ช่วงนี้รู้สึกเหนื่อยกับตัวเองแปลก ๆ ค่ะ เหมือนต้องพยายามเป็นคนที่ “โอเค” ตลอดเวลาให้คนรอบตัวเห็น ทั้งที่จริง ๆ ข้างในมันไม่ได้โอเคขนาดนั้นเลย
ในชีวิตประจำวันเราก็ทำทุกอย่างเหมือนคนปกติทั่วไปนะคะ ตื่น ไปทำงาน คุยกับเพื่อน ยิ้ม หัวเราะ ใช้ชีวิตตามจังหวะเดิม ๆ แต่พอกลับมาอยู่คนเดียวทีไร ความรู้สึกมันจะดรอปลงแบบเห็นได้ชัด
บางวันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหนื่อยจากอะไร ทั้งที่งานก็ไม่ได้หนักมาก แต่เหมือนมันสะสมอะไรบางอย่างอยู่ข้างใน แล้วมันเริ่มล้นออกมาแบบเงียบ ๆ
เรากลายเป็นคนที่ไม่ค่อยอยากเล่าอะไรให้ใครฟัง ทั้งที่เมื่อก่อนเป็นคนคุยเก่งนะคะ แต่ตอนนี้รู้สึกว่าเล่าไปก็เท่านั้น สุดท้ายก็ต้องกลับมาจัดการความรู้สึกตัวเองอยู่ดี
มีหลายครั้งที่อยากหายไปเฉย ๆ ไม่ต้องตอบแชท ไม่ต้องคุยกับใคร ไม่ต้องทำหน้าที่อะไร แค่อยากอยู่เงียบ ๆ แบบไม่ต้องพยายามเป็นอะไรเลย
มันไม่ได้ถึงขั้นแย่มากนะคะ แค่รู้สึกว่าความสุขมันบางลงเรื่อย ๆ แบบไม่รู้ตัว แล้วก็เริ่มไม่แน่ใจว่าเรากำลังโอเคจริง ๆ หรือแค่ชินกับความรู้สึกแบบนี้ไปแล้ว
แค่อยากมาระบายเฉย ๆ ค่ะ ไม่ได้มีคำถามอะไรเป็นพิเศษ แค่รู้สึกว่าถ้าได้พิมพ์ออกมา มันน่าจะเบาลงนิดนึง
เหนื่อยกับการพยายามเป็นคนที่โอเคตลอดเวลาแล้วค่ะ
ในชีวิตประจำวันเราก็ทำทุกอย่างเหมือนคนปกติทั่วไปนะคะ ตื่น ไปทำงาน คุยกับเพื่อน ยิ้ม หัวเราะ ใช้ชีวิตตามจังหวะเดิม ๆ แต่พอกลับมาอยู่คนเดียวทีไร ความรู้สึกมันจะดรอปลงแบบเห็นได้ชัด
บางวันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหนื่อยจากอะไร ทั้งที่งานก็ไม่ได้หนักมาก แต่เหมือนมันสะสมอะไรบางอย่างอยู่ข้างใน แล้วมันเริ่มล้นออกมาแบบเงียบ ๆ
เรากลายเป็นคนที่ไม่ค่อยอยากเล่าอะไรให้ใครฟัง ทั้งที่เมื่อก่อนเป็นคนคุยเก่งนะคะ แต่ตอนนี้รู้สึกว่าเล่าไปก็เท่านั้น สุดท้ายก็ต้องกลับมาจัดการความรู้สึกตัวเองอยู่ดี
มีหลายครั้งที่อยากหายไปเฉย ๆ ไม่ต้องตอบแชท ไม่ต้องคุยกับใคร ไม่ต้องทำหน้าที่อะไร แค่อยากอยู่เงียบ ๆ แบบไม่ต้องพยายามเป็นอะไรเลย
มันไม่ได้ถึงขั้นแย่มากนะคะ แค่รู้สึกว่าความสุขมันบางลงเรื่อย ๆ แบบไม่รู้ตัว แล้วก็เริ่มไม่แน่ใจว่าเรากำลังโอเคจริง ๆ หรือแค่ชินกับความรู้สึกแบบนี้ไปแล้ว
แค่อยากมาระบายเฉย ๆ ค่ะ ไม่ได้มีคำถามอะไรเป็นพิเศษ แค่รู้สึกว่าถ้าได้พิมพ์ออกมา มันน่าจะเบาลงนิดนึง