หลังจากตกงาน “พลอย” ตัดสินใจย้ายออกจากคอนโดมาเช่าบ้านราคาถูกชานเมือง
บ้านหลังนี้แปลกตรงที่อยู่ท้ายซอย และมีบ้านอยู่เพียงหลังเดียว
เจ้าของบ้านเป็นชายชรา
ก่อนส่งกุญแจให้ เขาพูดกับพลอยเพียงประโยคเดียว
“อยู่ได้ทุกห้องนะ...ยกเว้นห้องเก็บของหลังบ้าน”
พลอยถามว่าทำไม
ชายชราไม่ตอบ
แค่บอกว่า
“ถ้าได้ยินเสียงเรียกตอนกลางคืน อย่าขานรับ”
พลอยคิดว่าคงเป็นความเชื่อของคนแก่ จึงไม่ได้ใส่ใจ
คืนแรกผ่านไปอย่างปกติ
คืนที่สอง ตอนประมาณตีหนึ่ง พลอยกำลังนอนเล่นโทรศัพท์
จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแม่ของเธอเรียกจากหลังบ้าน
“พลอย...”
พลอยสะดุ้ง
เพราะแม่ของเธออยู่ต่างจังหวัด
เธอเดินไปเปิดประตูหลังบ้าน
แต่ไม่มีใคร
“พลอย...”
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้มาจากห้องเก็บของ
เธอนึกถึงคำเตือนของเจ้าของบ้านขึ้นมาได้
จึงรีบปิดประตูแล้วกลับเข้าห้อง
คืนต่อมา เสียงนั้นกลับมาอีก
แต่เปลี่ยนเป็นเสียงของพ่อ
“ลูก...เปิดประตูให้พ่อหน่อย”
พลอยนั่งตัวแข็งอยู่บนเตียง
เธอโทรหาแม่ทันที
แม่รับสายและพูดว่า
“พ่อเข้านอนแล้วนะลูก มีอะไรหรือเปล่า?”
พลอยเริ่มรู้แล้วว่าเสียงที่ได้ยิน...
ไม่ใช่คนในครอบครัว
คืนที่สาม เสียงนั้นกลายเป็นเสียงของพลอยเอง
“พลอย...เปิดประตูหน่อย”
เธอเอามือปิดปาก
เสียงข้างนอกพูดต่อ
“ฉันรู้ว่าเธออยู่ในนั้น”
แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
สามครั้ง
เช้าวันรุ่งขึ้น พลอยรีบไปหาเจ้าของบ้าน
เธอเล่าเรื่องทั้งหมด
ชายชรานิ่งไปพักใหญ่
ก่อนถามว่า
“มันเริ่มเรียกชื่อคุณแล้วใช่ไหม?”
พลอยพยักหน้า
ชายชราถอนหายใจ
“เมื่อก่อนลูกสาวผมอยู่บ้านหลังนี้”
“คืนหนึ่ง เธอได้ยินเสียงแม่เรียกจากห้องเก็บของ”
“เธอเปิดประตูเข้าไป...แล้วไม่กลับออกมาอีกเลย”
พลอยถามว่า
“แล้วห้องนั้นมีอะไร?”
ชายชรามองไปทางบ้าน
“ไม่มีอะไรหรอก”
“เพราะผมรื้อห้องนั้นทิ้งไปแล้ว”
พลอยใจหาย
“ถ้ารื้อแล้ว...ทำไมหนูยังได้ยินเสียง?”
ชายชราไม่ตอบ
แต่หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมา
ในรูปเป็นเด็กผู้หญิงยืนอยู่หน้าบ้าน
พลอยมองรูปแล้วตัวแข็ง
เพราะเด็กผู้หญิงคนนั้น...
หน้าตาเหมือนเธอไม่มีผิด
ชายชราพูดเบา ๆ
“มันไม่ได้อยู่ในห้องเก็บของ”
“มันอยู่ในบ้านมาตลอด”
คืนนั้นพลอยย้ายออกทันที
แต่ก่อนออกจากบ้าน เธอได้ยินเสียงเรียกจากในบ้านอีกครั้ง
เสียงนั้นพูดว่า
“พลอย...”
เธอไม่หันกลับไป
แต่เสียงสุดท้ายที่ได้ยินคือ
“แล้วจะย้ายไปอยู่ที่ไหนล่ะ...”
“ในเมื่อบ้านหลังนี้เป็นบ้านของเธอมาตั้งแต่เกิด”
.
.
.
บ้านเช่าหลังสุดท้าย
บ้านหลังนี้แปลกตรงที่อยู่ท้ายซอย และมีบ้านอยู่เพียงหลังเดียว
เจ้าของบ้านเป็นชายชรา
ก่อนส่งกุญแจให้ เขาพูดกับพลอยเพียงประโยคเดียว
“อยู่ได้ทุกห้องนะ...ยกเว้นห้องเก็บของหลังบ้าน”
พลอยถามว่าทำไม
ชายชราไม่ตอบ
แค่บอกว่า
“ถ้าได้ยินเสียงเรียกตอนกลางคืน อย่าขานรับ”
พลอยคิดว่าคงเป็นความเชื่อของคนแก่ จึงไม่ได้ใส่ใจ
คืนแรกผ่านไปอย่างปกติ
คืนที่สอง ตอนประมาณตีหนึ่ง พลอยกำลังนอนเล่นโทรศัพท์
จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแม่ของเธอเรียกจากหลังบ้าน
“พลอย...”
พลอยสะดุ้ง
เพราะแม่ของเธออยู่ต่างจังหวัด
เธอเดินไปเปิดประตูหลังบ้าน
แต่ไม่มีใคร
“พลอย...”
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้มาจากห้องเก็บของ
เธอนึกถึงคำเตือนของเจ้าของบ้านขึ้นมาได้
จึงรีบปิดประตูแล้วกลับเข้าห้อง
คืนต่อมา เสียงนั้นกลับมาอีก
แต่เปลี่ยนเป็นเสียงของพ่อ
“ลูก...เปิดประตูให้พ่อหน่อย”
พลอยนั่งตัวแข็งอยู่บนเตียง
เธอโทรหาแม่ทันที
แม่รับสายและพูดว่า
“พ่อเข้านอนแล้วนะลูก มีอะไรหรือเปล่า?”
พลอยเริ่มรู้แล้วว่าเสียงที่ได้ยิน...
ไม่ใช่คนในครอบครัว
คืนที่สาม เสียงนั้นกลายเป็นเสียงของพลอยเอง
“พลอย...เปิดประตูหน่อย”
เธอเอามือปิดปาก
เสียงข้างนอกพูดต่อ
“ฉันรู้ว่าเธออยู่ในนั้น”
แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
สามครั้ง
เช้าวันรุ่งขึ้น พลอยรีบไปหาเจ้าของบ้าน
เธอเล่าเรื่องทั้งหมด
ชายชรานิ่งไปพักใหญ่
ก่อนถามว่า
“มันเริ่มเรียกชื่อคุณแล้วใช่ไหม?”
พลอยพยักหน้า
ชายชราถอนหายใจ
“เมื่อก่อนลูกสาวผมอยู่บ้านหลังนี้”
“คืนหนึ่ง เธอได้ยินเสียงแม่เรียกจากห้องเก็บของ”
“เธอเปิดประตูเข้าไป...แล้วไม่กลับออกมาอีกเลย”
พลอยถามว่า
“แล้วห้องนั้นมีอะไร?”
ชายชรามองไปทางบ้าน
“ไม่มีอะไรหรอก”
“เพราะผมรื้อห้องนั้นทิ้งไปแล้ว”
พลอยใจหาย
“ถ้ารื้อแล้ว...ทำไมหนูยังได้ยินเสียง?”
ชายชราไม่ตอบ
แต่หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมา
ในรูปเป็นเด็กผู้หญิงยืนอยู่หน้าบ้าน
พลอยมองรูปแล้วตัวแข็ง
เพราะเด็กผู้หญิงคนนั้น...
หน้าตาเหมือนเธอไม่มีผิด
ชายชราพูดเบา ๆ
“มันไม่ได้อยู่ในห้องเก็บของ”
“มันอยู่ในบ้านมาตลอด”
คืนนั้นพลอยย้ายออกทันที
แต่ก่อนออกจากบ้าน เธอได้ยินเสียงเรียกจากในบ้านอีกครั้ง
เสียงนั้นพูดว่า
“พลอย...”
เธอไม่หันกลับไป
แต่เสียงสุดท้ายที่ได้ยินคือ
“แล้วจะย้ายไปอยู่ที่ไหนล่ะ...”
“ในเมื่อบ้านหลังนี้เป็นบ้านของเธอมาตั้งแต่เกิด”
.
.
.