ตามหัวข้อกระทู้ค่ะ T_T คือ พาแฟนไปเจอแม่ที่บ้าน พอแม่เห็นถึงกับ สะดุ้ง ซื้อของอะไรมาฝากแม่ก็ไม่กิน . . . แล้วพอแฟนกลับ แม่ก็มาพูดกับเราว่า อย่ามาพาที่บ้านอีกนะ
พอมาอีกวันก็พูดว่า ช่วงนี้มีข่าวฆ่าคนตายเยอะ ไม่กลัวมันฆ่าหรอ - -" แต่เราพูดไปแม่ก็คงบอกว่าเราเถียงแม่อยู่ดี เลยตัดปัญหา คือเงียบไป ไม่พูดอะไร ปล่อยแม่อยากพูดอะไรก็พูด
เค้าก็แค่หน้าโหด เค้าไม่ใช่คนไม่ดี เค้าชอบดูซี่รี่ย์เกาหลี ฉากไหนเศร้าๆ เค้าร้องไห้ เป็นผู้ชายอ่อนไหวพอสมควร บางทีเราบ่นอะไรเค้า เค้าก็เงียบแล้วน้ำตาซึม แอบไปร้องไห้ก็มี แต่เค้าแคร์เรามาก เราเองรู้สึกดีที่มีเค้าอยู่ข้างๆ อีกอย่างเค้าขยันทำงาน เค้าเคยพูดว่า ถ้าวันไหนลำบากเค้าจะไม่ปล่อยให้ตัวเองลำบาก เค้ายอมลำบากคนเดียว
คือเราก็เสียใจนะ คิดมากด้วย ก็เล่าให้แฟนฟังนะ ว่า เอ่อแม่พูดแบบนี้อ่ะ แฟนก็บอกอย่าโกรธแม่เค้าเลย เค้าคงเป็นห่วง ลูกสาวด้วย (แต่ในใจก็รู้ค่ะ ว่าเค้าคงเสียใจ) แม่ก็ต้องหวงเป็นธรรมดา อย่าคิดมากนะ เดี๋ยวพ่อกับแม่ตัวเองก็คงเห็นเองแหละ ว่าจริงๆเค้าเป็นยังไง
อีกอย่าง ตอนนี้เราก็เรียนจบแล้ว เราพยายามทำทุกอย่างที่แม่อยากให้เป็น ถึงมันไม่ได้ดีที่สุด แต่เราก็พยายามทำแล้ว เราไม่เคยเที่ยวกลางคืน เหล้าเราก็ไม่กิน อยู่ในกรอบตลอด ตอนมหาลัย 4 ปีก็อยู่แต่หอใน หอนอกแม่ก็ห้ามอยู่ จะไปไหนก็ต้องบอกตลอด บางทีเราก็แอบเซงเหมือนกัน ตัวเราเองเราก็คิดว่า เราก็โตแล้วในระดับนึง แต่ทำไมพ่อแม่ไม่ยอมปล่อยซักที T _ T หรืออยากให้เราขึ้นคาน
[บางทีอาจจะอ่านไม่รู้เรื่องนะคะ ขอโทษด้วยเรียบเรียงไม่ค่อยจะเก่ง]
(ระบาย+ขอคำปรึกษา)ทำไงดีคะ แฟนหน้าโหดเกินไป พาไปเจอที่บ้าน แม่บอกว่าไม่ต้องพามาอีกนะ TT
พอมาอีกวันก็พูดว่า ช่วงนี้มีข่าวฆ่าคนตายเยอะ ไม่กลัวมันฆ่าหรอ - -" แต่เราพูดไปแม่ก็คงบอกว่าเราเถียงแม่อยู่ดี เลยตัดปัญหา คือเงียบไป ไม่พูดอะไร ปล่อยแม่อยากพูดอะไรก็พูด
เค้าก็แค่หน้าโหด เค้าไม่ใช่คนไม่ดี เค้าชอบดูซี่รี่ย์เกาหลี ฉากไหนเศร้าๆ เค้าร้องไห้ เป็นผู้ชายอ่อนไหวพอสมควร บางทีเราบ่นอะไรเค้า เค้าก็เงียบแล้วน้ำตาซึม แอบไปร้องไห้ก็มี แต่เค้าแคร์เรามาก เราเองรู้สึกดีที่มีเค้าอยู่ข้างๆ อีกอย่างเค้าขยันทำงาน เค้าเคยพูดว่า ถ้าวันไหนลำบากเค้าจะไม่ปล่อยให้ตัวเองลำบาก เค้ายอมลำบากคนเดียว
คือเราก็เสียใจนะ คิดมากด้วย ก็เล่าให้แฟนฟังนะ ว่า เอ่อแม่พูดแบบนี้อ่ะ แฟนก็บอกอย่าโกรธแม่เค้าเลย เค้าคงเป็นห่วง ลูกสาวด้วย (แต่ในใจก็รู้ค่ะ ว่าเค้าคงเสียใจ) แม่ก็ต้องหวงเป็นธรรมดา อย่าคิดมากนะ เดี๋ยวพ่อกับแม่ตัวเองก็คงเห็นเองแหละ ว่าจริงๆเค้าเป็นยังไง
อีกอย่าง ตอนนี้เราก็เรียนจบแล้ว เราพยายามทำทุกอย่างที่แม่อยากให้เป็น ถึงมันไม่ได้ดีที่สุด แต่เราก็พยายามทำแล้ว เราไม่เคยเที่ยวกลางคืน เหล้าเราก็ไม่กิน อยู่ในกรอบตลอด ตอนมหาลัย 4 ปีก็อยู่แต่หอใน หอนอกแม่ก็ห้ามอยู่ จะไปไหนก็ต้องบอกตลอด บางทีเราก็แอบเซงเหมือนกัน ตัวเราเองเราก็คิดว่า เราก็โตแล้วในระดับนึง แต่ทำไมพ่อแม่ไม่ยอมปล่อยซักที T _ T หรืออยากให้เราขึ้นคาน
[บางทีอาจจะอ่านไม่รู้เรื่องนะคะ ขอโทษด้วยเรียบเรียงไม่ค่อยจะเก่ง]