ใช้ว่าง เบา สงบ ตั้งมั่นเป็นตัวรู้

เมื่อมีอุปทานตัวตน จิตจะมีความหนัก ความหนักเกิดจากจิตมีมวล จิตไปรวมกับขันธ์5 จึงเคลื่อนที่อยู่ในสนามความโน้มถ่วงแห่งอุปทานตัวตน เมื่อดับอุปมานตัวตน จิตจึงเบา ว่าง โล่ง สว่าง ความเบาเกิดจากจิตไม่มีมวล

ความสงบเกิดที่“จิต” เป็นจิตเห็นความสงบ อันเป็นผลจากขันธ์5 มันไม่เชื่อมติดกัน มีช่องว่างระหว่างขันธ์5กับจิต เรียกว่า “ฆนบัญญัติแตก“ ดังนั้น หากทำฌานไม่ได้ จะให้จิตสงบจาก พิจารณ

จิตที่ว่าง สบาย เบา จึงจะเป็นจิตที่เหมาะสำหรับการภาวนา แล้วจะเข้าถึงจิตประเภทนี้บ่อยๆเนืองๆได้อย่างไร   จิตที่ว่าง สบาย เบานั้นเป็นความรู้สึก เป็นลักษณะของเจตสิกที่ประกอบกับจิต เป็นสัมปบุตธรรม จิ

ไม่มีเราเป็นผู้เห็น ผู้ได้ยิน ผู้รู้สึก ใครๆก็พูดได้ จึงได้แต่ท่องจำ สะกดจิตตัวเองว่า “ไม่มีเรา ไม่มีเรา” ในการคิด การเห็น การกระทำ หรือในอาการขันธ์ทั้ง5 เมื่อได้แต่ท่องจำ สะกดจิตตัวเอง แล

ใจที่เบา โล่ง ว่าง เป็นกุศลธรรมเจตสิก ให้มีจิตที่ตั้งมั่น มั่นคง ในการภาวนา เกิดเบาโล่งว่างในใจได้ด้วย มีกายที่แตกกระจายเป็นผัสสะกระทบจิต กายปรมัตถ์ กายปรมัตถ์จึงกว้างกว่ากายบัญญ้ติ เป็นกายที่อยู่ใน

“จิตรู้ทัน แล้วกลับมาอยู่กับจิตที่ตั้งมั่น” เป็นลักษณะขณะภาวนาสติปัฏฐาน -เป็นภาวนามยปัญญา -ไม่ใช่แค่สัมปขัญญะ -ไม่ใช่จินตามยปัญญา -ไม่ใช่เห็นการเกิดดับไปตามตำรา หรือมโนเอา คิดเอา -เป็นอ

1.คราวใด หมายถึง ขณะจิต ที่มีเจตนาทำสติปัฏฐาน 2. กิริยา หมายถึง การไม่มีตัวตนในกิริยานั้นๆ อันเป็นกิริยาอาการในขันธ์ทั้ง5 3.ดู หมายถึง เหมือนอีกคนเป็นผู้ดูอีกคน อย่างไม่มีตัวตน 4.เป็น หมายถึงสติปัฏฐาน

เมื่มีเจตนาเมื่อไร ตัวตนก็เกิดขึ้นเมื่อนั้น แล้วจะภาวนาอย่างไร จึงจะให้ตัวตนเกิดน้อยที่สุด