“วิน” เป็นพนักงานส่งของที่ต้องเดินทางข้ามจังหวัดเป็นประจำ
คืนหนึ่ง รถของเขาเสียใกล้สถานีรถไฟเก่าที่ปิดใช้งานมานานแล้ว
เขาเดินไปหาที่พักโทรศัพท์ และพบชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งในสถานี
ชายชราสวมเครื่องแบบพนักงานรถไฟเก่า ๆ
วินถามว่า
“ลุงครับ แถวนี้มีที่โทรศัพท์ได้ไหมครับ?”
ชายชราส่ายหน้า
“คืนนี้ไม่มีใครผ่านมาหรอกพ่อหนุ่ม”
วินถามว่า
“แล้วลุงมาทำอะไรที่นี่ครับ?”
ชายชรายิ้ม
“รอรถเที่ยวสุดท้าย”
วินหัวเราะเบา ๆ
“สถานีปิดไปตั้งนานแล้วนะลุง”
ชายชราไม่ตอบ
เขาเพียงมองนาฬิกา แล้วพูดว่า
“อีกสิบนาที รถจะมา”
วินกำลังจะเดินออกไป แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหวูดรถไฟดังมาจากที่ไกล ๆ
เขาหันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ
เพราะรางรถไฟที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ใช้งานมาหลายปีแล้ว
ไม่นานนัก รถไฟขบวนหนึ่งก็ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาจอด
ไม่มีไฟส่องสว่างจากหัวรถจักร
ไม่มีเสียงประกาศ
มีเพียงประตูตู้โดยสารที่เปิดออกเองช้า ๆ
ชายชราลุกขึ้นยืน
“ขึ้นมาสิพ่อหนุ่ม”
วินลังเล
แต่เมื่อมองกลับไปยังถนน เขาพบว่าหมอกหนาทึบปกคลุมทุกอย่างจนมองไม่เห็นทาง
เขาจึงตัดสินใจก้าวขึ้นรถไฟ
ภายในตู้โดยสารมีผู้โดยสารนั่งเรียงกันเงียบ ๆ ทุกคนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเก่าเหมือนคนจากหลายสิบปีก่อน
ไม่มีใครมองหน้าเขา
วินเดินหาที่นั่ง
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า
“พ่อหนุ่มจะกลับบ้านเหรอ?”
“ครับ”
เธอพยักหน้า
“ดีแล้ว รีบกลับเถอะ บ้านเป็นที่เดียวที่คนเราควรกลับไปให้ทัน”
วินไม่เข้าใจ
รถไฟเริ่มเคลื่อนตัว
ผ่านสถานีหนึ่ง
ผ่านทุ่งนา
ผ่านสะพานที่เต็มไปด้วยหมอก
จนกระทั่งมีเสียงประกาศดังขึ้น
“สถานีถัดไป...บ้าน”
วินขมวดคิ้ว
ไม่มีสถานีชื่อบ้านอยู่ในเส้นทางนี้
เขาหันไปถามผู้โดยสารข้าง ๆ แต่ทุกคนกลับก้มหน้าลงพร้อมกัน
ชายชราพนักงานรถไฟเดินเข้ามา
“ถึงแล้วพ่อหนุ่ม”
ประตูเปิดออก
วินมองเห็นบ้านไม้หลังเก่าที่คุ้นตา
บ้านของเขาเอง
เขาก้าวลงจากรถไฟด้วยความตกใจ
แล้วรถไฟก็เคลื่อนออกไปทันที
วินวิ่งกลับบ้านและพบแม่ยืนร้องไห้อยู่หน้าประตู
แม่กอดเขาแน่น
“ลูกกลับมาแล้ว...”
วินถามว่าเกิดอะไรขึ้น
แม่ร้องไห้หนักกว่าเดิม ก่อนบอกว่า
“รถของลูกประสบอุบัติเหตุเมื่อคืนนี้”
“ตำรวจโทรมาบอกว่าลูกเสียชีวิตแล้ว”
วินส่ายหน้า
“ไม่จริงครับ ผมยังอยู่ตรงนี้”
แม่มองเขาด้วยน้ำตานองหน้า
แล้วค่อย ๆ ยื่นรูปถ่ายใบหนึ่งให้
เป็นรูปวินตอนเด็ก ยืนอยู่กับพ่อหน้าสถานีรถไฟเก่า
พ่อของเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถไฟเมื่อยี่สิบปีก่อน
ในรูปนั้น พ่อสวมเครื่องแบบพนักงานรถไฟ
เป็นเครื่องแบบเดียวกับชายชราที่เขาพบเมื่อคืน
วินเริ่มจำได้แล้ว
ในคืนที่พ่อเสียชีวิต เขาเคยยืนร้องไห้อยู่หน้าสถานี และพ่อเคยบอกเขาว่า
“ถ้าวันไหนลูกหลงทาง พ่อจะมารับกลับบ้านเอง”
วินเงยหน้ามองแม่
แต่แม่กลับไม่ได้มองเขาอีกแล้ว
เธอกำลังกอดรูปถ่ายและร้องไห้อยู่คนเดียว
วินยื่นมือไปแตะแม่
มือของเขาทะลุผ่านไหล่ของเธอ
เขาก้มมองตัวเอง
ร่างกายเริ่มโปร่งใส
ในวินาทีนั้น เขาเข้าใจทุกอย่าง
เขาไม่ได้กลับบ้านด้วยรถไฟ
เขากำลังเดินทางไปยังที่ที่พ่อรอเขามานานแล้ว
เสียงหวูดรถไฟดังขึ้นจากนอกบ้าน
วินหันไปเห็นพ่อยืนอยู่หน้าประตู
พ่อสวมเครื่องแบบเก่า ๆ และยิ้มให้เขา
“กลับบ้านกันเถอะลูก”
วินเดินเข้าไปกอดพ่อ
และครั้งนี้...
เขาไม่ต้องกลัวการหลงทางอีกต่อไป
.
.
.
รถเที่ยวสุดท้ายของสถานีเก่า
คืนหนึ่ง รถของเขาเสียใกล้สถานีรถไฟเก่าที่ปิดใช้งานมานานแล้ว
เขาเดินไปหาที่พักโทรศัพท์ และพบชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งในสถานี
ชายชราสวมเครื่องแบบพนักงานรถไฟเก่า ๆ
วินถามว่า
“ลุงครับ แถวนี้มีที่โทรศัพท์ได้ไหมครับ?”
ชายชราส่ายหน้า
“คืนนี้ไม่มีใครผ่านมาหรอกพ่อหนุ่ม”
วินถามว่า
“แล้วลุงมาทำอะไรที่นี่ครับ?”
ชายชรายิ้ม
“รอรถเที่ยวสุดท้าย”
วินหัวเราะเบา ๆ
“สถานีปิดไปตั้งนานแล้วนะลุง”
ชายชราไม่ตอบ
เขาเพียงมองนาฬิกา แล้วพูดว่า
“อีกสิบนาที รถจะมา”
วินกำลังจะเดินออกไป แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหวูดรถไฟดังมาจากที่ไกล ๆ
เขาหันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ
เพราะรางรถไฟที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ใช้งานมาหลายปีแล้ว
ไม่นานนัก รถไฟขบวนหนึ่งก็ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาจอด
ไม่มีไฟส่องสว่างจากหัวรถจักร
ไม่มีเสียงประกาศ
มีเพียงประตูตู้โดยสารที่เปิดออกเองช้า ๆ
ชายชราลุกขึ้นยืน
“ขึ้นมาสิพ่อหนุ่ม”
วินลังเล
แต่เมื่อมองกลับไปยังถนน เขาพบว่าหมอกหนาทึบปกคลุมทุกอย่างจนมองไม่เห็นทาง
เขาจึงตัดสินใจก้าวขึ้นรถไฟ
ภายในตู้โดยสารมีผู้โดยสารนั่งเรียงกันเงียบ ๆ ทุกคนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเก่าเหมือนคนจากหลายสิบปีก่อน
ไม่มีใครมองหน้าเขา
วินเดินหาที่นั่ง
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า
“พ่อหนุ่มจะกลับบ้านเหรอ?”
“ครับ”
เธอพยักหน้า
“ดีแล้ว รีบกลับเถอะ บ้านเป็นที่เดียวที่คนเราควรกลับไปให้ทัน”
วินไม่เข้าใจ
รถไฟเริ่มเคลื่อนตัว
ผ่านสถานีหนึ่ง
ผ่านทุ่งนา
ผ่านสะพานที่เต็มไปด้วยหมอก
จนกระทั่งมีเสียงประกาศดังขึ้น
“สถานีถัดไป...บ้าน”
วินขมวดคิ้ว
ไม่มีสถานีชื่อบ้านอยู่ในเส้นทางนี้
เขาหันไปถามผู้โดยสารข้าง ๆ แต่ทุกคนกลับก้มหน้าลงพร้อมกัน
ชายชราพนักงานรถไฟเดินเข้ามา
“ถึงแล้วพ่อหนุ่ม”
ประตูเปิดออก
วินมองเห็นบ้านไม้หลังเก่าที่คุ้นตา
บ้านของเขาเอง
เขาก้าวลงจากรถไฟด้วยความตกใจ
แล้วรถไฟก็เคลื่อนออกไปทันที
วินวิ่งกลับบ้านและพบแม่ยืนร้องไห้อยู่หน้าประตู
แม่กอดเขาแน่น
“ลูกกลับมาแล้ว...”
วินถามว่าเกิดอะไรขึ้น
แม่ร้องไห้หนักกว่าเดิม ก่อนบอกว่า
“รถของลูกประสบอุบัติเหตุเมื่อคืนนี้”
“ตำรวจโทรมาบอกว่าลูกเสียชีวิตแล้ว”
วินส่ายหน้า
“ไม่จริงครับ ผมยังอยู่ตรงนี้”
แม่มองเขาด้วยน้ำตานองหน้า
แล้วค่อย ๆ ยื่นรูปถ่ายใบหนึ่งให้
เป็นรูปวินตอนเด็ก ยืนอยู่กับพ่อหน้าสถานีรถไฟเก่า
พ่อของเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถไฟเมื่อยี่สิบปีก่อน
ในรูปนั้น พ่อสวมเครื่องแบบพนักงานรถไฟ
เป็นเครื่องแบบเดียวกับชายชราที่เขาพบเมื่อคืน
วินเริ่มจำได้แล้ว
ในคืนที่พ่อเสียชีวิต เขาเคยยืนร้องไห้อยู่หน้าสถานี และพ่อเคยบอกเขาว่า
“ถ้าวันไหนลูกหลงทาง พ่อจะมารับกลับบ้านเอง”
วินเงยหน้ามองแม่
แต่แม่กลับไม่ได้มองเขาอีกแล้ว
เธอกำลังกอดรูปถ่ายและร้องไห้อยู่คนเดียว
วินยื่นมือไปแตะแม่
มือของเขาทะลุผ่านไหล่ของเธอ
เขาก้มมองตัวเอง
ร่างกายเริ่มโปร่งใส
ในวินาทีนั้น เขาเข้าใจทุกอย่าง
เขาไม่ได้กลับบ้านด้วยรถไฟ
เขากำลังเดินทางไปยังที่ที่พ่อรอเขามานานแล้ว
เสียงหวูดรถไฟดังขึ้นจากนอกบ้าน
วินหันไปเห็นพ่อยืนอยู่หน้าประตู
พ่อสวมเครื่องแบบเก่า ๆ และยิ้มให้เขา
“กลับบ้านกันเถอะลูก”
วินเดินเข้าไปกอดพ่อ
และครั้งนี้...
เขาไม่ต้องกลัวการหลงทางอีกต่อไป
.
.
.