ไม่รักแม่

คือเรื่องมันเริ่มตั้งแต่ตอนเราเด็กๆคือชีวิตเราก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบมาตั้งแต่เกิดพ่อแม่ก็แยกทางไปตั้งแต่เรายังเป็นเด็กตอนนั้นเรา2ขวบจำได้เห็นว่าพ่อแม่ทะเลาะกันตรงบันไดเพราะมีภาพเข้ามาตอนเด็กๆหลังจากนั้นเราก็อยู่กับพ่อมาตลอดแต่บางทีเราก็เกลียดพ่อเพราะพ่อเราเหมือนเป็นไบโพลาร์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายทำให้เราเกลียดตั้งแต่เด็กพอเราโตเราก็เริ่มแยกแยะออกเราเลยไม่เกลียดพ่อเพราะมันเป็นบาปที่บ้านยายก็บอกว่าอย่าเกลียดพ่อมันไม่ดีบวกกับเกลียดไปก็ไม่มีประโยชน์ เราเคลียร์ฝั่งพ่อแล้วมาฝั่งแม่คือตั้งแต่เกิดแม่ก็เลี้ยงเรามาแต่เกิดนั้นแหละแต่พอพ่อแม่แยกทางกันเราเลยไม่ได้อยู่กับแม่อีกเลยแต่แม่ก็มาหานะแต่ตอนนั้นเราอยู่อนุบาลยังจำไม่ได้แต่ก็มีภาพความทรงจำบางส่วนลางๆที่เราจำได้เข้ามาจำได้ตอนป.1แม่มาตอนนั้นเราเห็นแม่เรางงๆอยู่ว่าใครจนพี่สาวเราบอกว่านี่แม่ตอนนั้นเราก็ดีใจเรียกแม่คือในใจตอนนั้นเราไม่รู้ว่าเป็นแม่เพราะเราจำหน้าแม่ไม่ได้แต่เราก็ดีใจแม่มาเยี่ยมก็จากไปเรางอแงร้องไห้ไม่อยากให้ไปแต่ต่อมาแม่ก็มาหาเรากับพี่บ่อยๆบางทีมาค้างตอนพ่อไม่อยู่แต่ต่อมาบ้านพ่อล้มละลายเราเลยได้มาอยู่ที่บ้านแม่แต่เป็นบ้านยายแต่แล้วก็ไม่ได้อยู่กับแม่อีกเพราะแม่ป่วยต้องไปอยู่กับเพื่อนน้าเราเลยต้องอยู่กับยายป้าน้าแต่แม่ก็มาหาเรานะแต่ใจเรามันไม่รู้สึกอะไรมันรู้สึกเฉยๆกับแม่แต่ต้องแกล้งทำเป็นดีใจตลอดที่แม่มาแต่แม่ก็ไม่ค่อยมาหาเราบ่อยเพราะป่วยบางทีก็ไม่เจอเป็นปีจนที่บ้านบอกว่าอย่าน้อยใจหรือเกลียดแม่เพราะเราเคยพูดกับที่บ้านว่าเกลียดพ่อแม่ซึ่งเราก็ฟังก็ตอบตามปกติไปคือเราเฉยๆไม่ได้น้อยใจแม่เพราะเราไม่ได้รู้สึกอะไรกับแม่เลยจนที่บ้านบอกไลน์ถามแม่ตอบแม่หน่อยเพราะมีครั้งหนึ่งเราเคยโกรธแม่เข้าใจผิดกับแม่นี่แหละแต่เคลียร์แล้วเราก็ทักไปหาแม่ถามแม่ตลอดแม่ไม่เคยตอบแต่อ่านนะแต่เราก็ไม่ได้ทักไปหาแม่มานานแล้วเพราะปกติเราไม่ค่อยทักหรือตอบไลน์อยู่แล้วบวกกับเรื่องที่เราเข้าใจแม่ผิดด้วยเลยไม่ได้คุยอีกเลยที่บ้านยายเคยบอกว่าคุยกับแม่เยอะๆเพราะแม่อยู่กับเราไม่นานคือแม่เราเป็นหลายโรคมากคือโรคเยอะตั้งแต่มีโควิดยายกับป้าน้าพูดว่ารีบคุยกับแม่ก่อนที่จะไม่ได้คุยถ้าแม่ตายจะรู้สึก ตอนเราได้ยินเราก็ตอบตามปกติแต่ในใจเราก็คิดถ้าแม่ตายเราก็ไม่ได้รู้สึกอะไรรู้สึกเฉยๆคือเราไม่มีความรู้สึกอะไรกับแม่เลย ทุกคนจะหาว่าเราเป็นลูกอกตัญญูก็ได้ แต่เราไม่มีความผูกพันหรือสายใยสัมพันธ์กับแม่เลยน่าจะเป็นผลมาจากเราไม่ได้อยู่กับแม่แต่เด็กเลยไม่ได้รู้สึกอะไรกับแม่เลย แต่ดูสิ่งที่แม่เราทำคือแม่แทบไม่คุยหรือตอบเราเลยเพราะเรื่องที่เราเข้าใจผิดคือเราก็รู้แหละแต่เราก็ไม่ได้สนใจ คือเราก็รักแม่นะแต่ใจเรามันเฉยๆหลังจากนั้นเราไม่ได้ทักถามแม่อีกจนเราม.6ปีสุดท้ายแม่มาหายายที่บ้านเรา2-3ครั้งมั้งเราก็ทักสวัสดีแม่ตามปกติแต่แม่ไม่ตอบไม่คุยหรือทักเราเลยเราก็ไม่ได้สนใจ วันนี้ก็วันเกิดแม่คือจริงๆเราก็จำไม่ได้หรอกว่าวันเกิดแม่ป้าบอกคือเราจำวันเกิดแม่ไม่ได้เลยป้าบอกให้ทักไปอวยพรแม่เราก็ทักไปแม่ก็ไม่ตอบป้าถามว่าแม่ตอบมั้ยเราบอกไม่ตอบตอนเย็นที่บ้านยายก็ถามว่าวันนี้วันเกิดแม่น้าก็หันมาถามเราก็บอกถามอีกแหละ น้าถามเราว่าทักไปยังเราก็บอกทักไปแล้วน้าถามเราต่อว่าแม่อ่านตอบมั้ยเราก็บอกว่าแม่ไม่อ่านยายเราก็บ่นแม่เราคือจริงๆยายเราบ่นเรื่องแม่เราเป็นแบบนี้ตลอดจนชินบางทีเราก็คิดนะว่าทำไมเราไม่เกิดเป็นลูกป้ากับน้าคือเราอยู่กับยายป้าน้ามาจนเราจะเรียนจบแล้วคือเรารักท่านมากถึงจะดื้อบ้างแต่เราก็รักท่านเหมือนแม่อีกคนรักมากกว่าแม่แท้ๆอีก คือเราอยากจะถามทุกคนว่าเราผิดมั้ยที่เราไม่ได้รู้สึกอะไรกับแม่เลยคือรู้ว่ามันบาปแต่เราอยากถามทุกคนดู ว่าเราผิดมั้ยว่าเราไม่ได้รักหรือผูกพันกับแม่แท้ๆเลย