โทรศัพท์จากคนตาย

“บอย” ทำงานกะดึกในโรงงานแห่งหนึ่ง
คืนหนึ่งตอนประมาณตีสาม โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น
หน้าจอขึ้นชื่อว่า
แม่
บอยกดรับทันที
“แม่ มีอะไรหรือเปล่า?”
ไม่มีเสียงตอบ
มีเพียงเสียงหายใจเบา ๆ
บอยเรียกซ้ำ
“แม่?”
จากปลายสายมีเสียงผู้หญิงกระซิบ
“ช่วยแม่ด้วย...”
แล้วสายก็ตัดไป
บอยรีบโทรกลับ
แต่โทรไม่ติด
เขารู้สึกแปลก ๆ จึงโทรหาแม่อีกเบอร์หนึ่ง
พี่สาวเป็นคนรับ
“แม่หลับอยู่ มีอะไร?”
บอยเล่าเรื่องโทรศัพท์
พี่สาวเงียบไป
ก่อนถามว่า
“เมื่อกี้โทรเข้ามาจากเบอร์อะไร?”
บอยมองหน้าจอ
เป็นเบอร์ของแม่จริง ๆ
แต่พี่สาวกลับพูดว่า
“เป็นไปไม่ได้”
“โทรศัพท์แม่หายไปตั้งแต่เมื่อวาน”
บอยเริ่มขนลุก
เช้าวันต่อมา เขากลับบ้าน
แม่ยังอยู่ดี
แต่โทรศัพท์ของแม่ยังหาไม่เจอ
บอยคิดว่าเรื่องคงจบ
จนคืนต่อมา...
ตอนตีสามสิบเจ็ดนาที
โทรศัพท์ดังอีกครั้ง
ชื่อบนหน้าจอคือ
แม่
บอยไม่กล้ารับ
สายดังอยู่เกือบหนึ่งนาทีแล้วหยุด
ไม่ถึงสิบวินาทีต่อมา
มีข้อความเข้า
“ทำไมเมื่อคืนไม่มาหาแม่?”
บอยใจเต้นแรง
เขาพิมพ์กลับไปว่า
“แม่อยู่ไหน?”
ข้อความตอบกลับทันที
“โรงพยาบาล”
บอยรีบโทรหาแม่
แม่รับสายด้วยเสียงงัวเงีย
“แม่อยู่บ้านนะลูก”
บอยเปิดแชตอีกครั้ง
ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น
“ไม่ใช่แม่คนนี้”
“แม่ที่โทรหาลูกเมื่อคืน”
“อยู่โรงพยาบาล”
บอยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคุยกับใคร
เขาจึงถาม
“คุณเป็นใคร?”
อีกฝ่ายส่งรูปมา
เป็นรูปแม่ของบอย
นอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล
มีผ้าขาวคลุมร่างถึงคอ
บอยรีบโทรหาพี่สาว
แต่พี่สาวไม่รับ
จากนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ชื่อเดิม
แม่
บอยกดรับด้วยมือสั่น
เสียงปลายสายพูดว่า
“ลูก...แม่อยากกลับบ้าน”
บอยถามว่า
“แม่อยู่ไหน?”
เสียงนั้นตอบว่า
“อยู่ข้างหลังลูก”
บอยค่อย ๆ หันกลับไป
ไม่มีใคร
แต่เมื่อหันกลับมาที่โทรศัพท์
สายยังไม่ถูกตัด
เสียงแม่พูดประโยคสุดท้าย
“อย่าหันกลับมาอีกนะ”
บอยตัวแข็ง
เพราะเขาได้ยินเสียงฝีเท้า
เดินเข้ามาใกล้จากด้านหลัง
ทีละก้าว
ทีละก้าว
เช้าวันต่อมา พี่สาวมาพบบอยนั่งอยู่ในห้อง
โทรศัพท์ยังอยู่ในมือ
แต่บอยไม่พูดอะไรเลย
พี่สาวจึงถามว่า
“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น?”
บอยค่อย ๆ ยื่นโทรศัพท์ให้
ในหน้าจอมีข้อความสุดท้าย
ส่งตอน 03:37 น.
ว่า
“ขอบใจที่เปิดประตูให้แม่”
พี่สาวมองไปที่ประตูห้อง
มันถูกเปิดแง้มไว้
ทั้งที่เธอจำได้ว่า...
ตอนเข้าบ้าน ประตูล็อกอยู่
.
.
.