“เอก” ขับแท็กซี่กะกลางคืนมานานกว่าเจ็ดปี เขาเจอผู้โดยสารมาหลากหลายรูปแบบ แต่ไม่เคยเชื่อเรื่องผี
คืนหนึ่ง เวลาประมาณตีหนึ่งครึ่ง เขาขับรถผ่านถนนสายเก่าที่ค่อนข้างเปลี่ยว
จู่ ๆ ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนโบกรถอยู่ริมทาง
เธอสวมชุดนักศึกษาสีขาว กระโปรงดำ ผมยาวเปียกชื้น และยืนก้มหน้าอยู่ใต้เสาไฟ
เอกจอดรถ
“ไปไหนครับน้อง?”
หญิงสาวเปิดประตูขึ้นมานั่งเบาะหลัง
“ไปซอยวัดเก่าค่ะ”
เอกพยักหน้าและเริ่มขับรถ
ระหว่างทาง หญิงสาวไม่พูดอะไรเลย
เขาจึงชวนคุย
“กลับดึกจังนะครับ”
เธอตอบเบา ๆ
“หนูเพิ่งเลิกงานค่ะ”
“เรียนด้วยทำงานด้วยเหรอ?”
“ค่ะ...แต่คืนนี้หนูคงไม่ได้กลับบ้านแล้ว”
เอกหัวเราะ
“ทำไมล่ะครับ?”
หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ
“หนูตายแล้วค่ะ”
เอกเหยียบเบรกจนรถกระตุก
เขาหันไปมองกระจกหลัง
หญิงสาวยังนั่งอยู่ที่เดิม
“น้อง...พูดเล่นใช่ไหม?”
เธอไม่ตอบ
แต่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ใบหน้าของเธอซีดขาว มีรอยช้ำบริเวณลำคอ และดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา
เอกรีบเหยียบคันเร่ง
เขาขับไปจนถึงป้อมตำรวจใกล้ที่สุด แล้วจอดรถกระชาก
“ลงไปเลยน้อง!”
แต่เมื่อหันกลับไป...
เบาะหลังว่างเปล่า
เอกหายใจหอบ ก่อนรีบขับรถกลับบ้าน
เช้าวันต่อมา เขาเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนคนขับแท็กซี่ฟัง
เพื่อนเงียบไป ก่อนถามว่า
“รับผู้หญิงชุดนักศึกษาจากถนนเส้นไหน?”
เอกบอกชื่อถนน
เพื่อนหน้าซีดทันที
“ไม่รู้เหรอ? เมื่อสามปีก่อนมีนักศึกษาถูกรถชนตายตรงนั้น”
“แล้วไงวะ?”
“เขาว่ากันว่าผู้หญิงคนนั้นชอบโบกรถตอนกลางคืน แล้วขอให้ไปส่งที่วัด”
เอกเริ่มรู้สึกหนาว
“แล้วเขาไปทำไมที่วัด?”
เพื่อนตอบว่า
“เพราะที่นั่นเป็นที่ฝังศพของเธอ”
คืนนั้น เอกไม่กล้าขับผ่านถนนเส้นเดิมอีก
แต่เวลาประมาณตีหนึ่งครึ่ง ขณะกำลังจอดพักรถอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
เป็นสายจากเบอร์แปลก
เขากดรับ
เสียงผู้หญิงดังขึ้น
“พี่แท็กซี่คะ...”
เอกตัวแข็ง
“ใครครับ?”
“หนูเองค่ะ...คนเมื่อคืน”
เขารีบตัดสาย
แต่โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เป็นข้อความ
“พี่ลืมกระเป๋าหนูไว้ในรถค่ะ”
เอกหันไปมองเบาะหลัง
มีกระเป๋านักศึกษาสีดำวางอยู่จริง ๆ
เขาค่อย ๆ เปิดกระเป๋า
ข้างในมีบัตรนักศึกษา รูปถ่าย และกระดาษแผ่นหนึ่ง
เป็นข่าวเก่าที่พิมพ์จากอินเทอร์เน็ต
หัวข้อข่าวเขียนว่า
“นักศึกษาสาวเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ หลังกลับจากทำงานพิเศษ”
เอกหยิบบัตรนักศึกษาขึ้นมาดู
ภาพถ่ายเป็นหญิงสาวคนเดียวกับที่เขารับเมื่อคืน
แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจคือ...
ด้านหลังบัตรมีข้อความเขียนด้วยลายมือว่า
“ถ้าหนูขึ้นรถคันไหนได้ หนูจะไม่ลงจากรถคันนั้นอีก”
ทันใดนั้น ประตูรถด้านหลังเปิดออกเอง
เสียงผู้หญิงกระซิบชิดหู
“พี่คะ...คืนนี้ไปส่งหนูที่บ้านได้ไหม?”
เอกค่อย ๆ มองกระจกหลัง
หญิงสาวนั่งอยู่ตรงนั้น
แต่คราวนี้...
เธอไม่ได้อยู่คนเดียว
มีผู้หญิงอีกหลายคนนั่งเรียงกันเต็มเบาะหลัง ทุกคนมีใบหน้าซีดขาวและเปียกโชกไปด้วยน้ำ
และทุกคนกำลังจ้องมองเขา
.
.
.
ผู้โดยสารคนสุดท้าย
คืนหนึ่ง เวลาประมาณตีหนึ่งครึ่ง เขาขับรถผ่านถนนสายเก่าที่ค่อนข้างเปลี่ยว
จู่ ๆ ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนโบกรถอยู่ริมทาง
เธอสวมชุดนักศึกษาสีขาว กระโปรงดำ ผมยาวเปียกชื้น และยืนก้มหน้าอยู่ใต้เสาไฟ
เอกจอดรถ
“ไปไหนครับน้อง?”
หญิงสาวเปิดประตูขึ้นมานั่งเบาะหลัง
“ไปซอยวัดเก่าค่ะ”
เอกพยักหน้าและเริ่มขับรถ
ระหว่างทาง หญิงสาวไม่พูดอะไรเลย
เขาจึงชวนคุย
“กลับดึกจังนะครับ”
เธอตอบเบา ๆ
“หนูเพิ่งเลิกงานค่ะ”
“เรียนด้วยทำงานด้วยเหรอ?”
“ค่ะ...แต่คืนนี้หนูคงไม่ได้กลับบ้านแล้ว”
เอกหัวเราะ
“ทำไมล่ะครับ?”
หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ
“หนูตายแล้วค่ะ”
เอกเหยียบเบรกจนรถกระตุก
เขาหันไปมองกระจกหลัง
หญิงสาวยังนั่งอยู่ที่เดิม
“น้อง...พูดเล่นใช่ไหม?”
เธอไม่ตอบ
แต่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ใบหน้าของเธอซีดขาว มีรอยช้ำบริเวณลำคอ และดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา
เอกรีบเหยียบคันเร่ง
เขาขับไปจนถึงป้อมตำรวจใกล้ที่สุด แล้วจอดรถกระชาก
“ลงไปเลยน้อง!”
แต่เมื่อหันกลับไป...
เบาะหลังว่างเปล่า
เอกหายใจหอบ ก่อนรีบขับรถกลับบ้าน
เช้าวันต่อมา เขาเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนคนขับแท็กซี่ฟัง
เพื่อนเงียบไป ก่อนถามว่า
“รับผู้หญิงชุดนักศึกษาจากถนนเส้นไหน?”
เอกบอกชื่อถนน
เพื่อนหน้าซีดทันที
“ไม่รู้เหรอ? เมื่อสามปีก่อนมีนักศึกษาถูกรถชนตายตรงนั้น”
“แล้วไงวะ?”
“เขาว่ากันว่าผู้หญิงคนนั้นชอบโบกรถตอนกลางคืน แล้วขอให้ไปส่งที่วัด”
เอกเริ่มรู้สึกหนาว
“แล้วเขาไปทำไมที่วัด?”
เพื่อนตอบว่า
“เพราะที่นั่นเป็นที่ฝังศพของเธอ”
คืนนั้น เอกไม่กล้าขับผ่านถนนเส้นเดิมอีก
แต่เวลาประมาณตีหนึ่งครึ่ง ขณะกำลังจอดพักรถอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
เป็นสายจากเบอร์แปลก
เขากดรับ
เสียงผู้หญิงดังขึ้น
“พี่แท็กซี่คะ...”
เอกตัวแข็ง
“ใครครับ?”
“หนูเองค่ะ...คนเมื่อคืน”
เขารีบตัดสาย
แต่โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เป็นข้อความ
“พี่ลืมกระเป๋าหนูไว้ในรถค่ะ”
เอกหันไปมองเบาะหลัง
มีกระเป๋านักศึกษาสีดำวางอยู่จริง ๆ
เขาค่อย ๆ เปิดกระเป๋า
ข้างในมีบัตรนักศึกษา รูปถ่าย และกระดาษแผ่นหนึ่ง
เป็นข่าวเก่าที่พิมพ์จากอินเทอร์เน็ต
หัวข้อข่าวเขียนว่า
“นักศึกษาสาวเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ หลังกลับจากทำงานพิเศษ”
เอกหยิบบัตรนักศึกษาขึ้นมาดู
ภาพถ่ายเป็นหญิงสาวคนเดียวกับที่เขารับเมื่อคืน
แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจคือ...
ด้านหลังบัตรมีข้อความเขียนด้วยลายมือว่า
“ถ้าหนูขึ้นรถคันไหนได้ หนูจะไม่ลงจากรถคันนั้นอีก”
ทันใดนั้น ประตูรถด้านหลังเปิดออกเอง
เสียงผู้หญิงกระซิบชิดหู
“พี่คะ...คืนนี้ไปส่งหนูที่บ้านได้ไหม?”
เอกค่อย ๆ มองกระจกหลัง
หญิงสาวนั่งอยู่ตรงนั้น
แต่คราวนี้...
เธอไม่ได้อยู่คนเดียว
มีผู้หญิงอีกหลายคนนั่งเรียงกันเต็มเบาะหลัง ทุกคนมีใบหน้าซีดขาวและเปียกโชกไปด้วยน้ำ
และทุกคนกำลังจ้องมองเขา
.
.
.