“กาย” ไปเที่ยวกับเพื่อนและจองรีสอร์ตเล็ก ๆ บนเขา
คืนนั้นฝนตกหนัก เพื่อนของเขากลับก่อน เหลือกายพักคนเดียว
พนักงานให้กุญแจห้อง 12
“เดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง ห้องอยู่สุดทางครับ”
กายขึ้นไปตามทาง
แต่เมื่อถึงชั้นสอง เขากลับเห็นห้องเรียงกันแค่ 11 ห้อง
ไม่มีห้อง 12
เขาจึงกลับไปถามพนักงาน
พนักงานทำหน้างง
“ห้อง 12 อยู่สุดทางจริง ๆ ครับ”
กายกลับขึ้นไปอีกครั้ง
คราวนี้...
มีประตูห้อง 12 อยู่
เขาเปิดประตูเข้าไป
ห้องดูปกติ
มีเตียง โต๊ะ และหน้าต่าง
แต่สิ่งหนึ่งที่แปลกคือ...
บนโต๊ะมีรูปถ่ายของเขา
เป็นรูปที่ถ่ายตอนเขากำลังเดินทางมารีสอร์ต
กายเริ่มกลัว
เขารีบออกจากห้อง
แต่เมื่อเดินไปถึงบันได เขากลับพบว่าบันไดหายไป
เหลือเพียงกำแพง
เขาหันกลับมา
ประตูห้อง 12 เปิดอยู่
และมีเสียงผู้หญิงพูดว่า
“กลับเข้ามาก่อนสิ”
กายวิ่งไปตามทางเดิน
แต่ไม่ว่าจะวิ่งไกลแค่ไหน เขาก็กลับมาที่หน้าห้อง 12 ทุกครั้ง
ในที่สุดเขาตัดสินใจโทรหาพนักงาน
สายติด
“ช่วยผมด้วยครับ ผมออกจากชั้นสองไม่ได้”
ปลายสายเงียบไปนาน
ก่อนถามว่า
“คุณอยู่หน้าห้องอะไร?”
“12 ครับ”
เสียงพนักงานเริ่มสั่น
“คุณอยู่คนเดียวใช่ไหม?”
“ครับ”
พนักงานพูดว่า
“อย่าเปิดประตูห้องนั้นอีก”
กายถามว่า
“ทำไม?”
พนักงานตอบ
“เพราะรีสอร์ตนี้ไม่มีห้อง 12”
กายมองประตูตรงหน้า
เลข 12 ยังติดอยู่ชัดเจน
“แล้วผมอยู่ที่ไหน?”
พนักงานไม่ตอบ
ก่อนพูดว่า
“คุณไม่ได้อยู่ชั้นสองครับ”
กายรู้สึกเย็นวาบ
เขาหันไปมองหน้าต่าง
ข้างนอกมืดสนิท
แต่เมื่อมองลงไป...
เขาเห็นรถของตัวเองจอดอยู่ข้างล่าง
และเห็นตัวเขาเองกำลังยืนอยู่ข้างรถ
กายตัวแข็ง
“นั่น...ผมเหรอ?”
พนักงานตอบเบา ๆ
“ใช่ครับ”
“ร่างคุณอยู่ข้างล่าง”
“ส่วนสิ่งที่กำลังโทรหาผม...ผมไม่รู้ว่าเป็นอะไร”
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น
กายถอยหลัง
เสียงผู้หญิงพูดจากหน้าประตู
“กาย...เปิดประตู”
“ถึงเวลาตื่นแล้ว”
เช้าวันต่อมา เจ้าของรีสอร์ตพบศพกายนอนอยู่ในรถ
เขาเสียชีวิตตั้งแต่เมื่อคืน
โทรศัพท์ของกายยังอยู่ในมือ
หน้าจอแสดงสายที่กำลังโทรออก
ปลายสายคือ...
เบอร์ของรีสอร์ต
แต่พนักงานที่รับสายเมื่อคืนยืนยันว่า
ตลอดทั้งคืน...
โทรศัพท์ของรีสอร์ตไม่เคยดังเลย
.
.
.
ห้องพักที่ไม่มีในแผนผัง
คืนนั้นฝนตกหนัก เพื่อนของเขากลับก่อน เหลือกายพักคนเดียว
พนักงานให้กุญแจห้อง 12
“เดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง ห้องอยู่สุดทางครับ”
กายขึ้นไปตามทาง
แต่เมื่อถึงชั้นสอง เขากลับเห็นห้องเรียงกันแค่ 11 ห้อง
ไม่มีห้อง 12
เขาจึงกลับไปถามพนักงาน
พนักงานทำหน้างง
“ห้อง 12 อยู่สุดทางจริง ๆ ครับ”
กายกลับขึ้นไปอีกครั้ง
คราวนี้...
มีประตูห้อง 12 อยู่
เขาเปิดประตูเข้าไป
ห้องดูปกติ
มีเตียง โต๊ะ และหน้าต่าง
แต่สิ่งหนึ่งที่แปลกคือ...
บนโต๊ะมีรูปถ่ายของเขา
เป็นรูปที่ถ่ายตอนเขากำลังเดินทางมารีสอร์ต
กายเริ่มกลัว
เขารีบออกจากห้อง
แต่เมื่อเดินไปถึงบันได เขากลับพบว่าบันไดหายไป
เหลือเพียงกำแพง
เขาหันกลับมา
ประตูห้อง 12 เปิดอยู่
และมีเสียงผู้หญิงพูดว่า
“กลับเข้ามาก่อนสิ”
กายวิ่งไปตามทางเดิน
แต่ไม่ว่าจะวิ่งไกลแค่ไหน เขาก็กลับมาที่หน้าห้อง 12 ทุกครั้ง
ในที่สุดเขาตัดสินใจโทรหาพนักงาน
สายติด
“ช่วยผมด้วยครับ ผมออกจากชั้นสองไม่ได้”
ปลายสายเงียบไปนาน
ก่อนถามว่า
“คุณอยู่หน้าห้องอะไร?”
“12 ครับ”
เสียงพนักงานเริ่มสั่น
“คุณอยู่คนเดียวใช่ไหม?”
“ครับ”
พนักงานพูดว่า
“อย่าเปิดประตูห้องนั้นอีก”
กายถามว่า
“ทำไม?”
พนักงานตอบ
“เพราะรีสอร์ตนี้ไม่มีห้อง 12”
กายมองประตูตรงหน้า
เลข 12 ยังติดอยู่ชัดเจน
“แล้วผมอยู่ที่ไหน?”
พนักงานไม่ตอบ
ก่อนพูดว่า
“คุณไม่ได้อยู่ชั้นสองครับ”
กายรู้สึกเย็นวาบ
เขาหันไปมองหน้าต่าง
ข้างนอกมืดสนิท
แต่เมื่อมองลงไป...
เขาเห็นรถของตัวเองจอดอยู่ข้างล่าง
และเห็นตัวเขาเองกำลังยืนอยู่ข้างรถ
กายตัวแข็ง
“นั่น...ผมเหรอ?”
พนักงานตอบเบา ๆ
“ใช่ครับ”
“ร่างคุณอยู่ข้างล่าง”
“ส่วนสิ่งที่กำลังโทรหาผม...ผมไม่รู้ว่าเป็นอะไร”
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น
กายถอยหลัง
เสียงผู้หญิงพูดจากหน้าประตู
“กาย...เปิดประตู”
“ถึงเวลาตื่นแล้ว”
เช้าวันต่อมา เจ้าของรีสอร์ตพบศพกายนอนอยู่ในรถ
เขาเสียชีวิตตั้งแต่เมื่อคืน
โทรศัพท์ของกายยังอยู่ในมือ
หน้าจอแสดงสายที่กำลังโทรออก
ปลายสายคือ...
เบอร์ของรีสอร์ต
แต่พนักงานที่รับสายเมื่อคืนยืนยันว่า
ตลอดทั้งคืน...
โทรศัพท์ของรีสอร์ตไม่เคยดังเลย
.
.
.