"จิ๊นแห้ง" หมายถึงเนื้อที่เขาเอามาย่างรมควันจนแห้ง ถ้าเป็นในตลาดทั่วไปส่วนใหญ่ก็จะเป็นเนื้อวัวหรือเนื้อควาย
แต่ถ้าเป็นบ้านป่าบ้านดง อาจเป็นเนื้อ เก้ง กระทิง กวาง ซึ่งเป็นวิธีถนอมอาหารเพื่อเก็บไว้กินนาน ๆ ของชาวบ้าน
เมื่อวานตอนบ่ายแก่ ๆ เทวดาจัดหนักทั้ง ลม ฟ้า ฝน ลูกเห็บ แถมไฟดับอีกค่อนคืน ของสดในตู้เย็นหมดเกลี้ยง
จำเป็นต้องงัดไม้ตาย เอาจิ๊นฟานแห้งที่มีอยู่ในตู้เย็นนานแล้ว มาทำ
"ฮุ่ม" คำเมือง จะให้สล่าปู่แปลตรงตัวเป๊ะ ๆ คงแปลไม่ได้ เป็นวิธีแกงแบบหนึ่งซึ่งน่าจะคล้ายกับแกงอ่อม โดยแกงให้
เนื้อเปื่อยนุ่ม ส่วนคำว่า "จิ๊นฟาน" นั้นเราเคยคุยกันหลายครั้งแล้วว่ามันคืออะไร มีคนเอามาฝากตั้งแต่หลังปีใหม่
"จิ๊นแห้งฮุ่ม" หลังจากทำเสร็จแล้วหน้าตาจะเป็นแบบนี้ครับ
เมนูนี้เกิดขึ้นท่ามกลางรอบกายที่มืดมิด ทุกภาพที่ถ่ายจะเกิดจากแสงแฟลซช่วยทั้งนั้น ภาพอาจไม่สวยไปบ้าง
จิ๊นแห้ง 2 ชิ้น น้ำไปล้างน้ำให้สะอาด แล้วนำไปต้มจนนิ่ม
ตักออกมาพักให้เย็น หั่นเป็นท่อนแล้วทุบให้นุ่มฟูเตรียมไว้
นำน้ำพริกแกงอ่อม ลงละลายในน้ำต้มเนื้อ เตรียมแกง
น้ำเดือดอีกครั้งใส่เนื้อทุบลงไป พร้อมกับข่า ตระไคร้ ใบมะกรูด
ลดไฟเหลือไฟอ่อน แกงจนเนื้อเปื่อยนุ่ม เข้าน้ำเข้าเนื้อ ใส่หอมแดงทุบลงไปเพิ่มความหวาน
ยังไม่เสร็จครับ เหลืออีก 1 ขั้นตอน คนเหนือเรียกว่า "จ่าว" คือตักเอาแกงทั้งหมดออกมาพักไว้
ล้างกระทะ ใส่น้ำมันลงไปเล็กน้อย พอน้ำมันร้อนแล้วเอาหอมแดงซอยลงเจียวจนเหลืองหอม
เทแกงใส่กลับลงไปในกระทะอีกครั้ง
การจ่าวแบบนี้ ทำให้แกงเปลี่ยนรส เปลี่ยนกลิ่น น่ากินขึ้นมาไม่น้อย (ภาพจะออกแนวซอฟ ๆ หน่อย
สงสัยหน้าฟิลเตอร์ จะโดนไอน้ำมัน)
แกงต่อไปอีกประมาณ 10 นาที ชิม ปรุงรส ใส่ใบมะกรูด ต้นหอม ผักชี
จะได้ "จิ๊นแห้งฮุ่ม" หน้าตาแบบนี้ เนื้อนุ่ม ๆ น้ำแกงน่าซดมาก ๆ เป็นอาหารทางเหนืออีกอย่างหนึ่ง
ที่ขอแนะนำ
ท่านใดหรือท้องถิ่นใด ที่ทำจิ๊นฮุ่มแปลกแตกต่างไปจากที่สล่าปู่ทำ ขอเชิญชวนเอามาแลกเปลี่ยนกันได้
นะครับ แบบที่สล่าปู่ทำนี้ มันหายไปจากชีวิตสล่าปู่ไปน่าจะเกิน 40 ปี ทั้งหมดทำจากความทรงจำที่เคย
เห็นแม่หรือยาย ทำให้กินสมัยเป็นเด็กแล้วครับ
สวัสดีครับ
มีเมนูชื่อแปลก ๆ มาแนะนำครับวันนี้ "ฮุ่มจิ๊นแห้ง"
แต่ถ้าเป็นบ้านป่าบ้านดง อาจเป็นเนื้อ เก้ง กระทิง กวาง ซึ่งเป็นวิธีถนอมอาหารเพื่อเก็บไว้กินนาน ๆ ของชาวบ้าน
เมื่อวานตอนบ่ายแก่ ๆ เทวดาจัดหนักทั้ง ลม ฟ้า ฝน ลูกเห็บ แถมไฟดับอีกค่อนคืน ของสดในตู้เย็นหมดเกลี้ยง
จำเป็นต้องงัดไม้ตาย เอาจิ๊นฟานแห้งที่มีอยู่ในตู้เย็นนานแล้ว มาทำ
"ฮุ่ม" คำเมือง จะให้สล่าปู่แปลตรงตัวเป๊ะ ๆ คงแปลไม่ได้ เป็นวิธีแกงแบบหนึ่งซึ่งน่าจะคล้ายกับแกงอ่อม โดยแกงให้
เนื้อเปื่อยนุ่ม ส่วนคำว่า "จิ๊นฟาน" นั้นเราเคยคุยกันหลายครั้งแล้วว่ามันคืออะไร มีคนเอามาฝากตั้งแต่หลังปีใหม่
"จิ๊นแห้งฮุ่ม" หลังจากทำเสร็จแล้วหน้าตาจะเป็นแบบนี้ครับ
เมนูนี้เกิดขึ้นท่ามกลางรอบกายที่มืดมิด ทุกภาพที่ถ่ายจะเกิดจากแสงแฟลซช่วยทั้งนั้น ภาพอาจไม่สวยไปบ้าง
จิ๊นแห้ง 2 ชิ้น น้ำไปล้างน้ำให้สะอาด แล้วนำไปต้มจนนิ่ม
ตักออกมาพักให้เย็น หั่นเป็นท่อนแล้วทุบให้นุ่มฟูเตรียมไว้
นำน้ำพริกแกงอ่อม ลงละลายในน้ำต้มเนื้อ เตรียมแกง
น้ำเดือดอีกครั้งใส่เนื้อทุบลงไป พร้อมกับข่า ตระไคร้ ใบมะกรูด
ลดไฟเหลือไฟอ่อน แกงจนเนื้อเปื่อยนุ่ม เข้าน้ำเข้าเนื้อ ใส่หอมแดงทุบลงไปเพิ่มความหวาน
ยังไม่เสร็จครับ เหลืออีก 1 ขั้นตอน คนเหนือเรียกว่า "จ่าว" คือตักเอาแกงทั้งหมดออกมาพักไว้
ล้างกระทะ ใส่น้ำมันลงไปเล็กน้อย พอน้ำมันร้อนแล้วเอาหอมแดงซอยลงเจียวจนเหลืองหอม
เทแกงใส่กลับลงไปในกระทะอีกครั้ง
การจ่าวแบบนี้ ทำให้แกงเปลี่ยนรส เปลี่ยนกลิ่น น่ากินขึ้นมาไม่น้อย (ภาพจะออกแนวซอฟ ๆ หน่อย
สงสัยหน้าฟิลเตอร์ จะโดนไอน้ำมัน)
แกงต่อไปอีกประมาณ 10 นาที ชิม ปรุงรส ใส่ใบมะกรูด ต้นหอม ผักชี
จะได้ "จิ๊นแห้งฮุ่ม" หน้าตาแบบนี้ เนื้อนุ่ม ๆ น้ำแกงน่าซดมาก ๆ เป็นอาหารทางเหนืออีกอย่างหนึ่ง
ที่ขอแนะนำ
ท่านใดหรือท้องถิ่นใด ที่ทำจิ๊นฮุ่มแปลกแตกต่างไปจากที่สล่าปู่ทำ ขอเชิญชวนเอามาแลกเปลี่ยนกันได้
นะครับ แบบที่สล่าปู่ทำนี้ มันหายไปจากชีวิตสล่าปู่ไปน่าจะเกิน 40 ปี ทั้งหมดทำจากความทรงจำที่เคย
เห็นแม่หรือยาย ทำให้กินสมัยเป็นเด็กแล้วครับ
สวัสดีครับ