“พิม” เพิ่งย้ายเข้าหอพักราคาถูกใกล้โรงงาน ห้องของเธออยู่ชั้น 5 หมายเลข 508
ห้องข้าง ๆ คือ 509
คืนแรกที่เข้าพัก เธอได้ยินเสียงเหมือนมีคนลากเก้าอี้อยู่ในห้องข้าง ๆ
ครืด... ครืด... ครืด...
เสียงดังต่อเนื่องจนเกือบตีสาม
เช้าวันต่อมา พิมจึงไปแจ้งเจ้าของหอ
“ห้องข้าง ๆ หนูเสียงดังมากเลยค่ะ”
เจ้าของหอขมวดคิ้ว
“ห้อง 509 เหรอ?”
“ใช่ค่ะ”
หญิงเจ้าของหอเงียบไป ก่อนตอบว่า
“ห้องนั้นไม่มีคนอยู่มาหลายเดือนแล้วนะลูก”
พิมหัวเราะแห้ง ๆ คิดว่าเจ้าของหอคงจำผิด
แต่คืนถัดมา เสียงลากเก้าอี้กลับดังขึ้นอีก
ครืด... ครืด...
ตามด้วยเสียงผู้หญิงร้องไห้
“อย่าทำหนู...”
พิมรีบเอาหมอนปิดหู
เวลาตีสาม เสียงเคาะผนังดังขึ้นสามครั้ง
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
เธอเคาะตอบกลับไปหนึ่งครั้งด้วยความรำคาญ
ทันใดนั้น เสียงเคาะก็ดังตอบกลับมาสามครั้ง
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
พิมเริ่มรู้สึกแปลก ๆ
เธอจึงหยิบโทรศัพท์เปิดกล้อง แล้วถ่ายผนังห้องไว้
ในภาพไม่มีอะไรผิดปกติ
แต่เมื่อเปิดดูวิดีโออีกครั้ง เธอกลับได้ยินเสียงกระซิบชัดเจน
“ช่วยด้วย...”
พิมรีบเปิดไฟทุกดวงและโทรหาเพื่อน
เพื่อนแนะนำให้ไปถามเจ้าของหออีกครั้ง
วันรุ่งขึ้น พิมเดินไปที่สำนักงานและถามถึงประวัติห้อง 509
เจ้าของหอมีสีหน้าลำบากใจ
สุดท้ายจึงยอมเล่า
เมื่อหกเดือนก่อน มีหญิงสาวคนหนึ่งพักอยู่ห้องนั้น เธอทำงานโรงงานกะกลางคืนและอาศัยอยู่คนเดียว
คืนหนึ่ง เพื่อนบ้านได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาก แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่ง
เช้าวันต่อมา ตำรวจพบว่าเธอเสียชีวิตในห้อง
หลังจากนั้นห้อง 509 ก็ถูกปิดไว้
พิมถามเสียงเบา
“แล้วเสียงที่หนูได้ยินทุกคืนล่ะคะ?”
เจ้าของหอไม่ตอบ
แต่หยิบกุญแจห้อง 509 ออกมา
“ถ้าหนูอยากรู้...ยายจะพาไปดู”
ทั้งสองเดินไปหยุดหน้าห้อง 509
เจ้าของหอไขกุญแจเปิดประตู
ภายในห้องว่างเปล่า มีเพียงคราบฝุ่นและเฟอร์นิเจอร์เก่า ๆ
แต่สิ่งที่พิมเห็นบนผนังทำให้เธอขาอ่อน
มีรอยขีดเขียนเต็มผนัง
คำว่า
“ช่วยด้วย”
“หนูไม่ได้ทำ”
“เขายังอยู่ในห้อง”
พิมรีบถอยออกมา
เจ้าของหอรีบปิดประตู
“อย่ามองเลยลูก”
คืนนั้น พิมตัดสินใจเก็บของย้ายออก
ขณะที่กำลังลากกระเป๋าออกจากห้อง เธอได้ยินเสียงเคาะผนังอีกครั้ง
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
คราวนี้เสียงดังมาจากผนังด้านตรงข้าม
ไม่ใช่ผนังที่ติดกับห้อง 509
พิมค่อย ๆ หันไปมอง
ผนังด้านนั้นเป็นผนังติดกับห้องน้ำของเธอเอง
เสียงผู้หญิงกระซิบดังขึ้น
“พี่พิม...”
เธอหยุดหายใจ
“หนูไม่ได้อยู่ห้อง 509 นะ”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“หนูอยู่ในห้องพี่มาตั้งแต่คืนแรกแล้ว”
พิมค่อย ๆ หันไปมองกระจกห้องน้ำ
ในกระจกมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังเธอ
ผมยาวปิดหน้า
คอเอียงผิดรูป
และมือทั้งสองข้างกำลังเคาะกระจกจากด้านใน
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
.
.
.
เสียงเคาะจากห้องข้าง ๆ
ห้องข้าง ๆ คือ 509
คืนแรกที่เข้าพัก เธอได้ยินเสียงเหมือนมีคนลากเก้าอี้อยู่ในห้องข้าง ๆ
ครืด... ครืด... ครืด...
เสียงดังต่อเนื่องจนเกือบตีสาม
เช้าวันต่อมา พิมจึงไปแจ้งเจ้าของหอ
“ห้องข้าง ๆ หนูเสียงดังมากเลยค่ะ”
เจ้าของหอขมวดคิ้ว
“ห้อง 509 เหรอ?”
“ใช่ค่ะ”
หญิงเจ้าของหอเงียบไป ก่อนตอบว่า
“ห้องนั้นไม่มีคนอยู่มาหลายเดือนแล้วนะลูก”
พิมหัวเราะแห้ง ๆ คิดว่าเจ้าของหอคงจำผิด
แต่คืนถัดมา เสียงลากเก้าอี้กลับดังขึ้นอีก
ครืด... ครืด...
ตามด้วยเสียงผู้หญิงร้องไห้
“อย่าทำหนู...”
พิมรีบเอาหมอนปิดหู
เวลาตีสาม เสียงเคาะผนังดังขึ้นสามครั้ง
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
เธอเคาะตอบกลับไปหนึ่งครั้งด้วยความรำคาญ
ทันใดนั้น เสียงเคาะก็ดังตอบกลับมาสามครั้ง
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
พิมเริ่มรู้สึกแปลก ๆ
เธอจึงหยิบโทรศัพท์เปิดกล้อง แล้วถ่ายผนังห้องไว้
ในภาพไม่มีอะไรผิดปกติ
แต่เมื่อเปิดดูวิดีโออีกครั้ง เธอกลับได้ยินเสียงกระซิบชัดเจน
“ช่วยด้วย...”
พิมรีบเปิดไฟทุกดวงและโทรหาเพื่อน
เพื่อนแนะนำให้ไปถามเจ้าของหออีกครั้ง
วันรุ่งขึ้น พิมเดินไปที่สำนักงานและถามถึงประวัติห้อง 509
เจ้าของหอมีสีหน้าลำบากใจ
สุดท้ายจึงยอมเล่า
เมื่อหกเดือนก่อน มีหญิงสาวคนหนึ่งพักอยู่ห้องนั้น เธอทำงานโรงงานกะกลางคืนและอาศัยอยู่คนเดียว
คืนหนึ่ง เพื่อนบ้านได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาก แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่ง
เช้าวันต่อมา ตำรวจพบว่าเธอเสียชีวิตในห้อง
หลังจากนั้นห้อง 509 ก็ถูกปิดไว้
พิมถามเสียงเบา
“แล้วเสียงที่หนูได้ยินทุกคืนล่ะคะ?”
เจ้าของหอไม่ตอบ
แต่หยิบกุญแจห้อง 509 ออกมา
“ถ้าหนูอยากรู้...ยายจะพาไปดู”
ทั้งสองเดินไปหยุดหน้าห้อง 509
เจ้าของหอไขกุญแจเปิดประตู
ภายในห้องว่างเปล่า มีเพียงคราบฝุ่นและเฟอร์นิเจอร์เก่า ๆ
แต่สิ่งที่พิมเห็นบนผนังทำให้เธอขาอ่อน
มีรอยขีดเขียนเต็มผนัง
คำว่า
“ช่วยด้วย”
“หนูไม่ได้ทำ”
“เขายังอยู่ในห้อง”
พิมรีบถอยออกมา
เจ้าของหอรีบปิดประตู
“อย่ามองเลยลูก”
คืนนั้น พิมตัดสินใจเก็บของย้ายออก
ขณะที่กำลังลากกระเป๋าออกจากห้อง เธอได้ยินเสียงเคาะผนังอีกครั้ง
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
คราวนี้เสียงดังมาจากผนังด้านตรงข้าม
ไม่ใช่ผนังที่ติดกับห้อง 509
พิมค่อย ๆ หันไปมอง
ผนังด้านนั้นเป็นผนังติดกับห้องน้ำของเธอเอง
เสียงผู้หญิงกระซิบดังขึ้น
“พี่พิม...”
เธอหยุดหายใจ
“หนูไม่ได้อยู่ห้อง 509 นะ”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“หนูอยู่ในห้องพี่มาตั้งแต่คืนแรกแล้ว”
พิมค่อย ๆ หันไปมองกระจกห้องน้ำ
ในกระจกมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังเธอ
ผมยาวปิดหน้า
คอเอียงผิดรูป
และมือทั้งสองข้างกำลังเคาะกระจกจากด้านใน
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
.
.
.