เราตั้งใจแต่งนิทานเรื่องนี้ขึ้นมา เพื่อเป็นพื้นที่เล็ก ๆ ให้กับคนคนหนึ่งที่กำลังเหนื่อยกับชีวิตหรือท้อแท้ บางครั้ง คนที่ดูเข้มแข็งที่สุด อาจเป็นคนที่กำลังร้องไห้อยู่เงียบๆ ข้างใน นิทานเรื่องนี้อาจไม่ได้ช่วยให้ความเจ็บหายไปทันที แต่อย่างน้อย… เราอยากให้เขารู้ว่า
“เขาไม่จำเป็นต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียว”
และต่อให้วันนี้แสงในใจจะริบหรี่แค่ไหน ก็ยังมีใครบางคน ที่อยากให้อยู่ต่อจริง ๆ
นิทานเรื่องนี้ชื่อ
ลูน่าดาวดวงน้อย
กาลครั้งหนึ่ง บนท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ มีดาวดวงเล็กดวงหนึ่งชื่อ “ลูน่า” ลูน่าเป็นดาวที่สวยมาก ไม่ใช่เพราะมันสว่างที่สุด แต่เพราะมันพยายามส่องแสงให้คนอื่นเสมอ ทุกคืน เวลาคนบนโลกเศร้า ลูน่าจะคอยกระพริบแสงเบา ๆ เหมือนบอกว่า “ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป” เวลามีใครร้องไห้ ลูน่าก็จะอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ จนทุกคนเริ่มชินกับการที่ลูน่าต้องเข้มแข็ง แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า… จริง ๆ แล้ว ดาวดวงเล็กดวงนี้เหนื่อยมานานมากแล้วทุกคืนมันฝืนส่องแสง ทั้งที่ข้างในเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ บางวันมันเหนื่อยจนไม่อยากลุกขึ้นมาเป็นดาวอีกแล้ว มันเริ่มถามตัวเองว่า “ถ้าวันหนึ่งเราหายไป จะมีใครคิดถึงเราจริง ๆ ไหม” ยิ่งเวลาผ่านไป ลูน่าก็ยิ่งเงียบมันเริ่มเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว ความผิดหวัง ความเหนื่อย คำพูดที่เคยโดนทำร้าย ความรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระ ลูน่าเก็บไว้หมด จนหัวใจของมันหนักขึ้นทุกวัน
คืนหนึ่ง ท้องฟ้ามืดกว่าปกติ ลูน่าพยายามส่องแสงเหมือนเดิม แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนแสงของมันก็ริบหรี่ลงเรื่อย ๆ
แล้วในที่สุด…ลูน่าก็หยุดส่องแสง มันลอยเงียบ ๆ อยู่บนฟ้าไม่พูดกับใคร ไม่อยากพยายามแล้ว ลมหนาวพัดผ่านช้า ๆตอนนั้นเอง พระจันทร์ดวงใหญ่ก็ค่อย ๆ ลอยเข้ามาใกล้ พระจันทร์ไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ได้บอกให้ลูน่าเข้มแข็ง แค่ลอยมานั่งข้าง ๆ เงียบ ๆอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า
“เหนื่อยมานานแล้วใช่ไหม” แค่นั้นเอง…ลูน่าก็ร้องไห้ออกมามันร้องไห้เหมือนคนที่เก็บทุกอย่างไว้คนเดียวมานานมาก “เราพยายามแล้วนะ”
“พยายามเป็นคนดี พยายามไม่เป็นภาระ พยายามเข้มแข็ง” “แต่ทำไมเรายังเหนื่อยขนาดนี้เลยนะ” พระจันทร์ฟังเงียบ ๆ ไม่ได้รีบตอบ
แล้วค่อยพูดช้า ๆ ว่า
“เพราะเจ้าแบกทุกอย่างคนเดียวมานานเกินไปแล้ว” ลูน่าก้มหน้าลง
“แต่ถ้าเราไม่ฝืน คนอื่นจะผิดหวังไหม”
“ถ้าเราอ่อนแอ จะยังมีใครรักเราไหม” พระจันทร์ยิ้มบาง ๆ
“เจ้ารู้ไหม”
“การที่ใครสักคนเหนื่อยไม่ได้ทำให้เขาไม่มีคุณค่าเลย”
“แล้วเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเปล่งแสงตลอดเวลาถึงจะคู่ควรกับความรัก”
ลูน่านิ่งไปเป็นครั้งแรกที่มีใครพูดกับมันแบบนั้น ไม่คาดหวัง ไม่กดดัน ไม่บอกให้เก่ง แค่บอกว่า… “พักได้” ลมเย็นพัดผ่านอีกครั้ง พระจันทร์ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม เหมือนกลัวว่าดาวดวงเล็กจะหายไป แล้วพูดเบา ๆ ว่า
“คืนนี้ไม่ต้องส่องแสงก็ได้”
“ถ้าเจ้ามืดลงเดี๋ยวเราจะนั่งอยู่ข้าง ๆ เอง”
“จนกว่าเจ้าจะค่อย ๆ ไหวอีกครั้ง”
ลูน่าหันมองพระจันทร์ “แล้วถ้าเราไม่กลับมาสว่างเหมือนเดิมล่ะ” พระจันทร์หัวเราะเบา ๆ
“ไม่มีใครต้องเป็นเหมือนเดิมตลอดหรอก”
“แค่ยังอยู่ตรงนี้…
ก็เก่งมากแล้ว”
ท้องฟ้าคืนนั้นเงียบมาก ไม่มีเสียงรีบเร่ง ไม่มีความคาดหวัง มีแค่ดาวดวงเล็ก ที่ค่อย ๆ ปล่อยความหนักในใจลงทีละนิด แล้วเป็นครั้งแรกในรอบนานมาก
ที่ลูน่ารู้สึกว่า…มันไม่จำเป็นต้องสู้ทุกอย่างคนเดียวแล้ว
คืนนั้นดาวดวงเล็กเลยค่อย ๆ หลับตาลงโดยมีพระจันทร์นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่เร่ง ไม่หายไปไหน แค่เฝ้าอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ เหมือนกำลังบอกว่า
“คืนนี้… เจ้าปลอดภัยแล้วนะ”
.. แด่ภรรยา ..
คืนนี้ขอเป็นนิทานให้คนที่กำลังเหนื่อยกับชีวิตและปัญหาที่กำลังเจอ
“เขาไม่จำเป็นต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียว”
และต่อให้วันนี้แสงในใจจะริบหรี่แค่ไหน ก็ยังมีใครบางคน ที่อยากให้อยู่ต่อจริง ๆ
นิทานเรื่องนี้ชื่อ ลูน่าดาวดวงน้อย
กาลครั้งหนึ่ง บนท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ มีดาวดวงเล็กดวงหนึ่งชื่อ “ลูน่า” ลูน่าเป็นดาวที่สวยมาก ไม่ใช่เพราะมันสว่างที่สุด แต่เพราะมันพยายามส่องแสงให้คนอื่นเสมอ ทุกคืน เวลาคนบนโลกเศร้า ลูน่าจะคอยกระพริบแสงเบา ๆ เหมือนบอกว่า “ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป” เวลามีใครร้องไห้ ลูน่าก็จะอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ จนทุกคนเริ่มชินกับการที่ลูน่าต้องเข้มแข็ง แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า… จริง ๆ แล้ว ดาวดวงเล็กดวงนี้เหนื่อยมานานมากแล้วทุกคืนมันฝืนส่องแสง ทั้งที่ข้างในเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ บางวันมันเหนื่อยจนไม่อยากลุกขึ้นมาเป็นดาวอีกแล้ว มันเริ่มถามตัวเองว่า “ถ้าวันหนึ่งเราหายไป จะมีใครคิดถึงเราจริง ๆ ไหม” ยิ่งเวลาผ่านไป ลูน่าก็ยิ่งเงียบมันเริ่มเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว ความผิดหวัง ความเหนื่อย คำพูดที่เคยโดนทำร้าย ความรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระ ลูน่าเก็บไว้หมด จนหัวใจของมันหนักขึ้นทุกวัน
คืนหนึ่ง ท้องฟ้ามืดกว่าปกติ ลูน่าพยายามส่องแสงเหมือนเดิม แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนแสงของมันก็ริบหรี่ลงเรื่อย ๆ
แล้วในที่สุด…ลูน่าก็หยุดส่องแสง มันลอยเงียบ ๆ อยู่บนฟ้าไม่พูดกับใคร ไม่อยากพยายามแล้ว ลมหนาวพัดผ่านช้า ๆตอนนั้นเอง พระจันทร์ดวงใหญ่ก็ค่อย ๆ ลอยเข้ามาใกล้ พระจันทร์ไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ได้บอกให้ลูน่าเข้มแข็ง แค่ลอยมานั่งข้าง ๆ เงียบ ๆอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า
“เหนื่อยมานานแล้วใช่ไหม” แค่นั้นเอง…ลูน่าก็ร้องไห้ออกมามันร้องไห้เหมือนคนที่เก็บทุกอย่างไว้คนเดียวมานานมาก “เราพยายามแล้วนะ”
“พยายามเป็นคนดี พยายามไม่เป็นภาระ พยายามเข้มแข็ง” “แต่ทำไมเรายังเหนื่อยขนาดนี้เลยนะ” พระจันทร์ฟังเงียบ ๆ ไม่ได้รีบตอบ
แล้วค่อยพูดช้า ๆ ว่า
“เพราะเจ้าแบกทุกอย่างคนเดียวมานานเกินไปแล้ว” ลูน่าก้มหน้าลง
“แต่ถ้าเราไม่ฝืน คนอื่นจะผิดหวังไหม”
“ถ้าเราอ่อนแอ จะยังมีใครรักเราไหม” พระจันทร์ยิ้มบาง ๆ
“เจ้ารู้ไหม”
“การที่ใครสักคนเหนื่อยไม่ได้ทำให้เขาไม่มีคุณค่าเลย”
“แล้วเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเปล่งแสงตลอดเวลาถึงจะคู่ควรกับความรัก”
ลูน่านิ่งไปเป็นครั้งแรกที่มีใครพูดกับมันแบบนั้น ไม่คาดหวัง ไม่กดดัน ไม่บอกให้เก่ง แค่บอกว่า… “พักได้” ลมเย็นพัดผ่านอีกครั้ง พระจันทร์ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม เหมือนกลัวว่าดาวดวงเล็กจะหายไป แล้วพูดเบา ๆ ว่า
“คืนนี้ไม่ต้องส่องแสงก็ได้”
“ถ้าเจ้ามืดลงเดี๋ยวเราจะนั่งอยู่ข้าง ๆ เอง”
“จนกว่าเจ้าจะค่อย ๆ ไหวอีกครั้ง”
ลูน่าหันมองพระจันทร์ “แล้วถ้าเราไม่กลับมาสว่างเหมือนเดิมล่ะ” พระจันทร์หัวเราะเบา ๆ
“ไม่มีใครต้องเป็นเหมือนเดิมตลอดหรอก”
“แค่ยังอยู่ตรงนี้…
ก็เก่งมากแล้ว”
ท้องฟ้าคืนนั้นเงียบมาก ไม่มีเสียงรีบเร่ง ไม่มีความคาดหวัง มีแค่ดาวดวงเล็ก ที่ค่อย ๆ ปล่อยความหนักในใจลงทีละนิด แล้วเป็นครั้งแรกในรอบนานมาก
ที่ลูน่ารู้สึกว่า…มันไม่จำเป็นต้องสู้ทุกอย่างคนเดียวแล้ว
คืนนั้นดาวดวงเล็กเลยค่อย ๆ หลับตาลงโดยมีพระจันทร์นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่เร่ง ไม่หายไปไหน แค่เฝ้าอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ เหมือนกำลังบอกว่า
“คืนนี้… เจ้าปลอดภัยแล้วนะ”
.. แด่ภรรยา ..