ลดขั้นตอนภาวนาด้วยจับที่จิตเลย

“จับที่จิต”คือ รู้ที่จิตเลย คือ จับที่ความรู้สึก(ใจ) จะลัด ตรง สั้น ไม่ต้องผ่าน กาย เวทนา ก่อน เรียกว่าวิธี “ยกจิต”

ไม่ต้องผ่าน กาย เวทนา แต่ก็ต้องรู้ กาย เวทนา เช่นกัน แต่เป็นกายปรมัตถ์

เช่น ตื่มมาเช้าๆ ยังไม่มีความคิด จิตเราจะรู้สึกว่างเบา ก็เอาความรู้สึกเข้าไปในความรู้สึกว่างเบานั้น

การเอาความรู้สึกเข้าไปในความรู้สึก เป็นจิตในจิต ทำให้จิตมีกำลังของความว่างเบา สุขสงบชัดเจนขึ้น(ใจ)

เมื่ออยู่ในขั้นนี้ได้ จิตจะประกอบด้วย

1.กำลังสติ รู้กายทั้งกายในทุกมิติ กว้าง หนา สูง กายปรมัตถ์
2.กำลังสมาธิ ไม่มีความคิด สติอยู่กับส่วนของกาย ที่แตกกระจายออก เรียก สติ สัมปชัญญะ ไม่มีความคิด หรือความคิดแยกเป็นคนละส่วนกับจิต จิตเป็นฌาน3หรือ4แล้ว

3.เห็นจิตกับกายแยกเป็นคนละส่วน (มีสติเห็น) เป็นญาน1 นามรูปปริจเฉทญานแล้ว

นี่เป็น วิธีลัดสั้น เมื่อจิตเป็นกุศล แล้วก็ให้สานต่อตรงนี้ได้ทันที

อันไม่ต้องเริ่มนับจาก 1