โดนคนที่เรียกว่าพ่อ กระทำ

สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราอายุ22 แล้ว ทำงานหาเงินซื้อความสุขให้ตัวเอง ดูแตัวเองได้แล้ว เราเกิดในจังหวัดหนึ่งในภาคอีสาน ใช้ชีวิตอยู่กับตายาย แม่และพ่อ ทิ้งไปตั้งแต่เด็กๆ โดยมีพี่สาวและพี่ชายของแม่ คอยส่งเรียน ส่งเงินมาดูแล ด้วยความที่เราไม่มีพ่อและแม่ เราเลยเรียกพี่สาวกับพี่ชายของแม่ ก็คือ ป้าและลุง เรียกแทนว่า พ่อ กับ แม่ พ่อและแม่ดูแลเราดีมาก ให้ความอบอุ่นทุกอย่าง เรารักท่านทั้ง2มาก ตอนอยู่อนุบาล ท่านส่งรถมารับเรากับตาไปเที่ยวหาท่านที่กรุงเทพ เราสนุกมาก มีความสุข สุดๆ จนวันเวลาผ่านไป เราเริ่มโตขึ้น แม่แท้ๆ ของเรากลับมา พร้อมน้องชายและน้องสาวคนละพ่อมาด้วย ตอนนั้นเราน่าจะอยู่ป.3 แล้ว และพ่อ(ลุง) ก็กลับมาทำงานที่บ้านดูแลเรา ดูแลตายาย ส่วนแม่(ป้า) เราได้ข่าวว่าไปทำงานที่จังหวัดหนึ่งในภาคกลาง และกำลังมีครอบครัว ซึ่งสามีของป้า มีลูกชายติดมา2คน เป็นพี่เรา1คน น้องเรา1คน จากนั้น ลุงก็สอนให้เราใช้คอมพิวเตอร์ จนเรามีเฟสบุ๊ค เราก็ส่งข้อความไปหาป้า คุยเล่นกันกับพี่ชายและน้องชาย เราเห็นว่าพวกเขามีแท็บเล็ต คอม บ้านสวยน่าอยู่ เราก็แอบอยากไปอยู่กับป้า จนวันนึง ด้วยความที่แม่แท้ๆเรากลับมา และมีลูกมา2คน ผู้ใหญ่เลยคุยกันว่า จะให้เราไปอยู่กับป้า ตอนนั้นเราดีใจมาก จะได้มีแท็บเล็ต ได้เล่นคอม อยู่บ้านสวยๆ และแล้ว เราก็ได้มาอยู่กับป้า ชีวิตมีความสุขขึ้นมาก ได้เรียนโรงเรียนเอกชน มีแท็บเล็ตใช้ เราชอบมาก จนเราอยู่มาได้เข้าปีที่2 ตอนนั้นก็อยู่ป.5 แล้ว ฝันร้ายมันเริ่มเกิดขึ้นกับเรา วันหนึ่ง เรานอนหลับอยู่ เราสะดุ้งตื่น เนื่องจากรู้สึกว่ามีคนเอามือมาล้วงในกางเกงเรา และกำลังแหย่ อวัยวะเพศเรา เราสะดุ้ง รีบลุก เปิดไฟฉายจากแท็บเล็ต ส่องว่าใคร ในห้องตอนนั้น มีเรา พี่ชาย น้องชาย ที่เป็นลูกติดของสามีป้า ทุกคนทำเป็นหลับกันหมด เราด้วยความเป็นเด็กบ้านนอก และยังไม่สนิทกับคนในครอบครัวเท่าไร เราไม่กล้าบอกใคร คืนนั้นเราก็นอนไม่หลับจนถึงเช้า และคืนถัดไป เราใส่กางเกงชั้นใน เกือบ5ชั้น เพราะเรากลัวมาก จากนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกเลย จนกระทั่ง ป้าของเราตั้งท้องกับสามี จึงต้องใช้เงินมากขึ้น ทุกคนเลยได้ย้ายไปอยู่ที่บ้านเกิดของสามีป้า ปล. ต่อจากนี้เราจะแทน ป้า และสามีป้า ว่า แม่ และ พ่อ หลังจากที่ย้ายมาอยู่บ้านเกิดพ่อ ชีวิตเปลี่ยนจากหน้ามือ เป็นหลังมือ เราได้เข้าเรียนโรงเรียนบ้านๆอีกครั้ง ได้ค่าขนมวันละ20 บางวันไม่ได้เลย เราเรียนที่นั่นแค่ปีเดียวเพราะเป็นโรงเรียนเล็กๆ มีแค่ถึงป.6 พอขึ้นม.1 เราก็ได้เข้าไปเรียนที่โรงเรียนประจำอำเภอ แน่นอนว่าสังคมเปลี่ยนไปมาก เราเริ่มมีคนคุย มีแฟน ถ่ายรูปลง FB จนพ่อเข้ามาเห็น และทำการยึด รหัส FB ของเรา เราเลยไปทำการปิด FB พ่อโกรธมาก ไปบอกแม่ และบอกว่า พรุ่งนี้เราไม่ต้องไปโรงเรียน เราก็เถียงอะไรไม่ได้ เข้าห้องไปนอน ช่วงประมาณ4ทุ่ม พ่อมาเคาะประตูเรียกเรา ออกไปนั่งคุย เขาให้เรานั่งตักเขา และเอามือล้วงเสื้อ และกางเกง พร้อมพูดว่า ข้างบนพ่อจับได้ ข้างล่าง พ่อก็จับได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ จะสอนทำ เราทำอะไรไม่ได้ เราเดินกลับเข้าห้อง ไม่อยากให้ถึงวันพรุ่งนี้ แต่โชคชะตาทำไมใจร้ายกับเราจัง พี่ชายและน้องชาย ไปโรงเรียนกันหมด แม่ ไปทำงาน เราอยู่กับพ่อ2คน พ่อจับเราเข้าไปในห้อง ถอดกางเกงเรา พยายามสอดใส่ เราได้แต่พูดว่าเจ็บ จนไม่สามารถทำสำเร็จ และพูดว่า เดี๋ยวค่อยมาทำใหม่ หลังจากนั้นพ่อจะหาโอกาสพาเราไปขี่มอไซค์เสมอ และพยายามบังคับให้เราอมให้ ตอนลับตาคน และแล้วฝันร้ายที่สุดในชีวิตของเราก็มาถึง เราอยู่ในบ้านกับพ่อ2คน พ่อเปิดหนังx ให้เราดู และ ลงมือ กระทำเราจนสำเร็จ และพูดว่า ถ้าแม่รู้ แม่ตีตายแน่ เราไม่กล้าบอกใคร เราโดนกระทำมาเรื่อยๆทุกครั้งที่มีโอกาส จนวันนึงเราไม่ไหวแล้ว เย็นวันนั้นหลังเลิกเรียนเราหนีพี่ชายคนโต ไม่กลับบ้านพร้อมกับเขา และเราพยายามใช้โทรศัพท์ตู้ที่ตั้งในโรงเรียน โทรหาพ่อ(ลุง) เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ พ่อ(ลุง)ไม่รับสาย และสุดท้ายเราก็โดนตามหาจนเจอ และกลับมาในนรกอีกครั้ง
จนมาวันนึง แม่ มาบอกว่า ยายกับตาจะมาเยี่ยมที่นี่ เราดีใจมาก พอตากับยายมาถึง ยายมานั่งมองเรา เราอยากบอกไปมาก ว่าเราเจอกับอะไรอยู่ แต่เราได้แค่บอกยายว่า ยายหนูคลื่นไส้ ยายถามเป็นอะไร เราตอบ หิวข้าว... อยู่ด้วยกัน2คืน ยายก็กลับ
จากนั้น เราหาทางหนีอีก ไปอยู่บ้านเพื่อน แต่ก็โดนตามจนเจอเหมือนเดิม จากนั้น เราทำตัวแย่มาก เละเทะทุกอย่าง จนแม่ไม่พอใจ และจะส่งเรากลับ บ้านที่ต่างจังหวัด เราดีใจมาก ที่จะได้หลุดพ้นกับนรกขุมนี้ แม่และพ่อมาส่งเรา และกลับไป ตอนนั้นเรายังไม่กล้าบอกพ่อ(ลุง)ว่าเราโดนอะไร แต่พออยู่ไปสักพัก เราตัดสินใจบอก และพ่อ (ลุง) ก็ไปบอกแม่(ป้า ) แต่ป้า ดันไม่เชื่อและเลือกสามีตัวเอง ทุกวันนี้ ครอบครัวตายาย ก็เลยตัดขาดกับครอบครัวป้า ตั้งแต่นั้นมา ส่วนคนผิด ก็ยังสบายใจจนถึงทุกวันนี้ ส่วนเรา ฝันร้ายตามติดเรามา10 ปีแล้ว ....
ปล. พ่อที่กระทำเรา กับลุงที่เราเรียกว่าพ่อ คนละคนนะคะ