สติที่เป็นอากาสาฌานเกิด สมาธิที่เป็นอากาสาก็เกิดตาม

สติที่เห็นสมาธิอากาสาฌานดับ และตัวสติที่เป็นอากาสาฌานก็ดับด้วย  จะเห็นผล ผลที่เป็นความรู้สึกว่าง โล่ง เบา สงบ สุข และมีสติอีกตัวที่แยกตัวออกมาจากผลนั้น  ก็จะเป็นเพียงการเห็นว่า สุข สงบ ว่าง โล่ง เบานั้น ไม่ใช่ตัวตน(ตัวตนของสติตัวหลังสุดนี้

1.การภาวนาจึงให้รู้ถึงจิตใจขณะนั้น เพราะตัวตัดสินคือตัว“ใจ ”  ที่เป็นอารมณ์ปัจจุบันขณะนั้น