ถามเรื่องปฏิบัติ

อยากถามผู้รู้ในการปฏิบัติภาวนาในพระพุทธศาสนาสมาธิที่ถูกต้องที่เป็นฐานในการเจริญปัญญาวิปัสสนาเป็นอย่างไรต้องมีสติสัมปชัญญะรู้เนื้อรู้ตัวเวลาเคลิ้มเวลาเผลอไปคิดด้วยหรือไม่ครับ แล้วอานาปานสติในพระสูตรที่

อ่านเจอมาว่า ถ้าสมาธิที่ไม่เดินอยู่ในมรรค ก็เหมือนสร้างบ้านที่ไม่ตอกเสาเข็มให้มั่นคง สนใจอยากรู้ว่าเขาปฏิบัติกันอย่างไร แล้วที่เปรียบเทียบเช่นนั้น เกี่ยวเนื่องกันเช่นไร แค่อยากรู้ค่ะ

แยกวิญญานออกมาเป็นผู้รู้ ผู้ถูกรู้ได้ จิตต้องมีสมาธิ เป็นการสมถะและวิปัสนาในความเป็น อากาสา วิญญานันจา อากิญจัญยา จึงมีทั้งผู้รู้ ผู้ถูกรู้ที่เป็น วิญญานเช่นกัน ผู้ถูกรู้เกิดดับ ผู้รู้ดับด้วย (เหตุ

เมื่อสัมผัสอมตธาตุที่เป็น ความสุข สงบ เบา โล่ง ว่าง ด้วยวามรู้สึกได้ ก็น้อมพลังนั้นมาที่รูป ที่รูปจะเป็นดั่งภาชนะบรรจุด้วยอมตธาตุนั้น พลังอมตธาตุจะกลืนกายไปกับอากาส เห็นว่าทุกส่วนของกายที่แตกการจายน

กำลังจิตทำให้จิตหลุดพ้นด้วยจิตเกิดดับอยู่บนฐานพลัง(ยาน) หลุดพ้นคือหลุดพ้นจากตัวตน ไม่หลุดพ้นเพราะ“รู้สึกขึ้นมาเมื่อไร(จิต) มีเราเป็นผู้รู้ผุ้เห็น ผู้เป็น ขณะจิตแรกคือขณะจิตที่เริ่มสังเกตุ ขณะน

"สมถกรรมฐาน (อุปมาด้วยใบไม้บนต้นไม้) ถ้าไปตะครุบมันอยู่อย่างนี้ ความสงบตอนนั้น...ไม่รู้เรื่องเสียแล้ว เป็นความสงบ ที่ไม่แน่นอนเช่นว่า หู ของเรามีอยู่ เครื่องรับมีอยู่ เมื่อยังไม่มีใครมาพูด มา

1.จิตหลุดพ้น อิสระจากขันธ์5 เพราะจิตเห็นเกิดดับของอารมณ์ 2.ในกระบวนการเห็นการเกิดดับ จะมีจิตที่แนบแน่นกับอารมณ์ (รูปฌาน) อยู่ตรงกลางของอารมณ์จิต 3.อารมณ์จิตที่แนบแน่นอยู่กลางอารมณ์นั้นหมายความว่า ตั

ให้รู้ชัดในความเป็นเรา เราที่มีรูปก่อน จะเห็นความเป็นเรา(จิต)และรูปอยู่ในนั้น 1.เราคือ วิญญานขณะใหญ่ที่คลุมกาย คลุมรูปอยู่ จึงเห็นว่ารูปอยู่ในท่ามกลางจิต 2.คลุมหมายถีงกว้างกว่ารูปกว่าตัว อันมีจิตที