ความว่าง...

แยกวิญญานออกมาเป็นผู้รู้ ผู้ถูกรู้ได้ จิตต้องมีสมาธิ เป็นการสมถะและวิปัสนาในความเป็น อากาสา วิญญานันจา อากิญจัญยา จึงมีทั้งผู้รู้ ผู้ถูกรู้ที่เป็น วิญญานเช่นกัน ผู้ถูกรู้เกิดดับ ผู้รู้ดับด้วย (เหตุ

จิตอดีต จิตปัจจุบัน 2อย่างนี้ต่างกัน บอกได้ด้วยใจ เข้าถึงใจได้ รู้จิตใจตัวเองได้ ต้องมีจิตตั้งมั่น มี“จิตตั้งมั่นภายใน” จึงรู้ได้ทั้งภายใน ภายนอก ใจจึงรู้ได้ครอบ ได้คลุมจักรวาล

เห็นจิตวิมุติอย่างเพลิดเพลินได้อย่างไร แยกให้เป็น จะเห็นการดำเนินไปของแต่ละขณะจิต เมื่อผู้รู้(เห็นทั้งอาการและตัวรู้) หรือตัวเรา(เห็นอาการทั้งกายใจปรมัตถ์ในความว่าง) ดับไปด้วย(อาการดับก่อน ตัวรู้ด

รูปาวจร อรูปาวจรจิต เป็นจิตที่พ้นจากกามรมณ์ จึงท่องเที่ยวอยู่ในรูปภพและอรูปภพ แสดงว่าจิตประเภทนี้ ก็เกิดจากการสติปัฏฐานในกามภพ มาก่อน อันเป็นจิตที่ทำสติปัฎฐาน รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญานมาก่อน กา

https://www.youtube.com/watch?v=4yiwAMBpYZs

อยากถามผู้รู้ในการปฏิบัติว่าในการปฏิบัติธรรมภาวนาทั้งสมถะและวิปัสสนานี่จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงสภาพแวดล้อมที่ทำให้เราเครียดเช่นบทความที่ทำให้เราเครียดเก็บมาคิดมาเครียดเรื่องเดิมๆหรือการคิดและคุยแต่เรื่องท

1.รูปนามเป็นพันธนาการจิต ติดกับจิตเมื่อไรก็หนัก ก็ไม่ว่าง เรียกว่าทุกข์ 2.พ้นจากรูปนามได้จึงกลับกันเป็น เบา ว่าง โล่ง สุข 3.อย่างแรกที่มีการพ้นคือรูป พ้นจากรูปที่มีมิติ กว้าง หนา สูง 4.รูปกว้าง หน

ความมีกำลังของจิตเป็นสมถะภาวนา Q:ขณะรู้สึกว่าจิตหดหู่ทำอย่างไร A: ก็เติมกำลังลงไปที่จิต จิตเป็นดั่งภาชนะเก็บความเป็นกุศลธรรม อันเก็บไว้ที่รูปนามกายใจนี้ การนมสิการกุศลธรรมเข้าสู่จิต ก็ให้จิตที่ขาดกำ

สงสัยและอยากถามผู้รู้ในด้านการปฏิบัติธรรมการภาวนาว่าเวลานั่งสมาธิเดจงกรมต้องจงใจเพ่งอย่างเคร่งเครียดด้วยความอยากสงบไหมครับคือเร่งอยากให้สงบหรือแค่รู้ตัวแบบสบายให้จิตอยู่กับอารมณ์กรรมฐานเผลอไปคิดให้รู้