เล่าเรื่องชีวิตที่ยับยู่ยี่ของตัวเอง

เราอยากกลับไปเป็นเด็กมากๆ หวัดดีค่ะคือเราไม่รู้เป็นอะไรช่วงนี้เราร้องไห้บ่อยมากเวลาดิ่งๆชอบร้องไห้มานั่งคิดตอนที่เราเป็นเด็กกับตอนนี้เราอายุ11จะ12แล้วเราเครียดเรื่องเรียนเรืรองสอบเรื่องหลายๆอย่างว่าโต

เห็นมีหลายท่านที่เป็นเด็กพิเศษเอ๋อๆ ป่วยทางจิต บอกกันว่าเจอคนในสังคมบูลลี่ เลยมาแสดงความคิดเห็น กับมาให้กำลังใจด้วยคนค่ะ เราก็เหมือนกันเป็นเด็กพูดไม่ชัด สื่อสารกับคนไม่เข้าใจสมาธิสั้น เรียนรู้ช้า ไปโ

เรื่องราวที่กำลังจะพูดต่อไปนี้เป็นเรื่องจริง ใครไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อแต่ทุกคนอาจจะเชื่อก็ได้เพราะว่าสมัยนี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ ​คือต้องเล่าก่อนนะว่าตอนแรกกะฉันอยู่อีกจังหวัดนึงห่างจากกรุงเทพฯมากๆ แ

เราเติบโตใต้คำที่ว่า "ผู้ใหญ่ถูกเสมอ" เด็กต้องรับฟังผู้ใหญ่ เด็กไม่มีสิทธิ์อธิบาย ต้องฟังผู้ใหญ่เท่านั้นเพียงเพราะผู้ใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อน อธิบาย = เถียง ช่วงประถมมันจะมีครูท่านนึง ที่ทำให้

ฉันเกลียดแม่ตัวเอง ทำไมแม่ต้องทำเหมือนความรู้สึกของฉันไม่มีค่าฉันชอบให้แม่สปอยล์หนังแต่แม่ก็ชอบพูดพูดไม่หยุดฉันรำคาญที่ผ่านมาฉันก็ทนได้ตลอดแต่วันนี่ฉันเหนื่อยมากกลับบ้านมาอยากกินข้าวแต่แม่กับพี่สาวบอก

ผมเคยบวช 2 ครั้ง อยู่กับ พระอาจารย์โสภา วัดแสงธรรมวังเขาเขียว (2553) และหลวงปู่จันทร์เรียน วัดถ้ำสหาย (2559) มีโอกาสได้เจอ ครูบา (พระกรรมฐานพรรษาน้อยกว่า 10 ปี เรียกครูบา) ที่ประสบความสำเร็จทางโลก เป็

ขอถามความคิดเห็นทุกคนค่ะ ถ้าโรงเรียนมีการปรับเปลี่ยนกฎระเบียบ ให้นักเรียนชาย สามารถใส่กระโปรงนักเรียนได้ หนูจะเล่ารายละเอียด และเหตุผลส่วนตัวที่ไม่เห็นด้วยค่ะ แล้วทุกคนคิดเห็นกันยังไงค่ะ (ยาวนิดนิงนะ

สวัสดีทุกคนเราอายุ14 เราขอเกร่นก่อน ว่าตัวเองเป็นคนอารมณ์ขี้นๆลงๆบ่อยมาก ถ้าอารมณ์ดีก็จะบ้าบอมาก ถ้าผิดหวังหรือเสียใจก็จะร้องไห้ฟูมฟาย ซึมเศร้า ถ้าโกรธก็จะควบคุมสติตัวเองไม่ได้ ปล่อยให้อารมณ์มาครอบง