คืนหนึ่ง “ต้น” พนักงานกะดึกของโรงแรมแห่งหนึ่ง กำลังเดินตรวจชั้น 4 ก่อนกลับบ้าน
โรงแรมนี้ค่อนข้างเก่า และมีห้องอยู่หลายสิบห้อง แต่มีห้องหนึ่งที่พนักงานทุกคนรู้กันว่า…
ห้ามเปิดประตูห้อง 407
ไม่มีใครอธิบายว่าทำไม
ต้นเพิ่งเข้าทำงานได้ไม่ถึงเดือน เขาจึงคิดว่าเป็นเพียงเรื่องหลอกเด็ก
คืนนั้น เวลาประมาณตีสองครึ่ง
ขณะที่ต้นกำลังเดินผ่านหน้าห้อง 407…
เขาได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้เบา ๆ ดังออกมาจากข้างใน
“ช่วยด้วย…”
ต้นหยุดเดิน
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“ช่วยเปิดประตูให้ฉันที…”
ต้นหยิบวิทยุขึ้นมาเรียกหัวหน้า แต่ไม่มีใครตอบ
ด้วยความสงสัย เขาจึงหยิบกุญแจสำรองออกมา
และไขประตูห้อง 407
แกร๊ก…
ประตูเปิดออกอย่างช้า ๆ
ภายในห้องมืดสนิท
ไม่มีแขก
ไม่มีเฟอร์นิเจอร์
แม้แต่เตียงก็ไม่มี
แต่ตรงกลางห้องกลับมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งหันหลังให้เขา
ผมยาวสีดำปิดบังใบหน้า
ต้นพูดขึ้นว่า
“คุณครับ…เป็นอะไรหรือเปล่า?”
ผู้หญิงคนนั้นไม่ตอบ
เธอเพียงแต่ร้องไห้
ต้นเดินเข้าไปใกล้อีกนิด
“คุณต้องการให้ผมช่วยอะไรไหมครับ?”
คราวนี้ผู้หญิงคนนั้นพูดออกมา
“ช่วยบอกเขาที…”
ต้นถาม
“บอกใครครับ?”
หญิงสาวค่อย ๆ หันหน้ากลับมา
ใบหน้าของเธอซีดขาว
ดวงตาทั้งสองข้างไม่มีลูกตา
และริมฝีปากฉีกยาวไปถึงใบหู
เธอยิ้มแล้วพูดว่า…
“บอกเขาว่า…ฉันยังอยู่ในห้องนี้”
ต้นตกใจจนล้มลง
ทันใดนั้น ประตูห้องก็ปิดดัง
ปัง!
ต้นรีบวิ่งออกจากห้องโดยไม่หันกลับไปมอง
รุ่งเช้า เขาเล่าเรื่องทั้งหมดให้หัวหน้าฟัง
หัวหน้าหน้าซีดทันที
แล้วถามว่า
“เมื่อคืน…นายเปิดห้อง 407 ใช่ไหม?”
ต้นพยักหน้า
หัวหน้าถอนหายใจ
“ห้องนั้นถูกไฟไหม้เมื่อสิบปีก่อน”
“มีผู้หญิงคนหนึ่งเสียชีวิตอยู่ในห้องนั้น…”
ต้นถามเสียงสั่น
“แล้วทำไมถึงไม่รื้อห้องทิ้งครับ?”
หัวหน้ามองหน้าเขาแล้วพูดว่า
“เพราะทุกครั้งที่เราพยายามรื้อ…”
“คนงานจะได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้จากข้างใน”
คืนนั้น ต้นลาออกจากงานทันที
แต่ก่อนออกจากโรงแรม เขาเหลือบมองกล้องวงจรปิด
ภาพจากหน้าห้อง 407…
เผยให้เห็นต้นกำลังยืนอยู่หน้าประตู
แต่ด้านหลังของเขา…
มีผู้หญิงผมยาวยืนอยู่
และกำลังเอามือวางบนไหล่เขา
ที่น่ากลัวที่สุดคือ…
ในภาพจากกล้องวงจรปิด
ผู้หญิงคนนั้นไม่มีขา
เธอลอยอยู่เหนือพื้น…
และกำลังยิ้มให้กล้อง
.
.
.
“ห้อง 407 ที่ไม่มีคนเช่า”
โรงแรมนี้ค่อนข้างเก่า และมีห้องอยู่หลายสิบห้อง แต่มีห้องหนึ่งที่พนักงานทุกคนรู้กันว่า…
ห้ามเปิดประตูห้อง 407
ไม่มีใครอธิบายว่าทำไม
ต้นเพิ่งเข้าทำงานได้ไม่ถึงเดือน เขาจึงคิดว่าเป็นเพียงเรื่องหลอกเด็ก
คืนนั้น เวลาประมาณตีสองครึ่ง
ขณะที่ต้นกำลังเดินผ่านหน้าห้อง 407…
เขาได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้เบา ๆ ดังออกมาจากข้างใน
“ช่วยด้วย…”
ต้นหยุดเดิน
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“ช่วยเปิดประตูให้ฉันที…”
ต้นหยิบวิทยุขึ้นมาเรียกหัวหน้า แต่ไม่มีใครตอบ
ด้วยความสงสัย เขาจึงหยิบกุญแจสำรองออกมา
และไขประตูห้อง 407
แกร๊ก…
ประตูเปิดออกอย่างช้า ๆ
ภายในห้องมืดสนิท
ไม่มีแขก
ไม่มีเฟอร์นิเจอร์
แม้แต่เตียงก็ไม่มี
แต่ตรงกลางห้องกลับมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งหันหลังให้เขา
ผมยาวสีดำปิดบังใบหน้า
ต้นพูดขึ้นว่า
“คุณครับ…เป็นอะไรหรือเปล่า?”
ผู้หญิงคนนั้นไม่ตอบ
เธอเพียงแต่ร้องไห้
ต้นเดินเข้าไปใกล้อีกนิด
“คุณต้องการให้ผมช่วยอะไรไหมครับ?”
คราวนี้ผู้หญิงคนนั้นพูดออกมา
“ช่วยบอกเขาที…”
ต้นถาม
“บอกใครครับ?”
หญิงสาวค่อย ๆ หันหน้ากลับมา
ใบหน้าของเธอซีดขาว
ดวงตาทั้งสองข้างไม่มีลูกตา
และริมฝีปากฉีกยาวไปถึงใบหู
เธอยิ้มแล้วพูดว่า…
“บอกเขาว่า…ฉันยังอยู่ในห้องนี้”
ต้นตกใจจนล้มลง
ทันใดนั้น ประตูห้องก็ปิดดัง
ปัง!
ต้นรีบวิ่งออกจากห้องโดยไม่หันกลับไปมอง
รุ่งเช้า เขาเล่าเรื่องทั้งหมดให้หัวหน้าฟัง
หัวหน้าหน้าซีดทันที
แล้วถามว่า
“เมื่อคืน…นายเปิดห้อง 407 ใช่ไหม?”
ต้นพยักหน้า
หัวหน้าถอนหายใจ
“ห้องนั้นถูกไฟไหม้เมื่อสิบปีก่อน”
“มีผู้หญิงคนหนึ่งเสียชีวิตอยู่ในห้องนั้น…”
ต้นถามเสียงสั่น
“แล้วทำไมถึงไม่รื้อห้องทิ้งครับ?”
หัวหน้ามองหน้าเขาแล้วพูดว่า
“เพราะทุกครั้งที่เราพยายามรื้อ…”
“คนงานจะได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้จากข้างใน”
คืนนั้น ต้นลาออกจากงานทันที
แต่ก่อนออกจากโรงแรม เขาเหลือบมองกล้องวงจรปิด
ภาพจากหน้าห้อง 407…
เผยให้เห็นต้นกำลังยืนอยู่หน้าประตู
แต่ด้านหลังของเขา…
มีผู้หญิงผมยาวยืนอยู่
และกำลังเอามือวางบนไหล่เขา
ที่น่ากลัวที่สุดคือ…
ในภาพจากกล้องวงจรปิด
ผู้หญิงคนนั้นไม่มีขา
เธอลอยอยู่เหนือพื้น…
และกำลังยิ้มให้กล้อง
.
.
.