เรามีความทรงจำช่วงประถมที่ยังฝังใจอยู่ จนปัจจุบันอายุ 21 ก็ยังไม่ลืม
เรื่องเกี่ยวกับครูของเรา เรื่องที่เราฝังใจกับครูคนนี้มีหลายเหตุผล ครูเป็นคนที่ดุมาก จะมีลูกรักครูกับลูกที่ครูไม่รัก เราจัดอยู่ในประเภทหลัง เรื่องเล็กขนาดไหนก็เอามาดุ มาตำหนิเราได้ เช่น เขียนไม่เป็นระเบียบ ลบมาก็เกินไป ส่งช้า เขียนไม่สวย อันนี้เรายอมรับเพราะเราเขียนไม่ค่อยสวย มากหน่อยก็สอนแล้วไม่เข้าใจเราเลยไปถามครู แล้วโดนบอกว่าเราโง่ สะสมมาเรื่อยไป แต่เรื่องที่ทำให้ไม่ลืมมี 2-3 เรื่อง เพราะเป็นเรื่องที่เราไม่รู้ว่าเราทำอะไรผิด
เรื่องที่ 1 เป็นช่วงป.3 จะขึ้นปี.4 ท้ายเทอม
ครูเค้าเป็นคนชอบทำอาหาร แล้วเค้าจะถามจะชวนนักเรียนให้ทำด้วยบ่อยๆ ให้เอาของหรือวัตถุดิบมาคนละนิดละหน่อย เราเอาไปสองอย่าง แล้วเพื่อนบอกว่าจะช่วยเราถือเพราะเพื่อนเราไม่ได้เอาอะไรมาเราเลยให้เพื่อนถือ1 อย่าง เรา 1 อย่าง เราถือของที่มีคนเอามาเยอะ เพื่อนถือของที่คนเอามาน้อย เพราะหาไม่ค่อยได้ แล้วเมื่อครูเห็นของที่เราถือครูเค้าก็เหมือนประชดเราว่า "เราเอาอะไรมา ถ้าจะเอามาอย่างนี้เราไม่ต้องกิน" แล้วไปชมเพื่อนที่ถือของอีกอย่างของเรา เราเลยบอกไปว่าเราเอามา 2 อย่าง แต่ครูทำเป็นไม่ได้ยิน เพื่อนที่ไม่ได้เอาของอะไรมากลับไม่โดนว่า พอทำเสร็จถึงเวลาพักเที่ยง ตอนตักอาหาร ครูเค้าก็พูดขึ้นมาว่า " ไม่ต้องกินก็ได้มั้ง ไม่ได้เอาอะไรมาเลย" มันทำให้เราอยากร้องให้เพราะเราเหมือนคนทำอะไรสักอย่างผิดแต่เราไม่รู้ เราก็เอาของเท่าทีหามาได้มาแล้ว แล้วเราก็อธิบายไปแล้วว่าเราเอาของมานะเราไม่ได้เอาเปรียบเพื่อนคนอื่นๆนะหรือเราเอามาน้อยไป [บ้านเราไม่ค่อยมีเงินเพราะพี่สาวเราเริ่มเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ ค่ากินค่าอยู่แพง ทำให้ที่บ้านต้องประหยัด เพราะพี่ไม่ได้กู้เรียน แม่ไม่ได้ทำงานมีแต่พ่อที่ไปทำงานแรงงานที่ต่างจังหวัด พ่อเก็บไว้ 1500 ส่งเงินมาเดือนละ 8000-9500 แล้วแต่เดือน โอนให้พี่ 6500 ค่าน้ำค่าไฟที่บ้าน 700-900 บ./เดือน ค่ากินค่าอยู่ที่บ้าน 4 คน หลายอายุ 1และ4 ขวบ 2คน จ่ายหนี้เดือนละ 1500ทำให้มีแค่ไปค่าเรียนเราเดือนละ300 15บ./วัน พ่อแม่ของหลานไปทำงานแต่ไม่ค่อยส่งเงินมา ทำให้แม่เราต้องเลี้ยง เราเลยไม่มีเงินซื้อของแต่บ้านเราปลูกผักกินเองเลยไม่ต้องซื้อเราว่าเราเอาไปเยอะนะ อย่างละ 2 กิโล ทั้งโรงมี 200 กว่าคน แต่ละคนก็เอามาเท่าเราหรือน้อยกว่าเรา มากสุดก็ 3 กิโล] พอโตขึ้นมานิดหน่อยเราก็เริ่มคิดถึงตอนนั้นทำให้เรารู้ว่าครูเค้าแค่ต้องการว่าเรา เราเสียใจมากตอนนั้นเราก็คิดว่าเราผิดขนาดนั้นเลยเหรอ เราเป็นเด็กดีไม่พอหรอ การเรียนเราก็ไม่ได้ไม่ดี เราไม่เคยตกจากท็อป10 [ห้องเรามี 45คน] ทุกปีที่เรียนอยู่ที่นั่น เราไม่เคยสร้างปัญหาเวลาเรียนเราก็ตั้งใจฟัง เราเรียนกับครูคนนี้ตั้งแต่อนุบาล โดนตี โดนว่าอยู่บ่อยๆ แต่เราไม่คิดมากเพราะเราคิดว่าเราผิด ทำให้ครูไม่พอใจ พอเริ่มขึ้น ป.4 เราเริ่มเข้าใจมากขึ้น ว่าครูแค่ไม่ชอบเรา นี่คือเรื่องแรกที่เราฝังใจเกี่ยวกับครูคนนี้
เรื่องที่ 2 ช่วง ป.5
เป็นช่วงที่ ครูฝึกสอนหมดกำหนดการฝึกสอน ตอนนั้นเราไปช่วยครูทำอาหาร เราคุยกันหลายเรื่อง แล้วครูฝึกสอนเค้าบอกว่า กำลังจะไปแล้วนะ เรารู้สึกเหงา เพราะเราพูดกับครูคนนั้นได้อย่างสบายใจ เราเลยบอกเค้าไปว่า"ถ้าครูไปแล้วหนูจะทำไงดี หนูเหงาเลย 5555" เราหัวเราะเล่นๆ ครูเค้าก็บอกบอกว่า ไปเล่นกับครูคนอื่นๆก็ได้ แต่เราบอกว่าเรากลัวเราไม่กล้า เพราะเรากลัวครูคนนั้น
แล้วเหมือนจะมีคนมาได้ยินที่เราพูด เลยเอาไปบอกครูคนนั้น เค้าเรียกเราให้ไปหาแล้วว่าเรา เค้าพูดว่าทำไมเราพูดแบบนั้น ไม่เห็นหัวครูแล้วเหรอ นิสัยเสีย แล้วเราก็โดนตีไป พอเค้าว่าเสร็จ เราไปที่ห้องน้ำแล้วก็ร้องไห้ แล้วตั้งแต่นั้นมาเราก็ไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับคนอื่นอีกเลย เพราะเรากลัวทำให้ครูคนนั้นเค้าไม่พอใจ เราจะไม่คุยเรื่องเกี่ยวกับคนอื่นจะคุยแต่เรื่องที่ไม่มีคนมาเกี่ยวข้องจะคุยเรื่องทั่วไปเรื่องอนิเมะ เรื่องกีฬา เรื่องเรียน ตอนนั้นเรายังเป็นคนร่าเริงพูดเก่งเล่นกับคนอื่นเข้ากับคนอื่นได้
เรื่องที่ 3
ครูชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกับนักเรียนที่เค้ารักและชอบ
ให้เราทำตัวดีๆ ให้เราทำให้ได้เหมือนเพื่อนคนนั้น เราก็ทำตามที่ครูบอกทุกอย่าง แต่ครูก็ยังไม่พอใจ หาทางมาว่ามาตีเราตลอด พอโดนว่ามากๆโดนตำหนิมากเราเริ่มไม่มีความมั่นใจ ผลการเรียนเริ่มตก จากท็อป10 กลายเป็นเริ่มตกอันดับ เริ่มถ่อยห่างจากคนอื่น เพราะพอเราโดนครูคนนั้นว่าบ่อยๆ เพื่อนก็เริ่มไม่เล่นกับ พอเราจบประถม ขึ้นมัธยมเราก็กลายเป็นคนเงียบไปไม่ค่อยพูดค่อยจา พ่อแม่และเพื่อนของเรา บอกว่าเราเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับตอนประถม ไม่ร่าเริง ไม่พูด ไม่ยิ้ม ไม่มีความมั่นใจอีกแล้ว แต่เราบอกว่าเราแค่โตขึ้น แต่แม่บอกเราว่าถ้าแค่โตขึ้นก็ไม่ควรเปลี่ยนไปขนาดนี้ เราเลยไม่เคยคุยกับครูสมัยมัธยม เพราะกลัวที่จะเจอแบบชั้นประถม เวลาครูคนอื่นสอนเราก็จะคิดถึงครูคนนั้นทำให้เราไม่กล้าแล้วก็กลัวไปหมดทุกอย่าง เพราะงั้น ช่วงม.1 ทำให้เราหยุดไป 1เทอม และย้ายโรงเรียน จากนั้นเราก็ไม่มีความมั่นใจอีก จนทำงานก็ยังเป็นอยู่ เรารู้ว่าฝังใจกับครูคนนี้มากเกินไปจนถึงตอนนี้ เราอ่อนไหวกับเรื่องเกินไปรึเปล่า แต่มันลืมไม่ได้จริงๆ นะคะ
[ทุกคนมีเรื่องแบบนี้บ้างมั้ยคะ ตอนนั้นเป็นแบบไหน ตอนนี้เป็นยังไงกันบ้างเปลี่ยนไปบ้างมั้ย เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเหมือนเรารึเปล่า หรือว่าเป็นเหมือนเดิมกับที่ผ่านไปมา ถ้ามีวิธีลืมก็บอกเราหน่อยนะคะ เราปล่อยวางไม่ได้เลย]
ความทรงจำที่ฝังใจ
เรื่องเกี่ยวกับครูของเรา เรื่องที่เราฝังใจกับครูคนนี้มีหลายเหตุผล ครูเป็นคนที่ดุมาก จะมีลูกรักครูกับลูกที่ครูไม่รัก เราจัดอยู่ในประเภทหลัง เรื่องเล็กขนาดไหนก็เอามาดุ มาตำหนิเราได้ เช่น เขียนไม่เป็นระเบียบ ลบมาก็เกินไป ส่งช้า เขียนไม่สวย อันนี้เรายอมรับเพราะเราเขียนไม่ค่อยสวย มากหน่อยก็สอนแล้วไม่เข้าใจเราเลยไปถามครู แล้วโดนบอกว่าเราโง่ สะสมมาเรื่อยไป แต่เรื่องที่ทำให้ไม่ลืมมี 2-3 เรื่อง เพราะเป็นเรื่องที่เราไม่รู้ว่าเราทำอะไรผิด
เรื่องที่ 1 เป็นช่วงป.3 จะขึ้นปี.4 ท้ายเทอม
ครูเค้าเป็นคนชอบทำอาหาร แล้วเค้าจะถามจะชวนนักเรียนให้ทำด้วยบ่อยๆ ให้เอาของหรือวัตถุดิบมาคนละนิดละหน่อย เราเอาไปสองอย่าง แล้วเพื่อนบอกว่าจะช่วยเราถือเพราะเพื่อนเราไม่ได้เอาอะไรมาเราเลยให้เพื่อนถือ1 อย่าง เรา 1 อย่าง เราถือของที่มีคนเอามาเยอะ เพื่อนถือของที่คนเอามาน้อย เพราะหาไม่ค่อยได้ แล้วเมื่อครูเห็นของที่เราถือครูเค้าก็เหมือนประชดเราว่า "เราเอาอะไรมา ถ้าจะเอามาอย่างนี้เราไม่ต้องกิน" แล้วไปชมเพื่อนที่ถือของอีกอย่างของเรา เราเลยบอกไปว่าเราเอามา 2 อย่าง แต่ครูทำเป็นไม่ได้ยิน เพื่อนที่ไม่ได้เอาของอะไรมากลับไม่โดนว่า พอทำเสร็จถึงเวลาพักเที่ยง ตอนตักอาหาร ครูเค้าก็พูดขึ้นมาว่า " ไม่ต้องกินก็ได้มั้ง ไม่ได้เอาอะไรมาเลย" มันทำให้เราอยากร้องให้เพราะเราเหมือนคนทำอะไรสักอย่างผิดแต่เราไม่รู้ เราก็เอาของเท่าทีหามาได้มาแล้ว แล้วเราก็อธิบายไปแล้วว่าเราเอาของมานะเราไม่ได้เอาเปรียบเพื่อนคนอื่นๆนะหรือเราเอามาน้อยไป [บ้านเราไม่ค่อยมีเงินเพราะพี่สาวเราเริ่มเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ ค่ากินค่าอยู่แพง ทำให้ที่บ้านต้องประหยัด เพราะพี่ไม่ได้กู้เรียน แม่ไม่ได้ทำงานมีแต่พ่อที่ไปทำงานแรงงานที่ต่างจังหวัด พ่อเก็บไว้ 1500 ส่งเงินมาเดือนละ 8000-9500 แล้วแต่เดือน โอนให้พี่ 6500 ค่าน้ำค่าไฟที่บ้าน 700-900 บ./เดือน ค่ากินค่าอยู่ที่บ้าน 4 คน หลายอายุ 1และ4 ขวบ 2คน จ่ายหนี้เดือนละ 1500ทำให้มีแค่ไปค่าเรียนเราเดือนละ300 15บ./วัน พ่อแม่ของหลานไปทำงานแต่ไม่ค่อยส่งเงินมา ทำให้แม่เราต้องเลี้ยง เราเลยไม่มีเงินซื้อของแต่บ้านเราปลูกผักกินเองเลยไม่ต้องซื้อเราว่าเราเอาไปเยอะนะ อย่างละ 2 กิโล ทั้งโรงมี 200 กว่าคน แต่ละคนก็เอามาเท่าเราหรือน้อยกว่าเรา มากสุดก็ 3 กิโล] พอโตขึ้นมานิดหน่อยเราก็เริ่มคิดถึงตอนนั้นทำให้เรารู้ว่าครูเค้าแค่ต้องการว่าเรา เราเสียใจมากตอนนั้นเราก็คิดว่าเราผิดขนาดนั้นเลยเหรอ เราเป็นเด็กดีไม่พอหรอ การเรียนเราก็ไม่ได้ไม่ดี เราไม่เคยตกจากท็อป10 [ห้องเรามี 45คน] ทุกปีที่เรียนอยู่ที่นั่น เราไม่เคยสร้างปัญหาเวลาเรียนเราก็ตั้งใจฟัง เราเรียนกับครูคนนี้ตั้งแต่อนุบาล โดนตี โดนว่าอยู่บ่อยๆ แต่เราไม่คิดมากเพราะเราคิดว่าเราผิด ทำให้ครูไม่พอใจ พอเริ่มขึ้น ป.4 เราเริ่มเข้าใจมากขึ้น ว่าครูแค่ไม่ชอบเรา นี่คือเรื่องแรกที่เราฝังใจเกี่ยวกับครูคนนี้
เรื่องที่ 2 ช่วง ป.5
เป็นช่วงที่ ครูฝึกสอนหมดกำหนดการฝึกสอน ตอนนั้นเราไปช่วยครูทำอาหาร เราคุยกันหลายเรื่อง แล้วครูฝึกสอนเค้าบอกว่า กำลังจะไปแล้วนะ เรารู้สึกเหงา เพราะเราพูดกับครูคนนั้นได้อย่างสบายใจ เราเลยบอกเค้าไปว่า"ถ้าครูไปแล้วหนูจะทำไงดี หนูเหงาเลย 5555" เราหัวเราะเล่นๆ ครูเค้าก็บอกบอกว่า ไปเล่นกับครูคนอื่นๆก็ได้ แต่เราบอกว่าเรากลัวเราไม่กล้า เพราะเรากลัวครูคนนั้น
แล้วเหมือนจะมีคนมาได้ยินที่เราพูด เลยเอาไปบอกครูคนนั้น เค้าเรียกเราให้ไปหาแล้วว่าเรา เค้าพูดว่าทำไมเราพูดแบบนั้น ไม่เห็นหัวครูแล้วเหรอ นิสัยเสีย แล้วเราก็โดนตีไป พอเค้าว่าเสร็จ เราไปที่ห้องน้ำแล้วก็ร้องไห้ แล้วตั้งแต่นั้นมาเราก็ไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับคนอื่นอีกเลย เพราะเรากลัวทำให้ครูคนนั้นเค้าไม่พอใจ เราจะไม่คุยเรื่องเกี่ยวกับคนอื่นจะคุยแต่เรื่องที่ไม่มีคนมาเกี่ยวข้องจะคุยเรื่องทั่วไปเรื่องอนิเมะ เรื่องกีฬา เรื่องเรียน ตอนนั้นเรายังเป็นคนร่าเริงพูดเก่งเล่นกับคนอื่นเข้ากับคนอื่นได้
เรื่องที่ 3
ครูชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกับนักเรียนที่เค้ารักและชอบ
ให้เราทำตัวดีๆ ให้เราทำให้ได้เหมือนเพื่อนคนนั้น เราก็ทำตามที่ครูบอกทุกอย่าง แต่ครูก็ยังไม่พอใจ หาทางมาว่ามาตีเราตลอด พอโดนว่ามากๆโดนตำหนิมากเราเริ่มไม่มีความมั่นใจ ผลการเรียนเริ่มตก จากท็อป10 กลายเป็นเริ่มตกอันดับ เริ่มถ่อยห่างจากคนอื่น เพราะพอเราโดนครูคนนั้นว่าบ่อยๆ เพื่อนก็เริ่มไม่เล่นกับ พอเราจบประถม ขึ้นมัธยมเราก็กลายเป็นคนเงียบไปไม่ค่อยพูดค่อยจา พ่อแม่และเพื่อนของเรา บอกว่าเราเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับตอนประถม ไม่ร่าเริง ไม่พูด ไม่ยิ้ม ไม่มีความมั่นใจอีกแล้ว แต่เราบอกว่าเราแค่โตขึ้น แต่แม่บอกเราว่าถ้าแค่โตขึ้นก็ไม่ควรเปลี่ยนไปขนาดนี้ เราเลยไม่เคยคุยกับครูสมัยมัธยม เพราะกลัวที่จะเจอแบบชั้นประถม เวลาครูคนอื่นสอนเราก็จะคิดถึงครูคนนั้นทำให้เราไม่กล้าแล้วก็กลัวไปหมดทุกอย่าง เพราะงั้น ช่วงม.1 ทำให้เราหยุดไป 1เทอม และย้ายโรงเรียน จากนั้นเราก็ไม่มีความมั่นใจอีก จนทำงานก็ยังเป็นอยู่ เรารู้ว่าฝังใจกับครูคนนี้มากเกินไปจนถึงตอนนี้ เราอ่อนไหวกับเรื่องเกินไปรึเปล่า แต่มันลืมไม่ได้จริงๆ นะคะ
[ทุกคนมีเรื่องแบบนี้บ้างมั้ยคะ ตอนนั้นเป็นแบบไหน ตอนนี้เป็นยังไงกันบ้างเปลี่ยนไปบ้างมั้ย เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเหมือนเรารึเปล่า หรือว่าเป็นเหมือนเดิมกับที่ผ่านไปมา ถ้ามีวิธีลืมก็บอกเราหน่อยนะคะ เราปล่อยวางไม่ได้เลย]