สวัสดีค่ะ ช่วงนี้มันอึดอัดมากจนไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง เลยลองมาพิมพ์ระบายตรงนี้ดูนะคะ
ช่วงนี้ชีวิตมันหนักมากแบบอธิบายไม่ค่อยถูกค่ะ เหมือนทุกอย่างมันมาพร้อมกันหมด ทั้งเรื่องงาน เรื่องที่บ้าน แล้วก็เรื่องส่วนตัว หลายอย่างมันไม่ได้ถึงกับแย่มากนะคะ แต่พอมันรวมๆกันแล้วมันกลายเป็นว่าเราต้องคอยรับมือทุกอย่างอยู่คนเดียว
บางวันก็รู้สึกเหมือนตัวเองต้องเข้มแข็งตลอดเวลา ต้องคิด ต้องตัดสินใจ ต้องจัดการทุกอย่างให้มันผ่านไปให้ได้ ทั้งที่จริงๆข้างในมันเหนื่อยมากแล้ว
ที่ยากคือเราไม่ค่อยกล้าบอกใครค่ะ เพราะกลัวจะดูอ่อนแอ หรือกลัวว่าเล่าไปแล้วจะยิ่งทำให้คนอื่นไม่สบายใจ เลยกลายเป็นว่าเก็บไว้คนเดียวหมด
มีบางจังหวะที่อยู่ดีๆมันก็รู้สึกท้อขึ้นมาเฉยๆ แบบไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรใหญ่โต แค่เหมือนแรงมันหมดไปเองดื้อๆ แล้วก็ต้องฝืนลุกขึ้นมาทำหน้าที่ต่อ
ตอนนี้ก็ยังพยายามประคองตัวเองไปเรื่อยๆนะคะ แค่บางวันมันก็หนักจริงๆ จนแอบสงสัยว่าคนอื่นเขาจัดการกับความรู้สึกแบบนี้กันยังไงบ้าง
รู้สึกเหมือนต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียวเลยค่ะ เหนื่อยมากจริงๆ
ช่วงนี้ชีวิตมันหนักมากแบบอธิบายไม่ค่อยถูกค่ะ เหมือนทุกอย่างมันมาพร้อมกันหมด ทั้งเรื่องงาน เรื่องที่บ้าน แล้วก็เรื่องส่วนตัว หลายอย่างมันไม่ได้ถึงกับแย่มากนะคะ แต่พอมันรวมๆกันแล้วมันกลายเป็นว่าเราต้องคอยรับมือทุกอย่างอยู่คนเดียว
บางวันก็รู้สึกเหมือนตัวเองต้องเข้มแข็งตลอดเวลา ต้องคิด ต้องตัดสินใจ ต้องจัดการทุกอย่างให้มันผ่านไปให้ได้ ทั้งที่จริงๆข้างในมันเหนื่อยมากแล้ว
ที่ยากคือเราไม่ค่อยกล้าบอกใครค่ะ เพราะกลัวจะดูอ่อนแอ หรือกลัวว่าเล่าไปแล้วจะยิ่งทำให้คนอื่นไม่สบายใจ เลยกลายเป็นว่าเก็บไว้คนเดียวหมด
มีบางจังหวะที่อยู่ดีๆมันก็รู้สึกท้อขึ้นมาเฉยๆ แบบไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรใหญ่โต แค่เหมือนแรงมันหมดไปเองดื้อๆ แล้วก็ต้องฝืนลุกขึ้นมาทำหน้าที่ต่อ
ตอนนี้ก็ยังพยายามประคองตัวเองไปเรื่อยๆนะคะ แค่บางวันมันก็หนักจริงๆ จนแอบสงสัยว่าคนอื่นเขาจัดการกับความรู้สึกแบบนี้กันยังไงบ้าง