บางวันก็แค่รู้สึกว่าชีวิตมันหนักเกินไปเฉยๆ

ช่วงนี้ผมไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไร ทุกอย่างในชีวิตมันก็ยังเดินไปตามปกติ ทำงาน กิน นอน ใช้ชีวิตเหมือนเดิม
แต่ข้างในมันรู้สึกเหนื่อยแบบอธิบายไม่ค่อยถูก เหมือนมันไม่ได้มีปัญหาใหญ่แค่เรื่องเดียว
แต่มันเป็นหลายๆ เรื่องเล็กๆ ที่สะสมกันจนเริ่มรู้สึกว่ามันหนัก
บางวันตื่นมาก็ไม่ได้รู้สึกอยากลุกไปทำอะไรเป็นพิเศษ แต่ก็ต้องลุกอยู่ดี เพราะมันไม่มีทางเลือก
งานก็ต้องทำ หน้าที่ก็ต้องรับผิดชอบ คนอื่นอาจจะมองว่าผมก็โอเคดี ใช้ชีวิตปกติ แต่จริงๆ แล้วมันเหมือนฝืนไปเรื่อยๆ มากกว่า

ผมเริ่มไม่ค่อยมีแรงจะสนใจอะไรที่เคยชอบ บางอย่างที่เคยทำแล้วรู้สึกดี ตอนนี้ก็เฉยๆ ไปหมด แล้วก็มีความคิดแวบๆ
ขึ้นมาบ่อยว่า “หรือจริงๆ แล้วมันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน”
ที่แปลกคือผมไม่ได้อยากเล่าให้คนใกล้ตัวฟังเท่าไหร่ ไม่ใช่เพราะไม่มีใคร แต่แค่รู้สึกว่าพูดไปก็ไม่รู้จะเริ่มยังไง
แล้วก็ไม่อยากให้ใครต้องมารับความรู้สึกแย่ๆ ของผมไปด้วย

เลยมานั่งพิมพ์อะไรแบบนี้แทน เหมือนมันเป็นพื้นที่เล็กๆ ที่ได้ปล่อยความคิดออกมาโดยไม่ต้องอธิบายอะไรเยอะ
ไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครมาแก้ปัญหาให้ แค่รู้สึกว่าถ้าเก็บไว้คนเดียวตลอด มันคงหนักกว่านี้
บางทีผมก็แค่หวังว่า สักวันหนึ่งมันจะเบาลงเอง โดยที่ผมไม่ต้องพยายามขนาดนี้ตลอดเวลา