Ep1.
*แนะนำคนที่มีส่วนสำคัญในเหตุการณ์ **
1.ยาย 2.แม่ 3.พ่อ 4.พี่ชาย 5.ป้า/แม่เลี้ยง 6.สามีของป้า/พ่อเลี้ยง 7.น้องชาย/ลูกของป้าและสามีป้า 8.ตา
เราเป็นเด็กที่พ่อและแม่ไปทำงานอยู่กรุงเทพแล้วฝากเราไว้ที่บ้านนอกกับยายที่จังหวัดหนึ่งและตอนเด็กเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่มักจะมาหาเราเป็นบางครั้งของปีคือพ่อกับแม่เราเพราะแม่เราคลอดเราได้แค่ไม่กี่วันแล้วก็ฝากเราไว้ที่ยายเลี้ยงจนเราคิดว่ายายคือแม่แท้ๆเราและด้วยความที่แม่ทิ้งเราไว้กับยายตั้งแต่แรกเกิดทำให้เราไม่ได้กินนมแม่และสมัยก่อนนมมันแพงและบ้านเราก็ฐานนะปานกลางค่อนไปทางจนทำให้ยายเราให้นมเรากินแต่ละครั้งนมจะเจือจางมากทำให้พอเราอายุได้3-4ขวบเราก็ผอมกว่าเด็กปกติมากและเราก็มีพัฒนาการที่ช้ากว่าเด็กทั่วไปแล้วส่วนแม่ของเราก็นานๆทีกลับมาทำให้ไม่ค่อยได้สนิทกันและไม่คุ้นกันนรกมันเริ่มขึ้นตอนที่ยายเราเสียชีวิตไปด้วยอาการชักเราเห็นยายเสียคาตาเราเลยตอนนั้นเราสับนสนมากว่าคนอยู่ตรงนั้นก็ตั้งเยอะทำไมไม่มีใครช่วยยายเราเลยและหลังจากยายเราเสียแม่เราที่อยู่กรุงเทพก็รีบกลับมาเตรียมพิธีแค่1-2วันแล้วรีบกลับไปทำงานตอนนั้นเราได้คุยกับแม่แค่ไม่กี่คำเองและพอทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้วเราก็ต้องย้ายไปอยู่กับแม่เลี้ยงที่เป็นป้าของเราถ้าถามว่าทำไมเราถึงเรียกว่าแม่เลี้ยงก็เพราะเราเรียกเขาว่าแม่และตามท้ายด้วยชื่อของเธอแต่เราจะขอไม่พูดชื่อนะคือตอนนั้นที่ยายเสียเราอายุ8ขวบเราได้ได้อยู่ในบ้านหลังเดียวกับแม่เลี้ยงและพ่อเลี้ยงและพี่ชายในบ้านทุกคนก็จะมีห้องส่วนตัวกันคนละหนึ่งห้องแต่ถึงจะบอกว่าห้องส่วนตัวก็อาจจะไม่เป็นอย่างนั้นเพราะห้องเราไม่สามารถล็อคกุญเเจได้ได้แต่งับไว้นั่นทำให้จะมีพ่อเลี้ยงมักแอบเข้ามาในห้องเรา
เรื่องราวที่ได้เจอมาตอนเด็กเหมือนตกนรกทั้งเป็น 1.
*แนะนำคนที่มีส่วนสำคัญในเหตุการณ์ **
1.ยาย 2.แม่ 3.พ่อ 4.พี่ชาย 5.ป้า/แม่เลี้ยง 6.สามีของป้า/พ่อเลี้ยง 7.น้องชาย/ลูกของป้าและสามีป้า 8.ตา
เราเป็นเด็กที่พ่อและแม่ไปทำงานอยู่กรุงเทพแล้วฝากเราไว้ที่บ้านนอกกับยายที่จังหวัดหนึ่งและตอนเด็กเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่มักจะมาหาเราเป็นบางครั้งของปีคือพ่อกับแม่เราเพราะแม่เราคลอดเราได้แค่ไม่กี่วันแล้วก็ฝากเราไว้ที่ยายเลี้ยงจนเราคิดว่ายายคือแม่แท้ๆเราและด้วยความที่แม่ทิ้งเราไว้กับยายตั้งแต่แรกเกิดทำให้เราไม่ได้กินนมแม่และสมัยก่อนนมมันแพงและบ้านเราก็ฐานนะปานกลางค่อนไปทางจนทำให้ยายเราให้นมเรากินแต่ละครั้งนมจะเจือจางมากทำให้พอเราอายุได้3-4ขวบเราก็ผอมกว่าเด็กปกติมากและเราก็มีพัฒนาการที่ช้ากว่าเด็กทั่วไปแล้วส่วนแม่ของเราก็นานๆทีกลับมาทำให้ไม่ค่อยได้สนิทกันและไม่คุ้นกันนรกมันเริ่มขึ้นตอนที่ยายเราเสียชีวิตไปด้วยอาการชักเราเห็นยายเสียคาตาเราเลยตอนนั้นเราสับนสนมากว่าคนอยู่ตรงนั้นก็ตั้งเยอะทำไมไม่มีใครช่วยยายเราเลยและหลังจากยายเราเสียแม่เราที่อยู่กรุงเทพก็รีบกลับมาเตรียมพิธีแค่1-2วันแล้วรีบกลับไปทำงานตอนนั้นเราได้คุยกับแม่แค่ไม่กี่คำเองและพอทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้วเราก็ต้องย้ายไปอยู่กับแม่เลี้ยงที่เป็นป้าของเราถ้าถามว่าทำไมเราถึงเรียกว่าแม่เลี้ยงก็เพราะเราเรียกเขาว่าแม่และตามท้ายด้วยชื่อของเธอแต่เราจะขอไม่พูดชื่อนะคือตอนนั้นที่ยายเสียเราอายุ8ขวบเราได้ได้อยู่ในบ้านหลังเดียวกับแม่เลี้ยงและพ่อเลี้ยงและพี่ชายในบ้านทุกคนก็จะมีห้องส่วนตัวกันคนละหนึ่งห้องแต่ถึงจะบอกว่าห้องส่วนตัวก็อาจจะไม่เป็นอย่างนั้นเพราะห้องเราไม่สามารถล็อคกุญเเจได้ได้แต่งับไว้นั่นทำให้จะมีพ่อเลี้ยงมักแอบเข้ามาในห้องเรา