นี้คือจดหมายที่นักเรียน ม.6 ตัดสินใจลาจากไปด้วยข้อความทั้งหมดสรุปมาให้แล้ว ขอบคุณ Gemini Pro ที่สรุปเนื้อหาให้ด้วยครับ
"ฉันแค่อยากระบายความอึดอัดทั้งหมดในใจที่มันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว...
ตอนนี้ฉันรู้สึกอึดอัดกับกลุ่มเพื่อนมาก ที่คบกันอยู่ทุกวันนี้ก็แค่เพื่อเข้าสังคมไปวันๆ ฉันมองไปทางไหนก็รู้สึกว่าโลกใบนี้มันน่ารำคาญ น่าเบื่อ และเต็มไปด้วยสิ่งหลอกลวงไปหมด แม้แต่ภาพลักษณ์การเรียนในมหาวิทยาลัยที่คนอื่นเขาสนใจ ฉันกลับไม่ได้ชอบหรืออยากได้มันเลยสักนิด
ข้างในใจของฉันตอนนี้มันว่างเปล่า โดดเดี่ยว และเคว้งคว้างเหลือเกิน พอมันทุกข์จนทนไม่ไหว ฉันก็เอาแต่คิดถึงชีวิตเก่าๆ ในอดีต คิดถึงสิ่งทีเคยทำแล้วมีความสุข แต่รู้ไหม... ตอนนี้ความรู้สึกดีๆ เหล่านั้นมันหายไปหมดแล้ว เหลือแต่ความทรมานจนฉันอยากจะยอมแพ้และพอแล้วกับทุกอย่าง
ฉันเกลียดโลกใบนี้ เกลียดการต้องอยู่คนเดียว เกลียดเพื่อน เกลียดแทบจะทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว และที่แย่ที่สุดคือ ฉันเกลียดการมีชีวิตอยู่ของตัวเอง ฉันทั้งสับสน ทั้งหวาดกลัว และตั้งคำถามกับตัวเองตลอดเวลาว่า ในเมื่อใจของฉันมันยอมแพ้ไปตั้งนานแล้ว ฉันจะฝืนใช้ชีวิตต่อไปในโลกนี้ได้ยังไง? ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองพังทลายและแตกสลายเกินกว่าจะซ่อมแซมให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว
ในใจของฉันตอนนี้ มีแต่ความจำนนและคิดถึงเรื่องความตายตลอดเวลา ฉันอยากตายตั้งแต่วัยรุ่น ไม่อยากแก่ไปกว่านี้ และถ้าฉันตายไปจริงๆ ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาร้องไห้เสียใจเลยนะ ฉันกลับอยากให้ทุกคนปรบมือยินดีและดีใจกับฉันด้วยซ้ำที่ได้หลุดพ้นไปที
ฉันไม่อยากเรียนต่อมหาวิทยาลัยแล้ว เพราะไม่อยากให้พ่อแม่ต้องมาเสียเงินทองไปเปล่าๆ ลึกๆ ฉันรู้ดีว่าตัวเองคงอยู่ไม่ถึงอายุ 30 หรอก ฉันแค่ตั้งใจว่าจะอยู่ใช้ชีวิตให้จบ ม.6 นี้ก่อนก็พอ ถ้าเลือกได้ ฉันอยากหายไปจากโลกนี้เฉยๆ เหมือนไม่เคยมีตัวตนอยู่เลย ไม่อยากมีความรู้สึก ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว เพราะสำหรับฉัน... ความตายคือสิ่งเดียวที่จะปลดปล่อยฉันให้เป็นอิสระได้ ฉันเจ็บปวดมามากพอแล้ว และฉันไม่คิดว่าตัวเองจะฝืนทนประคองชีวิตให้ผ่านพ้นโลกที่ใจร้ายใบนี้ไปได้อีกต่อไป"
นี้คือสรุป จดหมายจากเด็กคนนึง ม.6 ที่อยากจากไปพร้อมเสียงปรบมือมากกว่าเสียงร้องไห้
"ฉันแค่อยากระบายความอึดอัดทั้งหมดในใจที่มันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว...
ตอนนี้ฉันรู้สึกอึดอัดกับกลุ่มเพื่อนมาก ที่คบกันอยู่ทุกวันนี้ก็แค่เพื่อเข้าสังคมไปวันๆ ฉันมองไปทางไหนก็รู้สึกว่าโลกใบนี้มันน่ารำคาญ น่าเบื่อ และเต็มไปด้วยสิ่งหลอกลวงไปหมด แม้แต่ภาพลักษณ์การเรียนในมหาวิทยาลัยที่คนอื่นเขาสนใจ ฉันกลับไม่ได้ชอบหรืออยากได้มันเลยสักนิด
ข้างในใจของฉันตอนนี้มันว่างเปล่า โดดเดี่ยว และเคว้งคว้างเหลือเกิน พอมันทุกข์จนทนไม่ไหว ฉันก็เอาแต่คิดถึงชีวิตเก่าๆ ในอดีต คิดถึงสิ่งทีเคยทำแล้วมีความสุข แต่รู้ไหม... ตอนนี้ความรู้สึกดีๆ เหล่านั้นมันหายไปหมดแล้ว เหลือแต่ความทรมานจนฉันอยากจะยอมแพ้และพอแล้วกับทุกอย่าง
ฉันเกลียดโลกใบนี้ เกลียดการต้องอยู่คนเดียว เกลียดเพื่อน เกลียดแทบจะทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว และที่แย่ที่สุดคือ ฉันเกลียดการมีชีวิตอยู่ของตัวเอง ฉันทั้งสับสน ทั้งหวาดกลัว และตั้งคำถามกับตัวเองตลอดเวลาว่า ในเมื่อใจของฉันมันยอมแพ้ไปตั้งนานแล้ว ฉันจะฝืนใช้ชีวิตต่อไปในโลกนี้ได้ยังไง? ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองพังทลายและแตกสลายเกินกว่าจะซ่อมแซมให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว
ในใจของฉันตอนนี้ มีแต่ความจำนนและคิดถึงเรื่องความตายตลอดเวลา ฉันอยากตายตั้งแต่วัยรุ่น ไม่อยากแก่ไปกว่านี้ และถ้าฉันตายไปจริงๆ ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาร้องไห้เสียใจเลยนะ ฉันกลับอยากให้ทุกคนปรบมือยินดีและดีใจกับฉันด้วยซ้ำที่ได้หลุดพ้นไปที
ฉันไม่อยากเรียนต่อมหาวิทยาลัยแล้ว เพราะไม่อยากให้พ่อแม่ต้องมาเสียเงินทองไปเปล่าๆ ลึกๆ ฉันรู้ดีว่าตัวเองคงอยู่ไม่ถึงอายุ 30 หรอก ฉันแค่ตั้งใจว่าจะอยู่ใช้ชีวิตให้จบ ม.6 นี้ก่อนก็พอ ถ้าเลือกได้ ฉันอยากหายไปจากโลกนี้เฉยๆ เหมือนไม่เคยมีตัวตนอยู่เลย ไม่อยากมีความรู้สึก ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว เพราะสำหรับฉัน... ความตายคือสิ่งเดียวที่จะปลดปล่อยฉันให้เป็นอิสระได้ ฉันเจ็บปวดมามากพอแล้ว และฉันไม่คิดว่าตัวเองจะฝืนทนประคองชีวิตให้ผ่านพ้นโลกที่ใจร้ายใบนี้ไปได้อีกต่อไป"