การแยกวิญญานจาก1เป็น2เป็นความอัศจรรย์ของจิต

แยกวิญญานออกมาเป็นผู้รู้ ผู้ถูกรู้ได้ จิตต้องมีสมาธิ

เป็นการสมถะและวิปัสนาในความเป็น อากาสา วิญญานันจา อากิญจัญยา

จึงมีทั้งผู้รู้ ผู้ถูกรู้ที่เป็น วิญญานเช่นกัน

ผู้ถูกรู้เกิดดับ ผู้รู้ดับด้วย (เหตุ) จิตใจเป็นอย่างไร (ผล,อากิญจัญยา)

เพราะจิตมีกำลังจึงเป็นไปเพื่อความก้าวหน้าในสติปัฏฐาน