เพ่งความว่าง เพ่งความไม่มีอะไร

แยกวิญญานออกมาเป็นผู้รู้ ผู้ถูกรู้ได้ จิตต้องมีสมาธิ เป็นการสมถะและวิปัสนาในความเป็น อากาสา วิญญานันจา อากิญจัญยา จึงมีทั้งผู้รู้ ผู้ถูกรู้ที่เป็น วิญญานเช่นกัน ผู้ถูกรู้เกิดดับ ผู้รู้ดับด้วย (เหตุ

จิตอดีต จิตปัจจุบัน 2อย่างนี้ต่างกัน บอกได้ด้วยใจ เข้าถึงใจได้ รู้จิตใจตัวเองได้ ต้องมีจิตตั้งมั่น มี“จิตตั้งมั่นภายใน” จึงรู้ได้ทั้งภายใน ภายนอก ใจจึงรู้ได้ครอบ ได้คลุมจักรวาล

ที่แท้จริงแล้ว หมายถึง ?

Q1:เราก็อยู่ของเราดีๆ ทำไมต้องปฏิบัติ A:เพื่อให้มีจิตเห็นถูก ว่า จิตเองมันเป็นไตรลักษณ์ การเห็นผิดทำให้ดำเนินชีวิด xxx Q:จิตจะเห็นถูกได้อย่างไร A:ก็ต้องรู้ก่อนว่าจิตคืออะไร จิตเป็นการมี(ทิฐิ)จากการเก

เห็นจิตวิมุติอย่างเพลิดเพลินได้อย่างไร แยกให้เป็น จะเห็นการดำเนินไปของแต่ละขณะจิต เมื่อผู้รู้(เห็นทั้งอาการและตัวรู้) หรือตัวเรา(เห็นอาการทั้งกายใจปรมัตถ์ในความว่าง) ดับไปด้วย(อาการดับก่อน ตัวรู้ด

สงสัยและอยากถามผู้รู้ในด้านการปฏิบัติธรรมการภาวนาว่าเวลานั่งสมาธิเดจงกรมต้องจงใจเพ่งอย่างเคร่งเครียดด้วยความอยากสงบไหมครับคือเร่งอยากให้สงบหรือแค่รู้ตัวแบบสบายให้จิตอยู่กับอารมณ์กรรมฐานเผลอไปคิดให้รู้

ความมีกำลังของจิตเป็นสมถะภาวนา Q:ขณะรู้สึกว่าจิตหดหู่ทำอย่างไร A: ก็เติมกำลังลงไปที่จิต จิตเป็นดั่งภาชนะเก็บความเป็นกุศลธรรม อันเก็บไว้ที่รูปนามกายใจนี้ การนมสิการกุศลธรรมเข้าสู่จิต ก็ให้จิตที่ขาดกำ

วนไปวนมา ไม่เห็นก้าวหน้า นั่งสมาธิ จิตนิ่ง ก็รู้นะว่าอะไรเกิดขึ้น แต่ก็นิ่ง ๆ แล้วจะไปวิปัสนา ได้อย่างไร

นิยาม 1.ปาฏิหาริย์-คือความไม่ธรรมดา อันไม่อาจพบได้จากวิถีปกติ 2.ไม่มีตัวตนในรูป - การสติปัฐฐานด้วยแยกจิตออกมาจากรูป (หนึ่งในขันธ์5) ออกมาเป็นผู้ดู มีอะไรบ้าง เช่น 1.จิตว่าง โล่ง เบา สบาย (ทุกข์ดับ)

1.รูปนามเป็นพันธนาการจิต ติดกับจิตเมื่อไรก็หนัก ก็ไม่ว่าง เรียกว่าทุกข์ 2.พ้นจากรูปนามได้จึงกลับกันเป็น เบา ว่าง โล่ง สุข 3.อย่างแรกที่มีการพ้นคือรูป พ้นจากรูปที่มีมิติ กว้าง หนา สูง 4.รูปกว้าง หน