ใช้ว่าง เบา สงบ ตั้งมั่นเป็นตัวรู้

เมื่อมีอุปทานตัวตน จิตจะมีความหนัก ความหนักเกิดจากจิตมีมวล จิตไปรวมกับขันธ์5 จึงเคลื่อนที่อยู่ในสนามความโน้มถ่วงแห่งอุปทานตัวตน เมื่อดับอุปมานตัวตน จิตจึงเบา ว่าง โล่ง สว่าง ความเบาเกิดจากจิตไม่มีมวล

ความสงบเกิดที่“จิต” เป็นจิตเห็นความสงบ อันเป็นผลจากขันธ์5 มันไม่เชื่อมติดกัน มีช่องว่างระหว่างขันธ์5กับจิต เรียกว่า “ฆนบัญญัติแตก“ ดังนั้น หากทำฌานไม่ได้ จะให้จิตสงบจาก พิจารณ

จิตที่ว่าง สบาย เบา จึงจะเป็นจิตที่เหมาะสำหรับการภาวนา แล้วจะเข้าถึงจิตประเภทนี้บ่อยๆเนืองๆได้อย่างไร   จิตที่ว่าง สบาย เบานั้นเป็นความรู้สึก เป็นลักษณะของเจตสิกที่ประกอบกับจิต เป็นสัมปบุตธรรม จิ

ใจที่เบา โล่ง ว่าง เป็นกุศลธรรมเจตสิก ให้มีจิตที่ตั้งมั่น มั่นคง ในการภาวนา เกิดเบาโล่งว่างในใจได้ด้วย มีกายที่แตกกระจายเป็นผัสสะกระทบจิต กายปรมัตถ์ กายปรมัตถ์จึงกว้างกว่ากายบัญญ้ติ เป็นกายที่อยู่ใน

ใจ คือสภาพจิตปัจจุบัน คือความรู้สึก หรือ คือเวทนา  ใจเป็น "ผล" การปฏิบัติภาวนา   ไม่เห็นใจ จะไม่รู้ว่าการปฏิบัติเป็นอย่างไร ก้าวหน้าถึงไหนแล้ว เมื่อเห็นใจ จะเห็นผล  เห็นจิตแยก

"นิพพานเป็นความรู้สึกว่างที่ปราศจากตัวตน ว่างจากอาการทางขันธ์5" ตทังคนิพพาน เข้าถึงได้ด้วยการดับไปในแต่ละอาการของสังขาร เมื่อตามกำหนดรู้ไปในแต่ละอาการ ในจิตแต่ละขณะ ของกาย เวทนา จิต ธรรม จะพ

“จิตรู้ทัน แล้วกลับมาอยู่กับจิตที่ตั้งมั่น” เป็นลักษณะขณะภาวนาสติปัฏฐาน -เป็นภาวนามยปัญญา -ไม่ใช่แค่สัมปขัญญะ -ไม่ใช่จินตามยปัญญา -ไม่ใช่เห็นการเกิดดับไปตามตำรา หรือมโนเอา คิดเอา -เป็นอ

1.เห็นอย่างมีตัวตนเป็นมิจฉาสติ สัมมาสติคือ“เห็นอย่างไม่มีตัวตน” เป็นผู้เห็น ดังนั้นจะเป็นสัมมาสติได้ต้องเอาความรู้สึกว่าเป็นเราออกจากตัวก่อน แล้ว“ตามเห็น”(ภาวนา) ตามเห็นการเกิด

เมื่มีเจตนาเมื่อไร ตัวตนก็เกิดขึ้นเมื่อนั้น แล้วจะภาวนาอย่างไร จึงจะให้ตัวตนเกิดน้อยที่สุด

ตัวละครที่มาเล่นตรงนี้ จะมี 1.รูปนาม ขันธ์5 2.จิต 3.ใจ ที่เบาโล่งว่าง 4.การระลึกรู้ที่ใด ในขณะจิตนั้น