หลังจากแต่งงาน “แพร” ย้ายเข้าไปอยู่บ้านของสามีชื่อ “ธันวา”
บ้านหลังนั้นเป็นบ้านไม้สองชั้นที่ครอบครัวของธันวาอาศัยมาหลายรุ่น
คืนแรก แพรสังเกตเห็นรูปถ่ายงานแต่งงานเก่ารูปหนึ่งแขวนอยู่บนผนังบันได
ในรูปมีเจ้าบ่าวสวมชุดไทยสีขาว และเจ้าสาวสวมชุดสีครีม
แต่สิ่งที่แปลกคือ ใบหน้าของเจ้าสาวถูกขีดทับด้วยหมึกสีดำ
แพรถามสามีว่า
“ผู้หญิงคนนี้เป็นใครเหรอ?”
ธันวารีบถอดรูปลง
“รูปเก่าน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”
เขานำรูปไปเก็บในห้องใต้บันได แล้วกำชับว่า
“อย่าเปิดห้องนี้ตอนกลางคืนนะ”
แพรเริ่มสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ
คืนที่สาม หลังจากธันวาออกไปทำงานต่างจังหวัด แพรตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้
เสียงนั้นดังมาจากชั้นล่าง
เธอเดินลงบันไดไปช้า ๆ
เสียงร้องไห้ดังมาจากห้องใต้บันได
แพรยืนฟังอยู่หน้าประตู
แล้วได้ยินเสียงผู้หญิงพูดว่า
“เขาบอกว่าจะกลับมาหาฉัน...”
แพรถอยหลังด้วยความกลัว
ทันใดนั้น ประตูก็เปิดออกเอง
ข้างในไม่มีใคร
มีเพียงรูปถ่ายงานแต่งงานวางอยู่บนพื้น
แพรหยิบรูปขึ้นมาดู
คราวนี้ใบหน้าของเจ้าสาวไม่ได้ถูกขีดทับอีกต่อไป
เธอมีใบหน้าเหมือนแพรทุกอย่าง
แพรรีบโทรหาสามี
แต่ธันวาไม่รับสาย
เธอจึงโทรหาแม่ของเขาแทน
เมื่อแม่สามีได้ยินเรื่องรูปถ่าย เธอก็ร้องไห้ทันที
“ลูก...อย่าอยู่ในบ้านหลังนั้น”
แพรถามว่า
“เกิดอะไรขึ้นคะ?”
แม่สามีเงียบไปนาน ก่อนเล่าความจริง
เมื่อหลายสิบปีก่อน ครอบครัวของธันวาเคยจัดงานแต่งงานให้ลูกชายคนโตกับหญิงสาวคนหนึ่ง
แต่เจ้าบ่าวกลับหายตัวไปในคืนก่อนแต่งงาน
เจ้าสาวเสียใจมาก และเสียชีวิตในบ้านหลังนั้นไม่นานต่อมา
ตั้งแต่นั้นมา บ้านหลังนี้ก็มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นทุกคืนก่อนวันครบรอบงานแต่งงาน
แพรรีบเก็บของเตรียมออกจากบ้าน
แต่ก่อนจะถึงประตู เธอเห็นผู้หญิงในชุดเจ้าสาวยืนอยู่ปลายบันได
ผู้หญิงคนนั้นพูดว่า
“เธอจะไปไหน?”
แพรตัวสั่น
“คุณเป็นใคร?”
ผู้หญิงค่อย ๆ เงยหน้า
“ฉันคือคนที่เขาสัญญาว่าจะแต่งงานด้วย”
“แล้วเธอล่ะ...เป็นใคร?”
แพรตอบว่า
“ฉันเป็นภรรยาของธันวา”
ผู้หญิงหัวเราะเบา ๆ
“ธันวา?”
“เธอแต่งงานกับเขาได้ยังไง?”
แพรไม่เข้าใจ
ผู้หญิงยื่นรูปถ่ายอีกใบให้เธอ
ในรูปเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาเหมือนธันวาไม่มีผิด กำลังยืนอยู่กับเจ้าสาวคนเดิม
ด้านหลังรูปเขียนวันที่ไว้เมื่อห้าสิบปีก่อน
แพรรีบวิ่งออกจากบ้าน
เช้าวันรุ่งขึ้น ธันวากลับมา
เขาพบแพรนั่งตัวสั่นอยู่หน้าบ้าน จึงรีบเข้าไปกอด
แพรถามเขาว่า
“คุณเป็นใครกันแน่?”
ธันวานิ่งไป
ก่อนพาเธอเข้าไปในห้องใต้บันได
เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมา
เป็นรูปของชายหนุ่มและหญิงสาวในวันแต่งงาน
ชายหนุ่มในรูปคือธันวา
แต่ใบหน้าของเขาแก่กว่าตอนนี้มาก
ธันวาพูดว่า
“ผมรู้ว่าคุณต้องเห็นเธอเข้าสักวัน”
แพรเริ่มร้องไห้
“คุณหลอกฉันเหรอ?”
ธันวาส่ายหน้า
“ผมไม่ได้หลอกคุณ”
“ผมแค่ไม่อยากให้คุณรู้ว่า...”
เขาหยุดพูด แล้วหันไปมองรูปเจ้าสาว
“ผู้หญิงในรูปคือภรรยาคนแรกของผม”
แพรจ้องหน้าเขา
“แล้วทำไมคุณถึงไม่แก่ขึ้นเลย?”
ธันวายิ้มเศร้า ๆ
“เพราะผมตายไปตั้งแต่คืนแต่งงานเมื่อห้าสิบปีก่อนแล้ว”
แพรรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าหายไป
เธอหันกลับไปมองประตูบ้าน
แต่ทุกอย่างรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป
บ้านไม้เก่ากลายเป็นบ้านร้าง
ฝุ่นเกาะตามพื้นและผนัง
บนโต๊ะมีรูปถ่ายงานศพสองรูป
รูปหนึ่งเป็นชายหนุ่มชื่อธันวา
อีกรูปเป็นหญิงสาวชื่อแพร
ทั้งคู่เสียชีวิตในคืนเดียวกัน
แพรหันกลับไปหาธันวา
แต่เขาหายไปแล้ว
เหลือเพียงเสียงผู้หญิงในชุดเจ้าสาวดังมาจากชั้นบน
“ในที่สุด...เราก็ได้อยู่ด้วยกันเสียที”
ตั้งแต่นั้นมา ชาวบ้านที่ผ่านบ้านหลังนั้นในคืนวันครบรอบงานแต่งงาน จะเห็นแสงไฟสว่างอยู่บนชั้นสอง
และมักจะเห็นเงาคนสามคนยืนอยู่หลังหน้าต่าง
เจ้าบ่าวหนึ่งคน
เจ้าสาวสองคน
แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ...
ในทุกปี ใบหน้าของเจ้าสาวคนใหม่ในรูปถ่ายจะเปลี่ยนไป
เป็นใบหน้าของผู้หญิงที่เพิ่งแต่งงานในหมู่บ้านนั้นเสมอ
.
.
.
ผู้หญิงในรูปถ่ายงานแต่ง
บ้านหลังนั้นเป็นบ้านไม้สองชั้นที่ครอบครัวของธันวาอาศัยมาหลายรุ่น
คืนแรก แพรสังเกตเห็นรูปถ่ายงานแต่งงานเก่ารูปหนึ่งแขวนอยู่บนผนังบันได
ในรูปมีเจ้าบ่าวสวมชุดไทยสีขาว และเจ้าสาวสวมชุดสีครีม
แต่สิ่งที่แปลกคือ ใบหน้าของเจ้าสาวถูกขีดทับด้วยหมึกสีดำ
แพรถามสามีว่า
“ผู้หญิงคนนี้เป็นใครเหรอ?”
ธันวารีบถอดรูปลง
“รูปเก่าน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”
เขานำรูปไปเก็บในห้องใต้บันได แล้วกำชับว่า
“อย่าเปิดห้องนี้ตอนกลางคืนนะ”
แพรเริ่มสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ
คืนที่สาม หลังจากธันวาออกไปทำงานต่างจังหวัด แพรตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้
เสียงนั้นดังมาจากชั้นล่าง
เธอเดินลงบันไดไปช้า ๆ
เสียงร้องไห้ดังมาจากห้องใต้บันได
แพรยืนฟังอยู่หน้าประตู
แล้วได้ยินเสียงผู้หญิงพูดว่า
“เขาบอกว่าจะกลับมาหาฉัน...”
แพรถอยหลังด้วยความกลัว
ทันใดนั้น ประตูก็เปิดออกเอง
ข้างในไม่มีใคร
มีเพียงรูปถ่ายงานแต่งงานวางอยู่บนพื้น
แพรหยิบรูปขึ้นมาดู
คราวนี้ใบหน้าของเจ้าสาวไม่ได้ถูกขีดทับอีกต่อไป
เธอมีใบหน้าเหมือนแพรทุกอย่าง
แพรรีบโทรหาสามี
แต่ธันวาไม่รับสาย
เธอจึงโทรหาแม่ของเขาแทน
เมื่อแม่สามีได้ยินเรื่องรูปถ่าย เธอก็ร้องไห้ทันที
“ลูก...อย่าอยู่ในบ้านหลังนั้น”
แพรถามว่า
“เกิดอะไรขึ้นคะ?”
แม่สามีเงียบไปนาน ก่อนเล่าความจริง
เมื่อหลายสิบปีก่อน ครอบครัวของธันวาเคยจัดงานแต่งงานให้ลูกชายคนโตกับหญิงสาวคนหนึ่ง
แต่เจ้าบ่าวกลับหายตัวไปในคืนก่อนแต่งงาน
เจ้าสาวเสียใจมาก และเสียชีวิตในบ้านหลังนั้นไม่นานต่อมา
ตั้งแต่นั้นมา บ้านหลังนี้ก็มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นทุกคืนก่อนวันครบรอบงานแต่งงาน
แพรรีบเก็บของเตรียมออกจากบ้าน
แต่ก่อนจะถึงประตู เธอเห็นผู้หญิงในชุดเจ้าสาวยืนอยู่ปลายบันได
ผู้หญิงคนนั้นพูดว่า
“เธอจะไปไหน?”
แพรตัวสั่น
“คุณเป็นใคร?”
ผู้หญิงค่อย ๆ เงยหน้า
“ฉันคือคนที่เขาสัญญาว่าจะแต่งงานด้วย”
“แล้วเธอล่ะ...เป็นใคร?”
แพรตอบว่า
“ฉันเป็นภรรยาของธันวา”
ผู้หญิงหัวเราะเบา ๆ
“ธันวา?”
“เธอแต่งงานกับเขาได้ยังไง?”
แพรไม่เข้าใจ
ผู้หญิงยื่นรูปถ่ายอีกใบให้เธอ
ในรูปเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาเหมือนธันวาไม่มีผิด กำลังยืนอยู่กับเจ้าสาวคนเดิม
ด้านหลังรูปเขียนวันที่ไว้เมื่อห้าสิบปีก่อน
แพรรีบวิ่งออกจากบ้าน
เช้าวันรุ่งขึ้น ธันวากลับมา
เขาพบแพรนั่งตัวสั่นอยู่หน้าบ้าน จึงรีบเข้าไปกอด
แพรถามเขาว่า
“คุณเป็นใครกันแน่?”
ธันวานิ่งไป
ก่อนพาเธอเข้าไปในห้องใต้บันได
เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมา
เป็นรูปของชายหนุ่มและหญิงสาวในวันแต่งงาน
ชายหนุ่มในรูปคือธันวา
แต่ใบหน้าของเขาแก่กว่าตอนนี้มาก
ธันวาพูดว่า
“ผมรู้ว่าคุณต้องเห็นเธอเข้าสักวัน”
แพรเริ่มร้องไห้
“คุณหลอกฉันเหรอ?”
ธันวาส่ายหน้า
“ผมไม่ได้หลอกคุณ”
“ผมแค่ไม่อยากให้คุณรู้ว่า...”
เขาหยุดพูด แล้วหันไปมองรูปเจ้าสาว
“ผู้หญิงในรูปคือภรรยาคนแรกของผม”
แพรจ้องหน้าเขา
“แล้วทำไมคุณถึงไม่แก่ขึ้นเลย?”
ธันวายิ้มเศร้า ๆ
“เพราะผมตายไปตั้งแต่คืนแต่งงานเมื่อห้าสิบปีก่อนแล้ว”
แพรรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าหายไป
เธอหันกลับไปมองประตูบ้าน
แต่ทุกอย่างรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป
บ้านไม้เก่ากลายเป็นบ้านร้าง
ฝุ่นเกาะตามพื้นและผนัง
บนโต๊ะมีรูปถ่ายงานศพสองรูป
รูปหนึ่งเป็นชายหนุ่มชื่อธันวา
อีกรูปเป็นหญิงสาวชื่อแพร
ทั้งคู่เสียชีวิตในคืนเดียวกัน
แพรหันกลับไปหาธันวา
แต่เขาหายไปแล้ว
เหลือเพียงเสียงผู้หญิงในชุดเจ้าสาวดังมาจากชั้นบน
“ในที่สุด...เราก็ได้อยู่ด้วยกันเสียที”
ตั้งแต่นั้นมา ชาวบ้านที่ผ่านบ้านหลังนั้นในคืนวันครบรอบงานแต่งงาน จะเห็นแสงไฟสว่างอยู่บนชั้นสอง
และมักจะเห็นเงาคนสามคนยืนอยู่หลังหน้าต่าง
เจ้าบ่าวหนึ่งคน
เจ้าสาวสองคน
แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ...
ในทุกปี ใบหน้าของเจ้าสาวคนใหม่ในรูปถ่ายจะเปลี่ยนไป
เป็นใบหน้าของผู้หญิงที่เพิ่งแต่งงานในหมู่บ้านนั้นเสมอ
.
.
.