แค่เหนื่อยกับชีวิตเฉยๆ ไม่ได้อยากดราม่า แต่อยากระบายบ้าง

ช่วงนี้รู้สึกเหนื่อยกับชีวิตแบบอธิบายไม่ถูก เหมือนไม่ได้มีเรื่องร้ายแรงอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกอย่างมันสะสมไปหมด ทั้งเรื่องงาน เรื่องเงิน เรื่องความคาดหวังของตัวเอง และความคาดหวังจากคนรอบข้าง บางวันตื่นมาก็รู้สึกไม่อยากคุยกับใคร ไม่อยากอธิบายว่าทำไมถึงเหนื่อย ทั้งที่เมื่อก่อนเป็นคนที่รับฟังคนอื่นเก่งมาก แต่พอถึงวันที่ตัวเองล้า กลับไม่รู้จะเล่าให้ใครฟังยังไง กลัวเป็นภาระ กลัวโดนมองว่าอ่อนแอ ทั้งที่จริงๆ แค่อยากพักใจบ้าง อยากให้ตัวเองไม่ต้องเก่ง ไม่ต้องเข้มแข็งตลอดเวลา ช่วงนี้เลยพยายามใช้ชีวิตให้ช้าลง ยอมรับว่าบางวันทำได้ไม่ดี ไม่เป็นไรถ้าวันนี้ยังไม่ไหว แค่หายใจผ่านไปให้ได้ก็พอ หวังว่าสักวันหนึ่ง ความเหนื่อยพวกนี้จะค่อยๆ เบาลงเอง โดยที่เราไม่ต้องฝืนตัวเองมากเกินไป