขารีบแกะออก แต่กลับพบว่ามีมือเย็น ๆ หลายสิบมือจับขาเขาไว้
ทันใดนั้น มีเสียงผู้หญิงตะโกนมาจากท้ายขบวน
“ต้น! อย่ามองพวกมัน!”
เขาหันไปเห็นแม่ของตัวเองยืนอยู่ริมถนน ถือพระเครื่องและร้องไห้
แม่รีบวิ่งเข้ามาดึงเขาออกจากขบวน พร้อมสวดมนต์เสียงดัง
ผู้คนในขบวนเริ่มกรีดร้อง บางคนล้มลง บางคนคลานเข้าหาเขา ก่อนที่ทุกอย่างจะหายไปพร้อมเสียงกลองที่เงียบลง
ต้นกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย
แม่เล่าให้ฟังว่า คืนเกิดอุบัติเหตุเมื่อหลายสิบปีก่อน ปู่ของต้นเป็นหนึ่งในผู้เสียชีวิต และก่อนเสียชีวิตปู่เคยพูดว่า หากขบวนแห่ยังไม่ครบ คนตายจะต้องออกมาตามหาคนเป็น
ต้นถามแม่ว่า
“แล้วทำไมพวกมันถึงเลือกผม?”
แม่มองผ้าขาวม้าที่ต้นถือกลับมา ก่อนหน้าซีดลง
“เพราะผืนนั้นเป็นของปู่ แม่เผามันไปตั้งแต่วันที่ปู่ตายแล้ว”
คืนนั้น ต้นนอนไม่หลับ
จนใกล้รุ่งสาง เขาได้ยินเสียงกลองยาวดังมาจากหน้าบ้าน
ตุ้ม... ตุ้ม... ตุ้ม...
พร้อมเสียงชายแก่ที่คุ้นเคยพูดขึ้นว่า
“หลานเอ๊ย... รอบนี้ปู่มารับเองแล้ว”