เราเคยมีความทุกข์มากแต่รอดมาได้ด้วยการสวดมนต์ทำกรรมฐานและดูจิตตัวเอง ดูอารมณ์ตัวเอง ผลที่ได้ดีขึ้นมากเราเหมือนปีนออกจากนรก
รู้สึกว่าตัวเองรับรู้ได้ทุกครั้งที่มีความรุ้สึก โกรธ โมโห ดีใจ เสียใจ เวลาที่ความรุ้สึกพวกนี้เกิดขึ้น ตอนนี้คือ มองมัน ให้มันรุ้สึกไป แต่เราไม่ได้รุ้สึกอะไรกับมัน รุ้สึกว่าชอบคะเวลาเห็นมัน
ปัญหาคือ ทุกวันเรานั่งสมาธิ เราไม้ค่อยถนัดจงกรมเลย รุ้สึกจิต ฟุ้งมาก รวมสมาธิไม่ได้เลย กะเลยเดินมั้งไม่เดินมั้ง
นั่งสมาธิทุกวัน คือ พยายามทำสมาธิคะ ฟุ้งซ่ายบ่อย และ อารมโกรธ เกลียจ แค้น เสียใจ คอยหลอกหลอนเราไม่เลิก ในขณะนั่งสมาธิ เรารุ้ว่าอารมเกิด แต่เราสงสัยว่าควรทำยังไง เอาจริง ตอนไปวัด พระท่านสอนว่า ให้ หยุดทำสมาธิแล้ว หันมา ดุจิต ที่ คิด จนกว่าจะหยุดคิดค่อยทำสมาธิต่อ เมื่อก่อนตอนที่ทุกข์หนักๆ มันช่วยได้มากคะ
แต่ตอนนี้เราวางความทุกข์ลงได้แล้ว ยอมรับความจริง อยุ่กับการดุจิตตลอดทั้งวันมานาน จนทุกครั้งที่อารมเกิดเราจะรุ้ เหมือนดุอะไรสักอย่าง แต่เวลานั่งสมาธิเรารุ้สึก รำคาญ อารมพวกนั้นมาก คือระหว่างทำสมาธิ พออารมพวกนั้นเกิดเราจะรุ้ และรำคาญมาก ณ ตอนนี้ เรา เลยไม่สนใจมัน ยังคงทำสมาธิต่อ แต่รุ้นะ ว่ามันคิดมันฟุ้งอยุ่ ประมาณว่า จะคิดกะคิดไป แต่เราไม่สนใจมัน ยังคง ตั้งใจทำสมาธิ โดยไม่หันมากำหนด โกรธหน่อ หรือ คิดหน่อ แบบนี้ เรายังคับจิตหรือเปล่าคะ เรารุ้สึกว่า อารมพวกนั้น มันเป็นอะไรที่น่ารำคาญมาก เราควร ปฏิบัติแบบไหนดีคะ
เหมือนกับตอนที่ นั่งสมาธิแล้วปวดขา เราไม่รุ้ว่าควรทำยังไง คือ เรารุ้ว่าปวด แต่เราไม่สนใจมัน ยังคงมั่นคงกับการทำสมาธิ หรือ แม้แต่ถ้าอารม เกิด เราก็เน้นไปที่การดุจิตมากกว่าการ จดจ่ออยุ่กับขาที่ปวด มันถุกหรือมันผิดคะเราควรทำยังไง
ผลของการปฏิบัติ เรารุ้สึกว่ามันไม่ก้าวหน้าเลย
1/ แม้เราจะรุ้อารมที่เกิดได้ไวและละได้ไวขึ้น ผลจากการดุจิตตลอดเวลามานาน
2/ เราไม่สามารถ รวมสมาธิได้ สมาธิเวลาปฏิบัติเกิดยากมากแทบไม่เกิด เพราะ จิต ฟุ้งซ่านเก่งมาก ไม่ฟุ้ง กะเกิด อารมต่างๆ จนน่ารำคาญ นานนนนนนนๆๆๆๆๆๆๆ เวลาที่นั่งสมาธิ เราจะเกิด ความรุ้สึก มีความสุข ปิติ หรือ เห็น พระพุทธรุปเห็นแสงอะไรแปลกๆสักที ซึ่งมันนานๆเกิดที แถม เป็นความรุ้สึกแปบๆ แล้วกะหายไป
3/เราดูกายไม่เป็นคะ ทำยังไง คะ แหะๆ ไม่ถนัดเลยคะ เอาจริงนะเราไม่ชอบเลยการเดินจงกรม ทั้งๆที่รุ้ว่ามันดี ยิ่งเดินจงกรทเรายิ่งฟุ้ง ฟุ้งมากกว่านั่งสมาธิคะ ทำยังไงดีคะ
ที่เราเริ่มหันมาทำกรรมฐาน เริ่มแรกคือ อยากหลุดพ้นจากความเจ็บปวด และไฟโทสะ ที่คอยเผาใจ
แต่ตอนนี้ เรา ชอบ ที่จะทำกรรมฐาน เพราะเราอยากเป็นคนดี ไม่ได้อยากนิพานหรือเก่งมากมายเรื่องพวกนั้นมันไกลเกินไป สำหรับคนกิเลสหนาอน่างเรา แค่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น และ เข้าใจสัจธรรม ของชีวิต แค่นั้นเองคะ ถ้าทำได้แค่นี้ ก็ไม่เสียดายแล้วที่เกิดมา
รบกวนขอความรุ้ รุ่นพี่ ด้วยคะ เราควรทำยังไงเพื่อให้มีสมาธิคะ ขอบคุณคะ
นั่งสมาธิแล้วฟุ้งซ่านบ่อยแก้ยังไงดีคะ
รู้สึกว่าตัวเองรับรู้ได้ทุกครั้งที่มีความรุ้สึก โกรธ โมโห ดีใจ เสียใจ เวลาที่ความรุ้สึกพวกนี้เกิดขึ้น ตอนนี้คือ มองมัน ให้มันรุ้สึกไป แต่เราไม่ได้รุ้สึกอะไรกับมัน รุ้สึกว่าชอบคะเวลาเห็นมัน
ปัญหาคือ ทุกวันเรานั่งสมาธิ เราไม้ค่อยถนัดจงกรมเลย รุ้สึกจิต ฟุ้งมาก รวมสมาธิไม่ได้เลย กะเลยเดินมั้งไม่เดินมั้ง
นั่งสมาธิทุกวัน คือ พยายามทำสมาธิคะ ฟุ้งซ่ายบ่อย และ อารมโกรธ เกลียจ แค้น เสียใจ คอยหลอกหลอนเราไม่เลิก ในขณะนั่งสมาธิ เรารุ้ว่าอารมเกิด แต่เราสงสัยว่าควรทำยังไง เอาจริง ตอนไปวัด พระท่านสอนว่า ให้ หยุดทำสมาธิแล้ว หันมา ดุจิต ที่ คิด จนกว่าจะหยุดคิดค่อยทำสมาธิต่อ เมื่อก่อนตอนที่ทุกข์หนักๆ มันช่วยได้มากคะ
แต่ตอนนี้เราวางความทุกข์ลงได้แล้ว ยอมรับความจริง อยุ่กับการดุจิตตลอดทั้งวันมานาน จนทุกครั้งที่อารมเกิดเราจะรุ้ เหมือนดุอะไรสักอย่าง แต่เวลานั่งสมาธิเรารุ้สึก รำคาญ อารมพวกนั้นมาก คือระหว่างทำสมาธิ พออารมพวกนั้นเกิดเราจะรุ้ และรำคาญมาก ณ ตอนนี้ เรา เลยไม่สนใจมัน ยังคงทำสมาธิต่อ แต่รุ้นะ ว่ามันคิดมันฟุ้งอยุ่ ประมาณว่า จะคิดกะคิดไป แต่เราไม่สนใจมัน ยังคง ตั้งใจทำสมาธิ โดยไม่หันมากำหนด โกรธหน่อ หรือ คิดหน่อ แบบนี้ เรายังคับจิตหรือเปล่าคะ เรารุ้สึกว่า อารมพวกนั้น มันเป็นอะไรที่น่ารำคาญมาก เราควร ปฏิบัติแบบไหนดีคะ
เหมือนกับตอนที่ นั่งสมาธิแล้วปวดขา เราไม่รุ้ว่าควรทำยังไง คือ เรารุ้ว่าปวด แต่เราไม่สนใจมัน ยังคงมั่นคงกับการทำสมาธิ หรือ แม้แต่ถ้าอารม เกิด เราก็เน้นไปที่การดุจิตมากกว่าการ จดจ่ออยุ่กับขาที่ปวด มันถุกหรือมันผิดคะเราควรทำยังไง
ผลของการปฏิบัติ เรารุ้สึกว่ามันไม่ก้าวหน้าเลย
1/ แม้เราจะรุ้อารมที่เกิดได้ไวและละได้ไวขึ้น ผลจากการดุจิตตลอดเวลามานาน
2/ เราไม่สามารถ รวมสมาธิได้ สมาธิเวลาปฏิบัติเกิดยากมากแทบไม่เกิด เพราะ จิต ฟุ้งซ่านเก่งมาก ไม่ฟุ้ง กะเกิด อารมต่างๆ จนน่ารำคาญ นานนนนนนนๆๆๆๆๆๆๆ เวลาที่นั่งสมาธิ เราจะเกิด ความรุ้สึก มีความสุข ปิติ หรือ เห็น พระพุทธรุปเห็นแสงอะไรแปลกๆสักที ซึ่งมันนานๆเกิดที แถม เป็นความรุ้สึกแปบๆ แล้วกะหายไป
3/เราดูกายไม่เป็นคะ ทำยังไง คะ แหะๆ ไม่ถนัดเลยคะ เอาจริงนะเราไม่ชอบเลยการเดินจงกรม ทั้งๆที่รุ้ว่ามันดี ยิ่งเดินจงกรทเรายิ่งฟุ้ง ฟุ้งมากกว่านั่งสมาธิคะ ทำยังไงดีคะ
ที่เราเริ่มหันมาทำกรรมฐาน เริ่มแรกคือ อยากหลุดพ้นจากความเจ็บปวด และไฟโทสะ ที่คอยเผาใจ
แต่ตอนนี้ เรา ชอบ ที่จะทำกรรมฐาน เพราะเราอยากเป็นคนดี ไม่ได้อยากนิพานหรือเก่งมากมายเรื่องพวกนั้นมันไกลเกินไป สำหรับคนกิเลสหนาอน่างเรา แค่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น และ เข้าใจสัจธรรม ของชีวิต แค่นั้นเองคะ ถ้าทำได้แค่นี้ ก็ไม่เสียดายแล้วที่เกิดมา
รบกวนขอความรุ้ รุ่นพี่ ด้วยคะ เราควรทำยังไงเพื่อให้มีสมาธิคะ ขอบคุณคะ