Lesson 1 สำหรับนักตำราไทย

Lesson 1  course สำหรับนักตำรา

มีจิตได้เมื่อมีอารมณ์ ตัวรู้ ตัวถูกรู้

จิตในจิต จึงมีตัวรู้ และวิญญาน

จิตต้องห่างจากวิญญาน เพื่อให้จิตลดอุปทานจากแรงกระทบด้วยผัสสะวิญญาน

เกิดรักใคร่ไหลหลงจากวิญญานผัสสะทางตา เป็นจิตที่เดินผิดทาง,  จิตที่ถูก (สัมมาทิฐิ)ให้เป็น“สักแต่ว่าเห็น”

เกิดสุขทุกข์จาก กายปสาทผัสสะ  เป็นจิตที่เดินผืดทาง ,จิตที่ถูก(สัมมาทิฐิ) ให้เป็น“สักแต่ว่ารู้สึกกายปสาทสัมผัส“

เกิดรำคาญ ฟุ้งซ่านจากวิญญานเสียง เป็นจิตที่ผิดทาง,จิตที่ถูก(สัมมาทิฐิ) ให้เป็น“สักแต่ว่าได้ยิน”

นักตำราอยู่กับพาหิยะสูตร ทุกวันแท้ๆ แต่กลับเห็นว่า จิตกับวิญญานเป็นอย่างเดียวกัน น่าเอน็จ อนาถ