ฝนตกหนักในคืนวันศุกร์ ขณะที่ “นนท์” เดินทางไปทำงานต่างจังหวัด เขาขับรถมาจนเกือบเที่ยงคืน และเริ่มรู้สึกง่วงจนตาจะปิด
ระหว่างทาง เขาเห็นโรงแรมเก่า ๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่ริมถนน มีป้ายไฟกะพริบเขียนว่า
“ห้องพักว่าง 24 ชั่วโมง”
นนท์จึงเลี้ยวรถเข้าไปทันที
ภายในโรงแรมเงียบผิดปกติ มีเพียงพนักงานต้อนรับหญิงวัยกลางคนยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์
“ขอห้องพักหนึ่งคืนครับ”
หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะหยิบกุญแจห้องหนึ่งส่งให้
“ห้อง 403 นะคะ”
นนท์รับกุญแจมา แต่เมื่อมองป้ายห้องบนพวงกุญแจกลับเห็นเลข 404
“เอ่อ...นี่ห้อง 404 หรือเปล่าครับ?”
หญิงคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ
“ใช่ค่ะ ห้อง 404”
นนท์ไม่ได้คิดอะไร เขาหิ้วกระเป๋าขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 4
เมื่อเดินออกจากลิฟต์ เขาพบว่าทางเดินยาวและเงียบมาก ไฟเพดานบางดวงกะพริบติด ๆ ดับ ๆ
ห้อง 401
ห้อง 402
ห้อง 403
และห้อง 404
เขาไขกุญแจเข้าไป ภายในห้องสะอาด มีเตียงขนาดใหญ่ ห้องน้ำ และหน้าต่างที่มองออกไปเห็นถนนเปียกฝน
ทุกอย่างดูปกติ
จนกระทั่งเวลาตีสอง
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง
นนท์สะดุ้งตื่น เขามองนาฬิกา ก่อนเดินไปส่องตาแมว
ไม่มีใครอยู่หน้าห้อง
เขากลับมานอน แต่ไม่ถึงห้านาที เสียงเคาะก็ดังขึ้นอีก
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
คราวนี้มีเสียงผู้หญิงพูดตามมา
“ช่วยเปิดประตูให้หน่อยค่ะ”
นนท์เดินไปดูอีกครั้ง
ไม่มีใคร
เขาเริ่มหงุดหงิด จึงตะโกนออกไป
“ใครครับ!”
เสียงผู้หญิงตอบกลับมาเบา ๆ
“หนูอยู่ในห้องค่ะ...”
นนท์ขนลุกทันที
เขาค่อย ๆ ถอยออกจากประตู ก่อนจะได้ยินเสียงโทรศัพท์ห้องดังขึ้น
กริ๊งงงง...
เขายกหูขึ้น
“ฮัลโหลครับ”
เสียงพนักงานต้อนรับดังมาจากปลายสาย
“คุณลูกค้าคะ อย่าเปิดประตูนะคะ”
“ทำไมครับ?”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า
“เพราะห้อง 404...ไม่มีคนพักค่ะ”
นนท์รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
“แล้วผมอยู่ห้องอะไรครับ?”
พนักงานตอบเสียงสั่น
“คุณอยู่ห้อง 403 ค่ะ”
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้...
มันดังมาจากประตูห้องน้ำ
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
เสียงผู้หญิงกระซิบอยู่หลังประตู
“พี่คะ...เปิดให้หนูหน่อย”
นนท์หันไปมองประตูห้องน้ำช้า ๆ
ลูกบิดเริ่มหมุนเอง
เขารีบวิ่งออกจากห้องโดยไม่หยิบกระเป๋า ลงลิฟต์ไปยังล็อบบี้ทันที
พนักงานต้อนรับยังยืนอยู่ที่เดิม
“ผมขอเช็กเอาต์ครับ!”
หญิงคนนั้นมองเขาด้วยสีหน้าตกใจ
“คุณลูกค้า...ขึ้นไปห้องไหนมาคะ?”
“ห้อง 404 ไงครับ!”
หญิงคนนั้นหน้าซีด ก่อนหยิบสมุดบันทึกเก่า ๆ ออกมาเปิด
เธอชี้ไปยังหน้าหนึ่ง
“ห้องนี้ปิดไปสิบปีแล้วค่ะ...”
นนท์ก้มลงมอง
ในสมุดมีข่าวหนังสือพิมพ์เก่าติดอยู่
ข่าวหญิงสาวเสียชีวิตในห้องพักโรงแรมแห่งนี้ หลังถูกคนร้ายฆาตกรรม
ใต้ข่าวมีภาพถ่ายของผู้เสียชีวิต
นนท์จำใบหน้านั้นได้ทันที
เพราะผู้หญิงในภาพ...
คือคนที่เคาะประตูห้องเขาเมื่อคืน
เขารีบวิ่งออกจากโรงแรม ขึ้นรถและขับออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
แต่เมื่อถึงบ้าน เขากลับพบว่ามีข้อความเสียงจากเบอร์โรงแรมฝากไว้
เขากดฟัง
เสียงพนักงานต้อนรับพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“คุณลูกค้าคะ...ขอโทษด้วยนะคะ เมื่อคืนดิฉันไม่ได้เป็นคนรับโทรศัพท์ค่ะ”
เสียงเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะมีเสียงผู้หญิงอีกคนแทรกเข้ามา
“ขอบคุณนะคะ...ที่เปิดประตูให้หนู”
นนท์ตัวแข็งทื่อ
เพราะเขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า...
เมื่อคืนเขาไม่ได้เปิดประตูห้องพักเลยแม้แต่ครั้งเดียว
แล้วใครกัน...
ที่ออกมาจากห้องน้ำพร้อมเขา?
.
.
.
ห้องพักหมายเลข 404
ระหว่างทาง เขาเห็นโรงแรมเก่า ๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่ริมถนน มีป้ายไฟกะพริบเขียนว่า
“ห้องพักว่าง 24 ชั่วโมง”
นนท์จึงเลี้ยวรถเข้าไปทันที
ภายในโรงแรมเงียบผิดปกติ มีเพียงพนักงานต้อนรับหญิงวัยกลางคนยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์
“ขอห้องพักหนึ่งคืนครับ”
หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะหยิบกุญแจห้องหนึ่งส่งให้
“ห้อง 403 นะคะ”
นนท์รับกุญแจมา แต่เมื่อมองป้ายห้องบนพวงกุญแจกลับเห็นเลข 404
“เอ่อ...นี่ห้อง 404 หรือเปล่าครับ?”
หญิงคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ
“ใช่ค่ะ ห้อง 404”
นนท์ไม่ได้คิดอะไร เขาหิ้วกระเป๋าขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 4
เมื่อเดินออกจากลิฟต์ เขาพบว่าทางเดินยาวและเงียบมาก ไฟเพดานบางดวงกะพริบติด ๆ ดับ ๆ
ห้อง 401
ห้อง 402
ห้อง 403
และห้อง 404
เขาไขกุญแจเข้าไป ภายในห้องสะอาด มีเตียงขนาดใหญ่ ห้องน้ำ และหน้าต่างที่มองออกไปเห็นถนนเปียกฝน
ทุกอย่างดูปกติ
จนกระทั่งเวลาตีสอง
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง
นนท์สะดุ้งตื่น เขามองนาฬิกา ก่อนเดินไปส่องตาแมว
ไม่มีใครอยู่หน้าห้อง
เขากลับมานอน แต่ไม่ถึงห้านาที เสียงเคาะก็ดังขึ้นอีก
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
คราวนี้มีเสียงผู้หญิงพูดตามมา
“ช่วยเปิดประตูให้หน่อยค่ะ”
นนท์เดินไปดูอีกครั้ง
ไม่มีใคร
เขาเริ่มหงุดหงิด จึงตะโกนออกไป
“ใครครับ!”
เสียงผู้หญิงตอบกลับมาเบา ๆ
“หนูอยู่ในห้องค่ะ...”
นนท์ขนลุกทันที
เขาค่อย ๆ ถอยออกจากประตู ก่อนจะได้ยินเสียงโทรศัพท์ห้องดังขึ้น
กริ๊งงงง...
เขายกหูขึ้น
“ฮัลโหลครับ”
เสียงพนักงานต้อนรับดังมาจากปลายสาย
“คุณลูกค้าคะ อย่าเปิดประตูนะคะ”
“ทำไมครับ?”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า
“เพราะห้อง 404...ไม่มีคนพักค่ะ”
นนท์รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
“แล้วผมอยู่ห้องอะไรครับ?”
พนักงานตอบเสียงสั่น
“คุณอยู่ห้อง 403 ค่ะ”
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้...
มันดังมาจากประตูห้องน้ำ
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
เสียงผู้หญิงกระซิบอยู่หลังประตู
“พี่คะ...เปิดให้หนูหน่อย”
นนท์หันไปมองประตูห้องน้ำช้า ๆ
ลูกบิดเริ่มหมุนเอง
เขารีบวิ่งออกจากห้องโดยไม่หยิบกระเป๋า ลงลิฟต์ไปยังล็อบบี้ทันที
พนักงานต้อนรับยังยืนอยู่ที่เดิม
“ผมขอเช็กเอาต์ครับ!”
หญิงคนนั้นมองเขาด้วยสีหน้าตกใจ
“คุณลูกค้า...ขึ้นไปห้องไหนมาคะ?”
“ห้อง 404 ไงครับ!”
หญิงคนนั้นหน้าซีด ก่อนหยิบสมุดบันทึกเก่า ๆ ออกมาเปิด
เธอชี้ไปยังหน้าหนึ่ง
“ห้องนี้ปิดไปสิบปีแล้วค่ะ...”
นนท์ก้มลงมอง
ในสมุดมีข่าวหนังสือพิมพ์เก่าติดอยู่
ข่าวหญิงสาวเสียชีวิตในห้องพักโรงแรมแห่งนี้ หลังถูกคนร้ายฆาตกรรม
ใต้ข่าวมีภาพถ่ายของผู้เสียชีวิต
นนท์จำใบหน้านั้นได้ทันที
เพราะผู้หญิงในภาพ...
คือคนที่เคาะประตูห้องเขาเมื่อคืน
เขารีบวิ่งออกจากโรงแรม ขึ้นรถและขับออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
แต่เมื่อถึงบ้าน เขากลับพบว่ามีข้อความเสียงจากเบอร์โรงแรมฝากไว้
เขากดฟัง
เสียงพนักงานต้อนรับพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“คุณลูกค้าคะ...ขอโทษด้วยนะคะ เมื่อคืนดิฉันไม่ได้เป็นคนรับโทรศัพท์ค่ะ”
เสียงเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะมีเสียงผู้หญิงอีกคนแทรกเข้ามา
“ขอบคุณนะคะ...ที่เปิดประตูให้หนู”
นนท์ตัวแข็งทื่อ
เพราะเขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า...
เมื่อคืนเขาไม่ได้เปิดประตูห้องพักเลยแม้แต่ครั้งเดียว
แล้วใครกัน...
ที่ออกมาจากห้องน้ำพร้อมเขา?
.
.
.