25
เรือเจ็ทสกีทั้งสามลำจอดนิ่งลงเมื่อมาถึงฝั่ง ฉันแอบชำเลืองมองสองสาวนั่นที่ค่อยๆ ก้าวลงมาอย่างคนหมดแรง
“เอ่อ...คือ...พวกเราขอตัวก่อนนะคะ” สองสาวนั้นเอ่ยบอกพวกพี่ๆ ทั้งสามคนก่อนจะวิ่งจู๊ดออกไปจากตรงนี้ทันที
“เฮ้อ ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างเราจะมีศัตรูเยอะขนาดนี้นะเนี่ย ฮะๆ”
“ยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีก มันใช่เรื่องที่น่าภูมิใจมั้ยเนี่ยนิกิม = =^” พี่บริงค์ว่า
“ไม่รู้สิ รู้แต่ว่าตอนนี้เราหิวแล้วอ่ะ”
จ๊อกกกก~
พลันเสียงท้องร้องของเราทั้งสี่คนก็ดังพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ต่างคนต่างมองหน้ากันก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาอย่างขำขัน
ณ ร้านอาหารซีฟู้ดรสเด็ดเจ้าประจำของพวก x’s-Q หลังจากที่กลับไปอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว
“โห~ *0* น่ากินจัง~” ฉันเบิกตามองอาหารหลากหลายอย่างตรงหน้าพลางน้ำลายสอ ว้าววว กุ้งเผา น่ากินๆๆ >_<
“เก็บอาการหน่อยยัยหมูป่า อาหารซีฟู้ดไม่จำเป็นต้องมีน้ำลายหมูเป็นเครื่องปรุงหรอกนะ = =^”
ฮึ่ม~ ฉันกัดฟันกรอดพลางหันไปมองค้อนพี่บริงค์
“นี่ๆๆ ทั้งสองคน...ได้โปรดเถอะครับ กรุณาสงบศึกชั่วคราวก่อนนะ กินก่อน...หิว T^T” พี่โฮมโบกมือห้าม ทำหน้าตาละห้อย ชิ! เพราะฉันสงสารพี่โฮมเขาหรอกถึงได้ยอมสงบศึกให้อ่ะ นี่ถ้าอิ่มเมื่อไหร่มีเอาคืนเหมือนกัน ฮึ่มๆ
ฉันยอมเก็บปากเงียบ(ไว้คิดบัญชีทีหลัง) แล้วหันกลับมาให้ความสนใจกับอาหารตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะจกกุ้งตัวโตขึ้นมาแกะเปลือกอย่างยากเย็น มันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรขนาดนั้นหรอก แค่ต้องระวังไม่ให้ไข่กุ้งมันหลุดออกจากขาเท่านั้นเอง เสียดาย...ออกจะอร่อย อิอิ >_<
“อ้ำ~” ฉันงับกุ้งตัวโตพลางเคี้ยวเอื่อยๆ เพื่อลิ้มรสความหวานของเนื้อกุ้งสดใหม่และน้ำจิ้มรสเด็ดด้วยความรู้สึกที่เหมือนได้ขึ้นสวรรค์ชั้นสูงสุด อื้มมมม *U* อร่อยมากเลยค่ะ~ กุ้งนี่กรอบสดใหม่ให้ความหวานจนรสชาตินี้ยังคงติดตราตรึงลิ้นฉันอยู่เลย(ยัยเวอร์!!!)
“เมากัญชาเหรอนิกิม”
กึก หมดกัน...อารมณ์สุนทรีย์ตู!
ฉันปรายตามองคนข้างๆ ด้วยแววตาลุกเป็นไฟโลกัลป์ ฮึ่ม~ ทุกทีอ่ะ!...เวลาฉันจะเคลิ้มอะไรสักอย่างนะ จะต้องมีพี่แกมาเป็นมารคอยขัดอารมณ์ฉันตลอด ฉันเคี้ยวหงับๆๆ อย่างอารมณ์เสีย
“แกะให้มั่งดิ” พี่บริงค์เกาแขนฉันเบาๆ ฉันสะบัดแขนออกอย่างรำคาญ
“มีมือก็แกะเอาเองดิ” ฉันตวาดหน้ามุ่ย พลางแกะเปลือกหัวกุ้งอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าสำเภากุ้งจะตำนิ้วเอา
“มือไม่ว่าง จับช้อนส้อมอยู่...นี่ไง สองมือเลยเห็นเปล่า” พี่บริงค์ยกมือทั้งสองมือขึ้นมาโชว์ ฉันมองทางหางตาแล้วต้องกัดฟันกรอด กวนนนน - -^
“เราก็มือไม่ว่าง แกะหัวกุ้งอยู่” ฉันตอบเสียงเรียบ
“เผอิญว่าอยากกินมันกุ้งพอดีเลยอ่ะ” น้ำเสียงกวนๆ ทำให้ฉันต้องหันไปมองด้วยความโทสะ พี่บริงค์ยักคิ้วยิ้มๆ แล้วเบนสายตาไปที่มันกุ้งสีแดงก้อนเบ้อเริ่ม ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆ แล้วตีหน้ายิ้มเข้าไว้ เพราะพี่แกเคยบอกว่าชอบฉันตอนหน้าบึ้ง ฉะนั้นฉันจะขัดใจเขาล่ะ เอาล่ะนิกิม...ยิ้มมมม
“อยากกินมันกุ้งเหรอคะ?” ฉันถามย้ำด้วยใบหน้าที่ยิ้มชื่น พี่บริงค์กระตุกยิ้มนิดๆ ก่อนจะพยักหน้า
“งั้นเดี๋ยวนิกิมแกะให้นะค้า ^^” ฉันยิ้มกว้างแล้วหันมาแกะหัวกุ้งอย่างเลือดเย็น เอ้ย! ใจเย็น
“อ่ะ” พอแกะเสร็จก็ดึงมันกุ้งก้อนใหญ่ออกมาใส่ในจานข้าวพี่แกซะ แต่ทว่า...
“ป้อนหน่อยดิ ช้อนไม่ว่าง ต้องตักข้าว”
“...” ฉันเหลือบตามองพี่บริงค์และก็เห็นพี่แกอมยิ้มน้อยๆ อยู่
“หึๆ ด๊ายยย...ได้ค่ะ จิ้มมั้ยคะ?” ฉันกัดฟันถาม พี่แกพยักหน้าฉันก็เลยโยนมันลงไปในถ้วยน้ำจิ้มทันที พี่แกร้องลั่น
“เฮ้ย!!” ฉันเอื้อมมือคว้าถ้วยนั้นขึ้นมาถือไว้ แล้วใช้ช้อนตักมันกุ้งขึ้นมาพร้อมติดน้ำจิ้มรสเด็ดที่มีแต่พริกสีเขียวล้วนๆ ฉันยิ้มพราย
“กินสิคะพี่บริงค์ ^^” ฉันยื่นช้อนไปจ่อปากชมพูๆ ของพี่แก เขาผงะแล้วมองสิ่งที่อยู่ในช้อนอย่างหวาดๆ
“โอย...นิกิม ลิ้นบริงค์เขาไม่ค่อยทนทานต่อความเผ็ดสักเท่าไรหรอก ตักพริกขึ้นมาซะขนาดนั้นพี่ว่ามันออกจะดูโหดร้ายไปหน่อยนะ ^^lll” พี่โฮมทำหน้าขยาดก่อนจะอ้ำข้าวเข้าปากไปแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ
“ไม่โหดหรอกพี่โฮม นี่น่ะ...อร่อยสุดๆ” ฉันยิ้มโฉด พี่บริงค์เหงื่อแตกพลั่ก
“แต่พี่กินเผ็ดมากไม่ได้นะนิกิม เอาพริกออกไปบ้างสิ” พี่บริงค์ทำมือเขี่ยๆ พริกอย่างหวาดๆ
“อยากกินนักไม่ใช่เหรอ!? อ้าปากเร็ว” ฉันตวาดแว้ด จนพี่ทั้งสามสะดุ้ง
“อ้าปาก เร็ว นับหนึ่ง...” ฉันเอาช้อนไปแตะๆ ปากพี่แก เขามองฉันและมองสิ่งที่อยู่ในช้อนสลับกันแล้วส่ายหน้าไปมาเร็วๆ
“ถ้าไม่กิน อย่าหาว่านิกิมคนนี้ไม่เตือนนะ ^^ อ้าปาก...” ฉันเปลี่ยนมาจ้องเขาเขม็ง
“ฮื่อ!” พี่บริงค์ยังคงสะบัดหน้าไปมา ฉันนับสอง
“อย่าคิดว่าเราไม่กล้านะพี่บริงค์ เราจะให้โอกาสเป็นครั้งสุดท้าย จะกินมั้ย!” ฉันตวาดลั่นโต๊ะ พี่แกนิ่ง มองมันกุ้งที่ปกคลุมไปด้วยพริกและกระเทียมแล้วมีสีหน้ากระอักกระอ่วน
“จะกินมั้ย?” ฉันถามซ้ำ พี่บริงค์ยังคงนิ่ง
“ไม่กินใช่มั้ย ด้ายยย” ฉันวางช้อนลง ก่อนยกมือขึ้นจี้เอวจี้คอจี้ไปตามตัวเขา จนพี่แกชักดิ้นชักงอ หัวเราะร่วนน้ำตาเล็ด พลางปากก็โวยลั่นไม่หยุด “ไม่เอา ไม่กิน ไม่อ๊าววววว >[]<” ฉันหัวเราะร่าสะใจ ยิ่งได้เห็นเขาดิ้นไปดิ้นมาแทบจะตกเก้าอี้ก็ยิ่งขำ เพียงไม่นาน พี่แกก็ยกมือขึ้นยอมแพ้แต่โดยดี
“ยอมแล้วๆๆ”
ฉันหยุด แล้วแอบกระตุกยิ้มขึ้นนิดหนึ่ง
“งั้นก็อ้าปากสิ”
พี่บริงค์แทบร้องไห้ก่อนจะยอมอ้าปากตามคำสั่ง
“ดีมาก ^^ อ้ามมม...”
“อ้ามมม T_T” พี่บริงค์งับ(พริก) ไปเต็มๆ แล้วรูดปากออกจากช้อน เขาเคี้ยวไปได้นิดหน่อยก็เบิกตากว้าง ทำท่าจะคายออก
“ห้ามคายนะ! กลืนลงไป”
พี่บริงค์หันมามองฉันอย่างตัดพ้อ ฉันหลุดยิ้มออกมาเมื่อพี่แกหน้าแดงก่ำสุดๆ น้ำตาแห่งลูกผู้ชายล้นทะลักอาบแก้ม น้ำมูกน้ำเมิกไหลตาม พี่บริงค์ผู้น่าสงสารมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาพยายามไม่อมไว้นาน เคี้ยวๆ ปะล่อมปะแล่มกลืนลงไป แล้วรีบคว้าแก้วน้ำชากลิ่นเลมอนขึ้นกรอกปากตามทันที เหอะๆ ต้องเรียกว่ากรอกล่ะ เพราะพี่แกเล่นกระดกดื่มอึกๆๆ ขนาดนั้น
“ง่ะ” พี่แชลอ้าปากค้างเมื่อพี่บริงค์ขโมยน้ำอีกแก้วของตนยกขึ้นดื่มอึกๆ
“เงอะ” แก้วของพี่โฮมก็ถูกขโมยไปอีกซะงั้น
“งิ” ส่วนของฉันก็ถูกขโมยไปอีกเหมือนกัน!
ตึง!
แก้วใบที่สี่ถูกวางกระแทกโต๊ะอย่างแรง พร้อมเจ้าตัวที่หอบหายใจลิ้นห้อยพลางปาดเหงื่อปาดน้ำตาบนใบหน้า
“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ซี้ดดด >_<lll เผ็ดอ้ะ!!!” พี่บริงค์แหกปากร้องลั่นโต๊ะจนแทบจะพ่นไฟได้ พวกเราสามคนยิ้มกริ่ม แอบหัวเราะคิกๆ เพื่อไม่ให้เจ้าตัวได้เห็น แต่มีหรือที่พี่บริงค์จะไม่เห็นน่ะ!
“ขำอะไรกัน! สะใจล่ะสิที่เห็นผมขายหน้าแบบเนี้ย โอย...ซี้ดดด”
“คึๆๆ >///< ก็...ก็นิดนึงอ่ะ นานๆ ทีจะได้เห็นบริงค์ทำหน้าตาน่าอับอายแบบนี้สักครั้ง” พี่โฮมพูดกลั้วหัวเราะ ก่อนจะหลุดขำออกมาจริงๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ เช่นเดียวกับฉันและพี่แชลที่ความอดทนมันถึงขีดสุดแล้วจริงๆ จึงระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่นไม่เกรงใจเจ้าตัวที่ไม่รู้ว่าหน้าแดงเพราะเผ็ดรึอายกันแน่? ฮะๆๆ >[]<
“ซี้ดดดด >_<lll ฝากไว้ก่อนเถอะนิกิม! กลับบ้านไปพี่จะคิดบัญชีกับเธอแน่ ซี้ดดด...โอย เผ็ดๆๆ”
“เชิ๊ญ! ไม่-กลัว แบร่ๆๆ
ฮะๆ” ฉันแลบลิ้นปลิ้นตาใส่คนถูกแกล้ง ก่อนจะผงะตัวหนีเมื่อพี่แกทำท่าจะเอานิ้วจิ้มตาฉัน ฮะๆๆ โกรธใหญ่แล้วๆ >_< อิอิ
นับตั้งแต่วันที่ฉันรักเธอ [ตอนที่ 25]
เรือเจ็ทสกีทั้งสามลำจอดนิ่งลงเมื่อมาถึงฝั่ง ฉันแอบชำเลืองมองสองสาวนั่นที่ค่อยๆ ก้าวลงมาอย่างคนหมดแรง
“เอ่อ...คือ...พวกเราขอตัวก่อนนะคะ” สองสาวนั้นเอ่ยบอกพวกพี่ๆ ทั้งสามคนก่อนจะวิ่งจู๊ดออกไปจากตรงนี้ทันที
“เฮ้อ ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างเราจะมีศัตรูเยอะขนาดนี้นะเนี่ย ฮะๆ”
“ยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีก มันใช่เรื่องที่น่าภูมิใจมั้ยเนี่ยนิกิม = =^” พี่บริงค์ว่า
“ไม่รู้สิ รู้แต่ว่าตอนนี้เราหิวแล้วอ่ะ”
จ๊อกกกก~
พลันเสียงท้องร้องของเราทั้งสี่คนก็ดังพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ต่างคนต่างมองหน้ากันก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาอย่างขำขัน
ณ ร้านอาหารซีฟู้ดรสเด็ดเจ้าประจำของพวก x’s-Q หลังจากที่กลับไปอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว
“โห~ *0* น่ากินจัง~” ฉันเบิกตามองอาหารหลากหลายอย่างตรงหน้าพลางน้ำลายสอ ว้าววว กุ้งเผา น่ากินๆๆ >_<
“เก็บอาการหน่อยยัยหมูป่า อาหารซีฟู้ดไม่จำเป็นต้องมีน้ำลายหมูเป็นเครื่องปรุงหรอกนะ = =^”
ฮึ่ม~ ฉันกัดฟันกรอดพลางหันไปมองค้อนพี่บริงค์
“นี่ๆๆ ทั้งสองคน...ได้โปรดเถอะครับ กรุณาสงบศึกชั่วคราวก่อนนะ กินก่อน...หิว T^T” พี่โฮมโบกมือห้าม ทำหน้าตาละห้อย ชิ! เพราะฉันสงสารพี่โฮมเขาหรอกถึงได้ยอมสงบศึกให้อ่ะ นี่ถ้าอิ่มเมื่อไหร่มีเอาคืนเหมือนกัน ฮึ่มๆ
ฉันยอมเก็บปากเงียบ(ไว้คิดบัญชีทีหลัง) แล้วหันกลับมาให้ความสนใจกับอาหารตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะจกกุ้งตัวโตขึ้นมาแกะเปลือกอย่างยากเย็น มันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรขนาดนั้นหรอก แค่ต้องระวังไม่ให้ไข่กุ้งมันหลุดออกจากขาเท่านั้นเอง เสียดาย...ออกจะอร่อย อิอิ >_<
“อ้ำ~” ฉันงับกุ้งตัวโตพลางเคี้ยวเอื่อยๆ เพื่อลิ้มรสความหวานของเนื้อกุ้งสดใหม่และน้ำจิ้มรสเด็ดด้วยความรู้สึกที่เหมือนได้ขึ้นสวรรค์ชั้นสูงสุด อื้มมมม *U* อร่อยมากเลยค่ะ~ กุ้งนี่กรอบสดใหม่ให้ความหวานจนรสชาตินี้ยังคงติดตราตรึงลิ้นฉันอยู่เลย(ยัยเวอร์!!!)
“เมากัญชาเหรอนิกิม”
กึก หมดกัน...อารมณ์สุนทรีย์ตู!
ฉันปรายตามองคนข้างๆ ด้วยแววตาลุกเป็นไฟโลกัลป์ ฮึ่ม~ ทุกทีอ่ะ!...เวลาฉันจะเคลิ้มอะไรสักอย่างนะ จะต้องมีพี่แกมาเป็นมารคอยขัดอารมณ์ฉันตลอด ฉันเคี้ยวหงับๆๆ อย่างอารมณ์เสีย
“แกะให้มั่งดิ” พี่บริงค์เกาแขนฉันเบาๆ ฉันสะบัดแขนออกอย่างรำคาญ
“มีมือก็แกะเอาเองดิ” ฉันตวาดหน้ามุ่ย พลางแกะเปลือกหัวกุ้งอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าสำเภากุ้งจะตำนิ้วเอา
“มือไม่ว่าง จับช้อนส้อมอยู่...นี่ไง สองมือเลยเห็นเปล่า” พี่บริงค์ยกมือทั้งสองมือขึ้นมาโชว์ ฉันมองทางหางตาแล้วต้องกัดฟันกรอด กวนนนน - -^
“เราก็มือไม่ว่าง แกะหัวกุ้งอยู่” ฉันตอบเสียงเรียบ
“เผอิญว่าอยากกินมันกุ้งพอดีเลยอ่ะ” น้ำเสียงกวนๆ ทำให้ฉันต้องหันไปมองด้วยความโทสะ พี่บริงค์ยักคิ้วยิ้มๆ แล้วเบนสายตาไปที่มันกุ้งสีแดงก้อนเบ้อเริ่ม ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆ แล้วตีหน้ายิ้มเข้าไว้ เพราะพี่แกเคยบอกว่าชอบฉันตอนหน้าบึ้ง ฉะนั้นฉันจะขัดใจเขาล่ะ เอาล่ะนิกิม...ยิ้มมมม
“อยากกินมันกุ้งเหรอคะ?” ฉันถามย้ำด้วยใบหน้าที่ยิ้มชื่น พี่บริงค์กระตุกยิ้มนิดๆ ก่อนจะพยักหน้า
“งั้นเดี๋ยวนิกิมแกะให้นะค้า ^^” ฉันยิ้มกว้างแล้วหันมาแกะหัวกุ้งอย่างเลือดเย็น เอ้ย! ใจเย็น
“อ่ะ” พอแกะเสร็จก็ดึงมันกุ้งก้อนใหญ่ออกมาใส่ในจานข้าวพี่แกซะ แต่ทว่า...
“ป้อนหน่อยดิ ช้อนไม่ว่าง ต้องตักข้าว”
“...” ฉันเหลือบตามองพี่บริงค์และก็เห็นพี่แกอมยิ้มน้อยๆ อยู่
“หึๆ ด๊ายยย...ได้ค่ะ จิ้มมั้ยคะ?” ฉันกัดฟันถาม พี่แกพยักหน้าฉันก็เลยโยนมันลงไปในถ้วยน้ำจิ้มทันที พี่แกร้องลั่น
“เฮ้ย!!” ฉันเอื้อมมือคว้าถ้วยนั้นขึ้นมาถือไว้ แล้วใช้ช้อนตักมันกุ้งขึ้นมาพร้อมติดน้ำจิ้มรสเด็ดที่มีแต่พริกสีเขียวล้วนๆ ฉันยิ้มพราย
“กินสิคะพี่บริงค์ ^^” ฉันยื่นช้อนไปจ่อปากชมพูๆ ของพี่แก เขาผงะแล้วมองสิ่งที่อยู่ในช้อนอย่างหวาดๆ
“โอย...นิกิม ลิ้นบริงค์เขาไม่ค่อยทนทานต่อความเผ็ดสักเท่าไรหรอก ตักพริกขึ้นมาซะขนาดนั้นพี่ว่ามันออกจะดูโหดร้ายไปหน่อยนะ ^^lll” พี่โฮมทำหน้าขยาดก่อนจะอ้ำข้าวเข้าปากไปแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ
“ไม่โหดหรอกพี่โฮม นี่น่ะ...อร่อยสุดๆ” ฉันยิ้มโฉด พี่บริงค์เหงื่อแตกพลั่ก
“แต่พี่กินเผ็ดมากไม่ได้นะนิกิม เอาพริกออกไปบ้างสิ” พี่บริงค์ทำมือเขี่ยๆ พริกอย่างหวาดๆ
“อยากกินนักไม่ใช่เหรอ!? อ้าปากเร็ว” ฉันตวาดแว้ด จนพี่ทั้งสามสะดุ้ง
“อ้าปาก เร็ว นับหนึ่ง...” ฉันเอาช้อนไปแตะๆ ปากพี่แก เขามองฉันและมองสิ่งที่อยู่ในช้อนสลับกันแล้วส่ายหน้าไปมาเร็วๆ
“ถ้าไม่กิน อย่าหาว่านิกิมคนนี้ไม่เตือนนะ ^^ อ้าปาก...” ฉันเปลี่ยนมาจ้องเขาเขม็ง
“ฮื่อ!” พี่บริงค์ยังคงสะบัดหน้าไปมา ฉันนับสอง
“อย่าคิดว่าเราไม่กล้านะพี่บริงค์ เราจะให้โอกาสเป็นครั้งสุดท้าย จะกินมั้ย!” ฉันตวาดลั่นโต๊ะ พี่แกนิ่ง มองมันกุ้งที่ปกคลุมไปด้วยพริกและกระเทียมแล้วมีสีหน้ากระอักกระอ่วน
“จะกินมั้ย?” ฉันถามซ้ำ พี่บริงค์ยังคงนิ่ง
“ไม่กินใช่มั้ย ด้ายยย” ฉันวางช้อนลง ก่อนยกมือขึ้นจี้เอวจี้คอจี้ไปตามตัวเขา จนพี่แกชักดิ้นชักงอ หัวเราะร่วนน้ำตาเล็ด พลางปากก็โวยลั่นไม่หยุด “ไม่เอา ไม่กิน ไม่อ๊าววววว >[]<” ฉันหัวเราะร่าสะใจ ยิ่งได้เห็นเขาดิ้นไปดิ้นมาแทบจะตกเก้าอี้ก็ยิ่งขำ เพียงไม่นาน พี่แกก็ยกมือขึ้นยอมแพ้แต่โดยดี
“ยอมแล้วๆๆ”
ฉันหยุด แล้วแอบกระตุกยิ้มขึ้นนิดหนึ่ง
“งั้นก็อ้าปากสิ”
พี่บริงค์แทบร้องไห้ก่อนจะยอมอ้าปากตามคำสั่ง
“ดีมาก ^^ อ้ามมม...”
“อ้ามมม T_T” พี่บริงค์งับ(พริก) ไปเต็มๆ แล้วรูดปากออกจากช้อน เขาเคี้ยวไปได้นิดหน่อยก็เบิกตากว้าง ทำท่าจะคายออก
“ห้ามคายนะ! กลืนลงไป”
พี่บริงค์หันมามองฉันอย่างตัดพ้อ ฉันหลุดยิ้มออกมาเมื่อพี่แกหน้าแดงก่ำสุดๆ น้ำตาแห่งลูกผู้ชายล้นทะลักอาบแก้ม น้ำมูกน้ำเมิกไหลตาม พี่บริงค์ผู้น่าสงสารมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาพยายามไม่อมไว้นาน เคี้ยวๆ ปะล่อมปะแล่มกลืนลงไป แล้วรีบคว้าแก้วน้ำชากลิ่นเลมอนขึ้นกรอกปากตามทันที เหอะๆ ต้องเรียกว่ากรอกล่ะ เพราะพี่แกเล่นกระดกดื่มอึกๆๆ ขนาดนั้น
“ง่ะ” พี่แชลอ้าปากค้างเมื่อพี่บริงค์ขโมยน้ำอีกแก้วของตนยกขึ้นดื่มอึกๆ
“เงอะ” แก้วของพี่โฮมก็ถูกขโมยไปอีกซะงั้น
“งิ” ส่วนของฉันก็ถูกขโมยไปอีกเหมือนกัน!
ตึง!
แก้วใบที่สี่ถูกวางกระแทกโต๊ะอย่างแรง พร้อมเจ้าตัวที่หอบหายใจลิ้นห้อยพลางปาดเหงื่อปาดน้ำตาบนใบหน้า
“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ซี้ดดด >_<lll เผ็ดอ้ะ!!!” พี่บริงค์แหกปากร้องลั่นโต๊ะจนแทบจะพ่นไฟได้ พวกเราสามคนยิ้มกริ่ม แอบหัวเราะคิกๆ เพื่อไม่ให้เจ้าตัวได้เห็น แต่มีหรือที่พี่บริงค์จะไม่เห็นน่ะ!
“ขำอะไรกัน! สะใจล่ะสิที่เห็นผมขายหน้าแบบเนี้ย โอย...ซี้ดดด”
“คึๆๆ >///< ก็...ก็นิดนึงอ่ะ นานๆ ทีจะได้เห็นบริงค์ทำหน้าตาน่าอับอายแบบนี้สักครั้ง” พี่โฮมพูดกลั้วหัวเราะ ก่อนจะหลุดขำออกมาจริงๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ เช่นเดียวกับฉันและพี่แชลที่ความอดทนมันถึงขีดสุดแล้วจริงๆ จึงระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่นไม่เกรงใจเจ้าตัวที่ไม่รู้ว่าหน้าแดงเพราะเผ็ดรึอายกันแน่? ฮะๆๆ >[]<
“ซี้ดดดด >_<lll ฝากไว้ก่อนเถอะนิกิม! กลับบ้านไปพี่จะคิดบัญชีกับเธอแน่ ซี้ดดด...โอย เผ็ดๆๆ”
“เชิ๊ญ! ไม่-กลัว แบร่ๆๆ