ต้อง ลงมือปฏิบัติ
ไม่ใช่แค่ฟัง ไม่ใช่แค่อ่าน ไม่ใช่แค่เข้าใจ
แต่ต้องลงมือปฏิบัติ
“เอโกทิภูตา”
จิตเริ่มสงบแต่ยังไม่ลึกจะเป็นสมาธิระดับต้น เหมือนน้ำเริ่มนิ่ง
จากนั้น
“สมาหิตา เอกัคคจิตตา”
จิตตั้งมั่นรวมเป็นหนึ่ง
เข้าสู่ระดับ อุปจาระ → อัปปนา
คือ จากใกล้ฌานเข้าสู่ฌานจริง
จากสติ ไปสู่ สมาธิ ไปสู่ ฌาน
สติปัฏฐาน คือ “ของตั้งต้น”
ไม่ว่ามือใหม่
หรือพระอรหันต์
ก็ต้องผ่านสติปัฏฐาน
ต่างกันแค่ว่า
มือใหม่
ใช้สติปัฏฐานเพื่อ “สร้างทาง”
พระอรหันต์
ใช้สติปัฏฐานเพื่อ “อยู่กับทาง”
ส่วนพระเสขะ
คือ ผู้กำลังเดินอยู่
สติ สมาธิ ปัญญา
จะ “คลุกเคล้ากัน”
ไม่แยกชัด
บางครั้งเป็นสติ
บางครั้งเป็นสมาธิ
บางครั้งเป็นปัญญา
ไหลต่อเนื่องกัน
เริ่มจาก
สติปัฏฐาน รู้กาย รู้เวทนา รู้จิต รู้ธรรม
เมื่อจิตเริ่มนิ่ง เกิดเอโกทิ
จิตรวมเป็นสมาธิ เป็นหนึ่งเป็นเอกัคตา กลายเป็นฌาน
จากนั้น ถ้าวิปัสสนา
จะเห็นว่า แม้ความสงบนิ่งในฌานก็ไม่เที่ยง
แล้วจิตจะหลุดพ้น
นี่แหละ
เส้นทางจาก
สติ ไปสู่ สมาธิ ไปสู่ วิปัสสนา ไปสู่ การหลุดพ้น
ต้อง ลงมือปฏิบัติ
ไม่ใช่แค่ฟัง ไม่ใช่แค่อ่าน ไม่ใช่แค่เข้าใจ
แต่ต้องลงมือปฏิบัติ
“เอโกทิภูตา”
จิตเริ่มสงบแต่ยังไม่ลึกจะเป็นสมาธิระดับต้น เหมือนน้ำเริ่มนิ่ง
จากนั้น
“สมาหิตา เอกัคคจิตตา”
จิตตั้งมั่นรวมเป็นหนึ่ง
เข้าสู่ระดับ อุปจาระ → อัปปนา
คือ จากใกล้ฌานเข้าสู่ฌานจริง
จากสติ ไปสู่ สมาธิ ไปสู่ ฌาน
สติปัฏฐาน คือ “ของตั้งต้น”
ไม่ว่ามือใหม่
หรือพระอรหันต์
ก็ต้องผ่านสติปัฏฐาน
ต่างกันแค่ว่า
มือใหม่
ใช้สติปัฏฐานเพื่อ “สร้างทาง”
พระอรหันต์
ใช้สติปัฏฐานเพื่อ “อยู่กับทาง”
ส่วนพระเสขะ
คือ ผู้กำลังเดินอยู่
สติ สมาธิ ปัญญา
จะ “คลุกเคล้ากัน”
ไม่แยกชัด
บางครั้งเป็นสติ
บางครั้งเป็นสมาธิ
บางครั้งเป็นปัญญา
ไหลต่อเนื่องกัน
เริ่มจาก
สติปัฏฐาน รู้กาย รู้เวทนา รู้จิต รู้ธรรม
เมื่อจิตเริ่มนิ่ง เกิดเอโกทิ
จิตรวมเป็นสมาธิ เป็นหนึ่งเป็นเอกัคตา กลายเป็นฌาน
จากนั้น ถ้าวิปัสสนา
จะเห็นว่า แม้ความสงบนิ่งในฌานก็ไม่เที่ยง
แล้วจิตจะหลุดพ้น
นี่แหละ
เส้นทางจาก
สติ ไปสู่ สมาธิ ไปสู่ วิปัสสนา ไปสู่ การหลุดพ้น